กลิ่นอายพิธีกรรม

กลิ่นอายของกำยานเผาไหม้ผสมผสานกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องสืบสวนชั่วคราว รินลดายืนนิ่งอยู่หน้ากระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยภาพถ่ายชันสูตร ภาพแรกคือร่างไร้วิญญาณของเหยื่อรายแรกเมื่อเดือนก่อน และภาพที่สอง... เพิ่งถูกติดทับลงไปสดๆ ร้อนๆ เมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา ความตายไม่ได้มาเยือนอย่างเงียบเชียบ แต่มันมาพร้อมกับลายเส้นอักษรโบราณที่ถูกกรีดลงบนผิวหนังมนุษย์อย่างประณีตราวกับงานศิลปะชั้นต่ำ "คุณกำลังบอกฉันว่า นี่คือลายเส้นเดียวกันกับเคสของเมื่อเดือนก่อนอย่างนั้นเหรอคะ,สารวัตร" เสียงของรินลดาเรียบนิ่ง เย็นชาจนเกือบจะไร้ ใช้นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางแตะลงบนภาพถ่ายศพที่สองอย่างพินิจพิเคราะห์ ศิลาที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูพ่นลมหายใจพรืดออกมาด้วยความหงุดหงิด แววตาคมกริบของนายตำรวจหนุ่มเต็มไปด้วยความเครียดขมึง เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้จนรินลดาต้องเหลือบสายตาขึ้นมอง ปฏิกิริยาของคนทั้งคู่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด—ความต่างขั้วระหว่างหลักวิทยาศาสตร์อันเที่ยงตรง กับสัญชาตญาณดิบเถื่อนในโลกมืด "ไม่ใช่แค่ลายเส้นค่ะคุณรินลดา..." ศิลาโน้มตัวลงกระซิบ น้ำเสียงทุ้มต่ำรอดไรฟัน "แต่เป็น ‘รอยสัก’ ชนิดเดียวกัน รอยสักที่ใช้หมึกผสมเขม่ากระดูกคนตาย และที่แย่ไปกว่านั้น... เหยื่อรายที่สองคือพยานปากเอกที่เรากำลังจะคุ้มพยานในคืนนี้" รินลดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตไหววูบชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม กลົນความรู้สึกหวาดผวาที่พยายามซุกซ่อนไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็น รอยสักบนร่างผู้ตาย... มันไม่ใช่แค่แฟชั่นใต้ดิน แต่มันคือสัญลักษณ์ของพิธีกรรมบูชาที่เธอเคยเห็นในตำรามานุษยวิทยาสายดาร์ก พิธีกรรมที่ถูกลืมเลือนไปนับร้อยปี และตอนนี้ กำลังมีใครบางคนปลุกมันขึ้นมาอีกครั้งเพื่อสังหารผู้คนในเมืองนี้ทีละคน บรรยากาศในห้องอับทึบยิ่งกดดันมากขึ้นเมื่อเสียงฝนเริ่มโปรยปรายกระทบหลังคาสังกะสีด้านนอก เสียงฟ้าร้องคำรามต่ำๆ คล้ายเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังล่าเหยื่อ ความหวาดผวาเริ่มกัดกินจิตใจของผู้คนนอกอาคาร ข่าวการพบศพที่สองแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง เสียงกระซิบกระซาบและความตื่นตระหนกปกคลุมไปทั่วเมือง "ฆาตกรไม่ได้ต้องการแค่ชีวิต" รินลดากล่าวขึ้นเบาๆ สายตายังคงจับจ้องรอยแผลเป็นบนภาพถ่ายศพ "แต่เขากำลังส่งสาร... สารที่เชื่อมโยงกับอดีตที่คุณปฏิเสธที่จะมองมัน, สารวัตร" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเทาเข้มจ้องมองนักมานุษยวิทยาตรงหน้าอย่างท้าทาย เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผมของเธอที่เคลียอยู่ข้างแก้ม "คุณคิดว่าผมกลัวเรื่องงดงามไร้สาระพวกนี้เหรอ? ไสยศาสตร์หรือพิธีกรรมบ้าบออะไรนั่น มันก็แค่อาวุธของฆาตกรโรคจิตที่ต้องการสร้างความกลัว... และผมเกลียดพวกที่เล่นละครหลังความตายที่สุด" "บางครั้ง... ความจริงที่คุณเชื่อมั่นนักหนา ก็แค่ม่านบังตาที่ปิดกั้นความมืดมิดจริงๆ เอาไว้เท่านั้นเองค่ะ" รินลดาตอบกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบฉายแววท้าทายไม่แพ้กัน เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่สั่นคลอนบรรยากาศรอบตัวให้ร้อนรุ่มขึ้นท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บของค่ำคืนนี้ ก่อนที่บทสนทนาเชือดเฉือนจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงวิทยุสื่อสารบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นแทรกด้วยเสียงหวีดหวิวของคลื่นรบกวน ตามด้วยเสียงรายงานจากเจ้าหน้าที่ภาคสนามที่ขาดห้วงและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก *"ศูนย์ควบคุม... เราเจอเบาะแสสำคัญที่จุดเกิดเหตุ... อึก... มันไม่ใช่แค่รอยสัก..."* เสียงปลายสายขาดหายไป พร้อมกับเสียงกรีดร้องแหลมสูงที่ดังทะลุผ่านลำโพง ตามด้วยเสียงกระแทกของวัตถุหนักๆ และความเงียบงันที่น่ากลัวเข้าปกคลุมทันที ศิลาคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาทันที สีหน้าเคร่งเครียดเปลี่ยนเป็นดุดัน "เฮ้! รายงานสถานการณ์เดี๋ยวนี้! เกิดอะไรขึ้นที่นั่น!" ไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นและเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังลอดเข้ามาในไมโครโฟน ราวกับว่าใครบางคนกำลังถือวิทยุเครื่องนั้นเดินเข้ามาใกล้... ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ รินลดาขยับตัวเข้ามาใกล้ศิลาโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องลั่นในหัวใจ เมื่อจู่ๆ ไฟนีออนในห้องสืบสวนก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดและแสงแฟลชจากฟ้าแลบนอกหน้าต่างที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ ในความมืดที่เงียบงันนั้นเอง เสียงเคาะกระจกหน้าต่างเบาๆ สามครั้งดังขึ้น... จากด้านนอกห้องสืบสวนที่ตั้งอยู่บนชั้นสามของสถานีตำรวจ ขอขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ความมืดมิดไปกับเงาจันทราลี้ลับนะคะ