กฎระเบียบกับสัญชาตญาณ

กลิ่นสนิมเหล็กและหยาดเหงื่อจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องประชุมลับใต้ถุนโรงยิม กลิ่นที่ธันวาเกลียดที่สุด... เพราะมันคือกลิ่นของความไร้ระเบียบ "นายเล่นบ้าอะไรของนาย เคน!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องจนผนังปูนเปลือยแทบสั่นสะเทือน ธันวาขว้างแท็บเล็ตแสดงสถิติการซ้อมลงบนโต๊ะไม้ตัวยาว แรงกระแทกทำให้ปากกาแท่งหนึ่งกลิ้งตกลงไปกระทบพื้นเสียงดังลั่น เคนซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เบาะหนังเทียมไม่แม้แต่จะชายตามองเครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์ราคาแพงนั่น เขายกมือขึ้นเสยกลุ่มผมสีดำสนิทที่ชื้นเหงื่อลวกๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นตวัดมองกัปตันทีมผู้เคร่งครัดด้วยแววตาท้าทายที่พร้อมจะจุดไฟเผาทุกกฎเกณฑ์ "ผมพา_{ทีม}_ชนะต่างหาก กัปตัน" เคนเน้นเสียงคำว่า 'ชนะ' ชัดถ้อยชัดคำ มุมปากหยักลึกยกยิ้มกวนประสาท "หรือว่าในตำราเล่มหนาเตอะของรุ่นพี่ ไม่มีวิธีแก้เกมเฉพาะหน้าแบบที่ผมใช้เมื่อกี้?" "มันไม่ใช่การแก้เกม! มันคือการแหกแผน!" ธันวาพุ่งเข้าประชิดโต๊ะ สองมือยันขอบโต๊ะแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว แววตาคมกริบดุดันราวกับพญาอินทรีจ้องเหยื่อ "ฉันวางแทกติกไว้สามเดือนเพื่อเกมนี้ ทุกคนในทีมต้องเดินตามหมากที่ฉันวางไว้ แต่นาย... กลับทำลายมันทิ้งด้วยอีโก้เฮงซวยของตัวเอง!" "อีโก้เหรอครับ?" เคนแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนความกดอากาศรอบตัวลดฮวบ เขาก้าวเข้ามาประชิดธันวาโดยไม่เกรงกลัว ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นอายความเป็นชายและความร้อนรุ่มจากการออกกำลังกายพุ่งปะทะจมูกธันวาจนหัวใจกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย "ถ้ารอให้พี่เดินเกมตามตำราซרהๆ นั่น ป่านนี้เราโดนพวกมันสอยร่วงคาสนามไปนานแล้วครับ... เลิกยึดติดกับกระดาษพวกนั้นสักที แล้วหันมามองความจริงบ้าง ธันวา" สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เคนจ้องลึกลงไปในดวงตาของคนเป็นกัปตัน ดวงตาคู่ที่มักจะนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก แต่ตอนนี้กลับไหวระริกด้วยความโกรธ... และบางสิ่งที่ธันวาพยายามกดมันไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ ธันวากลืนก้อนความคับแค้นลงคอ เขารู้ดีว่าเคนพูดถูกส่วนหนึ่ง เกมเมื่อครู่หากไม่มีสัญชาตญาณสัตว์ป่าของเด็กคนนี้ ทีมอาจจะพ่ายแพ้จริงๆ แต่ถ้าเขายอมรับความจริงข้อนี้ นั่นหมายถึงการยอมจำนนต่อความไร้ระเบียบ ซึ่งเป็นสิ่งที่คนอย่าง 'ธันวา' ไม่มีวันให้อภัยตัวเอง "ถ้าเก่งนักก็ไปเล่นคนเดียวสิครับ จะมาอยู่ทีมฉันทำไม" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนหน้าอกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว "บาสเกตบอลไม่ใช่กีฬาฉายเดี่ยว และที่นี่... ไม่มีที่ยืนให้คนแหกคอกอย่างนาย" "งั้นเหรอครับ..." เคนโน้มใบหน้าลงมาใกล้ กระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของคนตัวสูงกว่าจนขนลุกซู่ "แต่ผมว่า... คนที่แหกคอกจริงๆ ไม่ใช่ผมหรอกครับ แต่เป็นพี่ต่างหาก ที่กำลังควบคุมตัวเองไม่ให้กระโจนเข้าหาผม ตั้งแต่เราอยู่ในสนามแล้ว" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดเปรี้ยงกลางใจ ธันวาชะงักกึก สติที่เคยควบคุมได้สมบูรณ์แบบพังทลายลงในเสี้ยววินาที เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ พยายามจะอ้าปากโต้เถียงเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก แต่ทว่า... แกร๊ก! เสียงบานประตูห้องประชุมถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีขาวสะอาดตาที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย "อ้าว... คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ ดูท่าทางเคร่งเครียดกันจัง" เสียงหวานนั้นทำเอาธันวาและเคนผละออกจากกันแทบไม่ทัน ธันวาเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความตกใจ ส่วนเคนหรี่ตามองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ บุคคลที่สามที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู... คือคนที่ไม่มีใครในที่นี้คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวในห้องซ้อมลับใต้ถุนโรงยิมแห่งนี้เลยแม้แต่คนเดียว และเธอกำลังกถือเอกสารสำคัญบางอย่างที่พร้อมจะพลิกกระดานชีวิตของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