หินแร่ไร้ค่ากับโชคชะตา

"ราคาประมูลขั้นต่ำเริ่มที่หนึ่งล้านเหรียญทอง หรือคุณจะเสนออะไรที่ทำให้ผมรู้สึกสนใจมากกว่านั้น?" คำพูดของศิลานิ่งสนิทราวกับผิวน้ำที่ไร้แรงกระเพื่อม ทว่าดวงตาภายใต้ฮู้ดสีเข้มกลับจ้องมองไปยังดาบระดับสีม่วงที่เพิ่งซ่อมแซมเสร็จด้วยความรู้สึกกึ่งสมเพช กึ่งหยามหยัน ชายหนุ่มไม่ได้มองว่าดาบเล่มนี้เป็นอาวุธ แต่มันคือ ‘ใบเสร็จ’ ที่จะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล "คุณมันบ้า... แค่หินลับมีดก้อนเดียว คุณทำได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ?" เรนะที่ยืนอยู่ข้างกายพึมพำเสียงแผ่ว ใบหน้าของหญิงสาวที่เคยสุขุมเยือกเย็นในฐานะหัวหน้ากิลด์การค้า บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง เธอรู้ดีว่าในเกม ‘World of Iron’ นี้ ช่างตีเหล็กคนอื่นทำได้เพียง ‘ซ่อม’ ตามค่าสถานะ แต่ศิลา... เขากำลัง ‘รีดเค้นศักยภาพ’ ของไอเทม ศิลาไม่ตอบ เขาเก็บหินลับมีดธรรมดาลงในช่องเก็บของอย่างเบามือ ความเงียบในห้องทำงานเล็กๆ ร้างๆ ดูน่าอึดอัดขึ้นมาทันตา เขาหันหลังเดินออกจากโรงตีเหล็กที่ทรุดโทรมมุ่งหน้าสู่เขตชายป่าที่ผู้เล่นระดับสูงต่างเมินหน้าหนี "เส้นทางสู่ความมั่งคั่ง ไม่ได้อยู่ที่การแย่งชิงไอเทมที่คนอื่นมองเห็น แต่อยู่ที่การขุดในที่ที่คนอื่นมองข้ามว่าไร้ค่า" เขาพึมพำกับตัวเอง ตลอดเส้นทาง ศิลาไม่ได้สนใจมอนสเตอร์ที่พยายามเข้ามาโจมตี เขาอาศัยทักษะการเคลื่อนไหวที่เงียบเชียบหลบหลีกผ่านป่าทึบไปจนถึงหน้าผาหินปูนที่เต็มไปด้วยไอหมอกสีเทาจางๆ นี่คือ ‘หุบเขาอัคนีร้าง’ สถานที่ที่ผู้เล่นกิลด์จอมทัพเคยประกาศว่ามันคือหลุมศพของแร่เกรดต่ำ ศิลาหยุดเท้าลงที่ซอกหินแคบๆ ที่มีเพียงคนตัวผอมบางเท่านั้นที่จะแทรกผ่านไปได้ เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจางๆ จากใต้พื้นดิน มันไม่ใช่แรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหว แต่มันคือ ‘จังหวะการเต้น’ ของสายแร่ที่หายากเกินกว่าที่ระบบจะบันทึกไว้ในตำราทั่วไป เขางัดเอาเสียมขุดแร่เก่าคร่ำคร่าออกมา จังหวะที่ปลายเสียมปะทะกับหินผา เสียง *กริ๊ง!* ที่ดังก้องออกมาไม่ใช่เสียงของหินกระทบโลหะ แต่มันคือเสียงกังวานดุจแก้วผลึกที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ศิลาขุดอย่างบ้าคลั่ง สองชั่วโมงผ่านไป เหงื่อหยดลงบนพื้นดินจนเปียกชื้น จนกระทั่งจังหวะสุดท้ายที่ปลายเสียมแทงทะลุเข้าไปในผนังถ้ำที่ดูธรรมดาจนน่าเบื่อ ผนังถ้ำส่วนนั้นพังทลายลง เผยให้เห็นโพรงขนาดใหญ่ที่เปล่งแสงสีฟ้าครามออกมา ข้างในนั้นไม่ได้มีแค่แร่เหล็กทั่วไป แต่มันคือ ‘แร่ศิลาเทวะ’ แร่หายากระดับตำนานที่ถูกลืมเลือนไปพร้อมกับเนื้อเรื่องยุคเริ่มแรกของเกม ผู้เล่นคนอื่นอาจเดินผ่านมันไปนับล้านครั้งโดยมองเห็นมันเป็นแค่หินประดับผนัง