รหัสพันธุกรรมต้องห้าม

“ดร.ไคโรส... ถ้าท่านยังไม่หยุดมือ ผมจะถือว่านั่นคือการทรยศต่อพันธกิจของกองยาน” กระบอกปืนเลเซอร์รุ่นมาตรฐานจ่อตรงไปยังขมับของชายวัยกลางคน กัปตันอลิส วอล์คเกอร์ไม่ได้ตะคอก น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เยือกเย็นดั่งอุณหภูมิในห้วงอวกาศลึกที่ไร้แสงดาว ทว่ามันทรงพลังพอที่จะทำให้ความเงียบภายในห้องปฏิบัติการชีวภาพบนยาน ‘เอ็กโซดัส’ กลายเป็นสภาวะสุญญากาศที่กดทับหัวใจ ดร.ไคโรสไม่ได้สะทกสะท้าน เขายังคงจ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงโครงสร้างเกลียวคู่ของ DNA สองสายที่กำลังซ้อนทับกันอย่างน่าประหลาด นิ้วของเขาสั่นไหวเพียงเล็กน้อยขณะพิมพ์รหัสลับเพื่อถอดรหัสพันธุกรรมที่เพิ่งสกัดได้จากซากอารยธรรมโบราณของซิเลนเทีย “กัปตัน... ความตายของลูกเรือที่ท่านฝังใจมาตลอดสิบปี มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของระบบนำทางหรอกครับ” ไคโรสเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง ปลายนิ้วของเขาหยุดลงตรงลำดับเบสที่เปล่งแสงสีฟ้าคราม “มันคือการคัดเลือก” อลิสขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณนักรบในตัวกรีดร้องให้ลั่นไก แต่ความอยากรู้อยากเห็นในฐานะนักสำรวจกลับตรึงนิ้วชี้ของเธอไว้ “คุณกำลังพล่ามเรื่องอะไร?” “ดูนี่สิครับ” ไคโรสขยับมือ ขยายภาพโครงสร้างระดับโมเลกุลจนเต็มผนังห้อง สายโซ่พันธุกรรมสองสายที่ดูแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงในตอนแรก บัดนี้กลับเผยให้เห็นจุดเชื่อมต่อที่สมบูรณ์แบบ มันเหมือนกับกุญแจและแม่กุญแจที่ถูกออกแบบมาให้คู่กัน “นี่ไม่ใช่เอเลี่ยนจากอีกกาแล็กซี แต่นี่คือกระจกเงา... ยีนของซิเลนเทียที่ท่านกำลังไล่ล่า มีลำดับการจัดเรียงตัวเหมือนกับมนุษย์ถึง 42 เปอร์เซ็นต์” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง อลิสลดปืนลงช้าๆ เธอเดินเข้าไปใกล้แสงสีฟ้าที่สาดส่องลงบนใบหน้าจนดูซีดเซียว เธอไม่ได้ตกใจเพียงเพราะมันคล้ายกัน แต่สิ่งที่น่าขนลุกคือตำแหน่งของยีนที่ 'เหมือนกัน' นั้น มันคือรหัสพันธุกรรมที่ควบคุมสติปัญญาและการรับรู้คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า—ความสามารถเดียวกับที่ซิเลนเทียใช้ควบคุมจักรวาล “มันเป็นไปไม่ได้” อลิสพึมพำ “มนุษย์วิวัฒนาการมาจากดาวเคราะห์สีน้ำเงิน เราไม่มีทางเป็นสายเลือดเดียวกันกับสิ่งมีชีวิตที่เกิดก่อนดวงอาทิตย์ของเรานับพันล้านปี” “ถ้าวิวัฒนาการไม่ใช่เรื่องบังเอิญล่ะครับ?” ไคโรสหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า ดวงตาของเขาดูหม่นหมองและเต็มไปด้วยความลับที่เก็บงำมานาน “ถ้าเราเป็นเพียงโปรเจกต์การทดลองที่ถูกปล่อยทิ้งไว้ในสวนหลังบ้านของจักรวาลล่ะ? ซิเลนเทียไม่ได้ต้องการทำลายเรา กัปตัน... พวกเขากำลังรอให้เรา 'ตื่น' ขึ้นมาต่างหาก และรหัสที่ท่านเห็นตรงหน้านี้ คือกุญแจที่จะปลดล็อกพันธนาการในสมองของมนุษย์ทุกคนที่ได้รับรังสีจากเนบิวลาสตาร์” ทันใดนั้น ระบบแจ้งเตือนของยานก็ดังลั่นสนั่นหวั่นไหว เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วทางเดิน หน้าจอควบคุมทั้งหมดรวนเรและเปลี่ยนเป็นสัญลักษณ์ประหลาดที่ดูคล้ายอักษรรูนโบราณที่อลิสเคยเห็นในห้วงฝัน “มีบางอย่างกำลังเจาะเข้ามาในระบบสื่อสารหลัก” อลิสรีบเช็กข้อมูล “ไม่ใช่การโจมตีทางไซเบอร์... แต่มันคือสัญญาณคลื่นสมอง!” ร่างของอลิสกระตุกอย่างรุนแรง ความทรงจำในอดีตที่เธอเคยพยายามลบเลือน—ภาพของลูกเรือที่ค่อยๆ กลายเป็นละอองแสง—ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเหมือนน้ำป่าที่พังเขื่อน เธอเห็นภาพของตัวเองในมิติคู่ขนาน เห็นการตัดสินใจที่เธอไม่ได้เป็นคนเลือก แต่ถูก 'ชักใย' โดยโครงสร้างยีนที่หลับใหลมาตลอดชีวิต ไคโรสลุกขึ้นยืนช้าๆ เขามองดูอลิสที่ทรุดลงกับพื้นด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “กัปตันครับ ท่านไม่ได้ถูกเลือกให้มานำทางยานลำนี้เพียงเพราะทักษะการขับขี่ แต่เพราะท่านคือต้นแบบที่สมบูรณ์ที่สุดของพันธุกรรมที่หลงเหลืออยู่” “หยุด... อย่าพูดต่อ” อลิสกัดฟันแน่น เธอพยายามหยิบอุปกรณ์สื่อสารเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่มันกลับแตกละเอียดคามือด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่เกิดขึ้นรอบตัวเธอ “สายไปแล้วครับ” ไคโรสเอ่ยเบาๆ ก่อนจะชี้ไปยังหน้าต่างห้องแล็บที่มองออกไปเห็นเนบิวลาสตาร์อันกว้างใหญ่ “เพราะตอนนี้... เผ่าพันธุ์ของท่านกำลังเริ่มวิวัฒนาการตามคำสั่งที่ถูกบันทึกไว้ในเลือดของคุณเอง” ท่ามกลางแสงสีทองที่พุ่งทะลุทะลวงเปลือกยานเข้ามา ร่างของอลิสเริ่มโปร่งแสงเหมือนกับซิเลนเทีย ในขณะที่ประตูห้องแล็บถูกกระชากเปิดออกโดยร่างสูงใหญ่ภายใต้ชุดเกราะโลหะสีดำสนิท ซึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับดาบแสงที่เปล่งประกายคมกริบ คนผู้นั้นคือผู้ที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้วในภารกิจแรก... และเขากำลังเรียกชื่ออลิสด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อดีตกัปตันสาวต้องหยุดหายใจ เนบิวลาสตาร์ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความจริงเริ่มกัดกินความลวงนะครับ