ไซต์งานร้างกับศัตรูคนใหม่

กลิ่นอับชื้นของปูนเก่าและฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ไม่ได้น่ารำคาญเท่ากับเสียงก้องกังวานของฝ่าเท้าปริศนาที่กำลังย่างก้าวเข้ามาในเขตหวงห้าม พริมซ่อนตัวอยู่หลังเสาคอนกรีตเสริมเหล็กขนาดใหญ่ มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือที่เปิดโหมดบันทึกวิดีโอค้างไว้ หน้าจอสะท้อนแสงไฟนีออนสลัวๆ จากด้านนอกสาดเข้ามาส่องใบหน้าเรียวคมที่กำลังระบายยิ้มเจ้าเล่ห์ สำหรับอินฟลูเอนเซอร์สายลุยอย่างเธอ ไซต์งานร้างอายุกว่าสามสิบปีที่ถูกสั่งระงับการก่อสร้างกะทันหันแห่งนี้ ไม่ใช่สถานที่อันตราย... แต่มันคือขุมทรัพย์คอนเทนต์ชั้นดีที่จะเรียกยอดวิวถล่มทลายในคืนนี้ "สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้พริมพามาบุก... อุ๊บ!" มือหนาจากด้านหลังพุ่งเข้ามาปิดปากเธอสนิท แรงปะทะกะทันหันทำให้โทรศัพท์เกือบหลุดมือหล่นกระแทกพื้นคอนกรีต พริมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เธอกัดลงไปเต็มแรงบนฝ่าหนานั้นทันที "โอ๊ย! ยัยบ้าเอ๊ย!" เสียงทุ้มต่ำสบถลอดไรฟันด้วยความเจ็บปวด พร้อมกับแรงยื้อยュดที่ดึงตัวเธอเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้าง พริมสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมแล้วหันกลับไปเผชิญหน้า มือเรียวยกขึ้นเตรียมฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าผู้บุกรุก แต่ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ธันวา... สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเย็นชา ยืนขวางทางออกเดียวของเสาต้นนั้น เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนแทบหยดเป็นน้ำแข็ง "เธอเป็นใคร กล้าดียังไงบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนบุคคล" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบและเฉียบคมราวกับใบมีดโกน พริมเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตกใจแต่ริมฝีปากกลับแย้มยิ้มกวนประสาท เธอมองสำรวจชุดสูทราคาแพงที่ตอนนี้เปื้อนฝุ่นละอองเล็กน้อยของเขา ก่อนจะหัวเราะในลำคอ "พื้นที่ส่วนบุคคลอะไรกันคะคุณสถาปนิก ป้ายเตือนก็ขึ้นสนิมจนอ่านไม่ออก รั้วด้านหลังก็เปิดโล่งต้อนรับผู้มาเยือนขนาดนั้น ฉันนึกว่าการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยเปิดให้ชมสถาปัตยกรรมร้างซะอีก" ธันวาขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ดวงตาคมกริบกวาดมองโทรศัพท์มือถือในมือเธอที่หน้าจอยังคงสว่างวาบ "ลบซะ" "ห๊ะ?" "ฉันบอกให้ลบวิดีโอทั้งหมดที่เธอถ่ายเมื่อกี้ทิ้งซะ ก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุกและละเมิดทรัพย์สินทางปัญญา" ธันวาก้าวเข้าไปประชิดตัวทีละน้อย กดดันด้วยส่วนสูงและรัศมีอันคุกคามจนพริมต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาปูนเย็นเฉียบ พริมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่ยังคงฝืนยิ้มสู้ เธอยกโทรศัพท์ขึ้นสูงเหนือศีรษะเพื่อไม่ให้เขากระชากไปได้ "ฝันไปเถอะค่ะคุณธันวา คลิปนี้กำลังจะออนแอร์ให้คนครึ่งประเทศได้เห็นความเน่าเฟะของโปรเจกต์เรือธงที่คุณดูแลอยู่ ทำไมล่ะคะ? กลัวคนอื่นรู้เหรอว่าตึกหรูที่คุณออกแบบ มันกำลังจะพังลงมาตั้งแต่ยังไม่ทันสร้างเสร็จ" คำพูดนั้นราวกับน้ำมันราดลงบนกองไฟ ธันวาพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะตรึงเธอไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน "เธอไม่รู้อะไรเลย... เด็กน้อย" ธันวาเค้นเสียงกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นระริกด้วยความอัดอั้น "ความพินาศของตึกนี้ มันไม่ใช่เรื่องตลกที่เธอจะเอาไปทำคอนเทนต์เรียกยอดไลก์" จังหวะที่หัวใจของพริมกระตุกวูบจากความใกล้ชิด ประตูเหล็กบานใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปหลายเมตรก็ส่งเสียงเอี๊ยดยาวน่าขนลุก พร้อมกับแสงไฟฉายกราดส่องเข้ามาในความมืด "เฮ้ย! ใครอยู่ตรงนั้นวะ!" เสียงตะโกนห้าวทุ้มดังขึ้นจากผู้มาใหม่ ธันวาสบถเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนที่เขาจะตัดสินใจทำสิ่งที่พริมไม่คาดคิด สถาปนิกหนุ่มคว้าเอวบางของเธอด้วยมือข้างเดียวแล้วดึงหลบเข้าไปในซอกมุมอับหลังเสาอีกต้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากเธอไว้ไม่ให้ส่งเสียงเล็ดลอด ลมหายใจของเขารดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นฝุ่นจางๆ ลอยวนอยู่ในโสตประสาท พริมเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะกลัวคนแปลกหน้าที่เดินเข้ามาใหม่... แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบชิดและอุณหภูมิร้อนผ่าวจากตัวของธันวาที่กำลังแผ่ซ่านเข้ามา แสงไฟฉายกวาดผ่านเสาต้นที่พวกเขายืนอยู่ห่างไปเพียงคืบเดียว เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินวนเวียนอยู่ใกล้เสียจนทั้งคู่แทบไม่กล้าหายใจ ธันวาก้มลงมองคนที่อยู่ในอ้อมแขน สายตาคู่นคมองสำรวจใบหน้าตื่นตระหนกของเธอ ก่อนที่มุมปากหยักจะกระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะเยาะเย้ย ในความเงียบงันและระทึกขวัญนั้น จู่ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของธันวาก็สั่นครืดคราดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสนิท! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกและเคมีชวนจิกหมอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!