แต่สำหรับศิลา... ดวงตาของเขาสะท้อนภาพแร่เหล่านี้เป็นกองภูเขาเงินทอง "เจอแล้ว... เหมืองขุมทรัพย์ที่ไม่มีใครต้องการ" เขาแสยะยิ้มที่มุมปาก มือที่สั่นเทาด้วยความตื่นเต้นหยิบแร่ชิ้นแรกขึ้นมาดู แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะที่คุ้นหูก็ดังขึ้นจากปากถ้ำ "ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอหนูตัวเล็กๆ แอบขุดรูอยู่ในเขตหวงห้ามของกิลด์เราแบบนี้..." ศิลาชะงัก ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำทมิฬของ 'จอมทัพ' ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับลูกสมุนอีกนับสิบคน พวกมันล้อมปากทางเข้าเอาไว้หมดสิ้น จอมทัพก้าวเข้ามาพลางใช้ปลายดาบเคาะพื้นหินอย่างใจเย็น สายตาที่เต็มไปด้วยความโลภมองผ่านไหล่ของศิลาเข้าไปยังกองแร่สีฟ้าครามภายในถ้ำ "ส่งของทั้งหมดที่แกขุดได้มา แล้วฉันจะปล่อยให้แกได้เดินออกจากที่นี่ด้วยขาของตัวเอง... แต่น่าเสียดายนะ เพราะแกเพิ่งทำลายความลับที่ฉันตามหามาทั้งเดือน" จอมทัพพูดพลางยกดาบขึ้นพาดบ่า แสงจากดาบสีม่วงของลูกน้องส่องสะท้อนกับใบหน้าของศิลา ศิลานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หยิบแร่ศิลาเทวะก้อนเล็กๆ ขึ้นมาหมุนเล่นในมือช้าๆ เขาสบตาจอมทัพด้วยความเรียบเฉยที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกหงุดหงิด "ความลับเหรอครับ?" ศิลาแค่นหัวเราะเบาๆ "คุณคิดจริงๆ หรือว่าของพวกนี้... คุณจะรับมือมันไหว?" เขาดีดแร่ศิลาเทวะก้อนนั้นขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะฟาดหางเสียมกระแทกมันอย่างแรงจนเกิดการแตกตัวของอนุภาคพลังงานมหาศาล เสียงระเบิดตูมตามดังกึกก้องไปทั่วหุบเขา เปลวเพลิงสีฟ้าพุ่งทะลักออกมาจากรอยร้าวที่ศิลาจงใจกระแทกผนังถ้ำให้พังทลายลงมาปิดกั้นทางเข้าของจอมทัพไว้ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว ศิลามองดูจอมทัพที่กำลังสบถด่าทออยู่หลังซากหินที่ถล่มลงมาขวางทางไว้ เขารู้ดีว่านี่เป็นเพียงการถ่วงเวลา แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวถอยลึกเข้าไปในโพรงถ้ำเพื่อหาทางออกสำรอง แสงสว่างจากกองแร่ศิลาเทวะเบื้องหน้าก็ดับวูบลง พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาสีดำขนาดมหึมาที่ตื่นขึ้นจากการหลับใหลตามแรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่ ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งลืมขึ้นในความมืด มันจ้องมองมาที่เขาด้วยความกระหายเลือด... สิ่งที่เขาเพิ่งปลุกให้ตื่นขึ้นมาไม่ใช่แค่แร่ แต่เป็นผู้พิทักษ์เหมืองที่ไม่มีใครเคยเอาชนะได้มาก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทเริ่มต้นของการพลิกตำนานบทนี้ด้วยกันนะครับ