ความลับใต้ฝ้าเพดาน

“คุณเข้ามาทำอะไรในห้องทำงานผม... กานต์” เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับ อุณหภูมิในห้องทำงานส่วนตัวดูเหมือนจะลดฮวบลงทันทีที่ชายผู้มาใหม่ก้าวเข้ามา รอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของกานต์ไม่ได้ทำให้ธันวาหวั่นไหว แต่พริมที่ซ่อนตัวอยู่หลังตู้เก็บแปลนขนาดใหญ่กลับสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามือที่เธอวางแนบไว้กับผนังไม้ “ก็แค่อยากมาดูว่าสถาปนิกผู้ ‘หมดอนาคต’ อย่างนาย ยังมีสมองหลงเหลือพอจะออกแบบโครงสร้างใหม่ให้ผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้ไหม” กานต์เอ่ยพลางกวาดสายตาไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่โต๊ะทำงานรกเรื้อ “นึกว่าจะเนี้ยบเหมือนภาพลักษณ์ภายนอกเสียอีก ที่แท้ก็แค่พวกขี้แพ้ที่จมปลักกับอดีต” พริมกัดริมฝีปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาจนแทบจะกลั้นหายใจไว้ไม่อยู่ เธอเห็นธันวากำมือแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่กานต์เข้ามาปั่นประสาทเขา แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป กานต์ก้าวเดินไปรอบห้องราวกับกำลังมองหา ‘หลักฐาน’ อะไรบางอย่าง “ออกไป” ธันวาพูดสั้นๆ แต่ทว่าเฉียบขาด “ทำไม? กลัวผมจะเจออะไรดีๆ งั้นเหรอ?” กานต์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะแกล้งปัดกระดาษบนโต๊ะจนกระจายเกลื่อนพื้น “ระวังเถอะธันวา ความลับที่นายปิดไว้ใต้หน้ากาก ‘ความสมบูรณ์แบบ’ น่ะ ถ้ามันหลุดออกมาเมื่อไหร่ นายไม่ได้แค่เสียงานหรอกนะ แต่นายจะเสียทุกอย่าง” เมื่อเสียงฝีเท้าของกานต์ถอยห่างออกไปจนพ้นขอบประตู และเสียงปิดประตูห้องดังลั่น พริมจึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา เธอรอจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แล้ว จึงก้าวออกมาจากมุมมืด ทว่าเธอกลับต้องชะงักเมื่อเห็นธันวากำลังก้มลงเก็บกระดาษที่กระจัดกระจายด้วยท่าทีที่ดูแตกสลายอย่างประหลาด “คุณ...” พริมเรียกเบาๆ ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมคู่นั้นไม่ได้มีความดุดันเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับฉายแวววูบไหวราวกับคนหลงทาง “คุณเห็นมันแล้วใช่ไหม” พริมไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงอยู่ใต้โต๊ะ—ไม่ใช่แปลนบ้าน ไม่ใช่แบบร่างตึก แต่มันคือภาพสเก็ตช์ด้วยลายเส้นที่ดูรีบร้อน หากแต่หนักแน่นและเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก มันเป็นภาพร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างในยามฝนตก รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าในภาพนั้นดูอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความรัก... รักที่ไม่ได้มีไว้สำหรับโลกธุรกิจที่เย็นชา เธอค่อยๆ หยิบมันขึ้นมา “นี่ใครคะธันวา?” ธันวาชะงักไป มือที่กำลังจะแย่งกระดาษคืนนิ่งค้าง “มันไม่ใช่เรื่องของคุณ พริม วางมันลงซะ” “คนปากร้ายอย่างคุณ มีมุมแบบนี้ด้วยเหรอคะ?” พริมไม่ได้วาง แต่กลับพลิกกระดาษไปด้านหลัง เผยให้เห็นตัวเลขพิกัดบางอย่างที่ถูกจดไว้ด้วยลายมือที่คุ้นเคย เธอใจหายวูบเมื่อพบว่านั่นคือสถานที่ที่เขาเคยถูกกล่าวหาว่าทำผิดพลาดจนชีวิตพังทลาย พริมตัดสินใจเสี่ยง เธอขยับเข้าไปใกล้ธันวาจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่า “คุณไม่ได้ทำพลาดใช่ไหมคะ? คุณแค่... ปิดบังความจริงเพื่อปกป้องใครบางคน” ธันวาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น สายตาของเขาสั่นระริกราวกับมีพายุพัดผ่าน “อย่ารู้เรื่องของผมไปมากกว่านี้เลย ถ้าคุณไม่อยากให้ชีวิตที่ปกติสุขของคุณต้องพังลงเพราะคนอย่างผม” “แต่ฉันไม่เคยต้องการชีวิตที่ปกติสุข!” พริมโต้กลับ ดวงตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา “ฉันต้องการความจริง และถ้าความจริงนั้นมันซ่อนอยู่ในห้องนี้ ฉันก็จะขุดมันขึ้นมาเอง!” จังหวะนั้นเอง ธันวากระชากร่างของเธอเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของพริมชนเข้ากับชั้นวางเอกสาร เสียงกรอบแกรบดังขึ้นจากการเคลื่อนไหวที่ผิดจังหวะ แผ่นไม้กระดานด้านล่างของชั้นวางขยับเปิดออก เผยให้เห็นช่องลับใต้ฝ้าเพดานที่ซ่อนอยู่หลังตู้เอกสารใบใหญ่ ทั้งคู่ชะงักงัน พริมมองเห็นสมุดบันทึกเล่มหนาที่วางอยู่อย่างโดดเดี่ยวในช่องนั้น มันไม่ใช่แค่สมุด แต่เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่กานต์พยายามจะหามันมาตลอด ธันวาปล่อยมือจากเธอแล้วทำท่าจะปิดมันลง แต่ในจังหวะที่มือของเขากำลังจะเอื้อมไปถึง ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิด *กริ๊ก* เสียงกลอนประตูห้องทำงานถูกล็อกจากภายนอก พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ และคุ้นเคย... เสียงของคนที่น่าจะจากไปแล้ว แต่กลับย้อนกลับมาพร้อมกับแผนการที่โหดร้ายกว่าเดิม “เจอตัวแล้ว...” เสียงกานต์กระซิบที่ข้างหูของธันวาในความมืดมิดนั้นเอง ตุ๊กตาโบราณขอขอบคุณคุณรี้ดทุกคนที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 9 กับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะคะ