โอกาสที่สองและรหัสลับในสมุดบันทึก

"ถ้ามึงคิดว่ากูจะยอมโง่ให้มึงหลอกซ้ำสอง... มึงคงคิดผิดไปถนัดตาแล้วล่ะ อิทธิพล" ผมพึมพำกับตัวเองขณะจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าที่มีเสียงพัดลมดังครางหึ่งๆ ในห้องเช่าขนาดสิบตารางเมตร กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศไม่ได้รบกวนสมาธิผมแม้แต่น้อย สายตาผมจับจ้องอยู่ที่ตัวเลขกระดานหุ้นที่ยังคงเป็นแบบเรียลไทม์ยุคปี 2012... ใช่แล้ว นี่คือช่วงเวลาที่โลกการเงินกำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งมโหฬารที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ ผมหยิบสมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่งขึ้นมา ข้างในนั้นไม่ได้มีแค่รายการหุ้นที่ผมเคย ‘พลาด’ ไป แต่มีรหัสลับที่ผมจดบันทึกไว้ด้วยความเจ็บปวดตลอดชีวิตที่ผ่านมา รหัสที่รวมเอาวันเวลาและมูลค่าของ ‘ของขวัญจากอนาคต’ ที่สวรรค์ (หรือจะนรกก็ตามแต่) ประทานให้ผมมา *Bitcoin: ปี 2012 ราคายังไม่ถึง 10 ดอลลาร์ด้วยซ้ำ... แต่ในอีก 9 ปีข้างหน้า มันจะทะลุ 60,000 ดอลลาร์* *Tesla: วันที่ใครๆ ก็มองว่าเป็นแค่บริษัทผลิตรถยนต์ไฟฟ้าเพ้อฝัน... แต่อีกไม่นาน กราฟมันจะพุ่งเป็นเส้นตรงดิ่งสู่ท้องฟ้า* นิ้วของผมสั่นเล็กน้อยขณะพิมพ์ชื่อบัญชีซื้อขายสินทรัพย์ดิจิทัลที่แทบไม่มีใครรู้จักในขณะนั้น ความทรงจำที่ไหลย้อนกลับมาคือภาพของอิทธิพลที่นั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้หนังราคาแพงในห้องทำงานหรูหรา มันกำลังถือแก้วไวน์ราคาขวดละแสน พร้อมกับยิ้มที่มุมปากเหมือนที่มันเคยทำก่อนจะฮุบกิจการครอบครัวผมไป "ธันวา มึงน่ะมันเก่ง... แต่เสียดายที่ความเก่งของมึงมันทำให้มึงไม่เหลือใคร" เสียงของอิทธิพลยังคงก้องอยู่ในหูผมเหมือนคำสาปแช่ง แต่วันนี้... คำพูดพวกนั้นมันกลายเป็นเพียงแค่ลมปากที่ไร้ราคา ผมกด 'Enter' ยืนยันการโอนเงินก้อนสุดท้ายที่มีติดตัวเพื่อกว้านซื้อสิ่งที่ทุกคนมองว่าไร้ค่า "ขอโทษทีนะอิทธิพล แต่ในเกมรอบใหม่นี้... มึงจะไม่มีวันได้เห็นแม้แต่เงาของกู" เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเบาๆ เป็นจังหวะที่ไม่คุ้นเคย ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย ขณะที่เก็บสมุดบันทึกเล่มสำคัญเข้าลิ้นชักที่ล็อกไว้แน่นหนา ผมไม่ได้นัดใครไว้ แต่ในความทรงจำของผม ช่วงเวลานี้ผมยังไม่มีรินรดาเข้ามาในชีวิต... แล้วใครกันที่มาหาผมในเวลาดึกดื่นเช่นนี้? ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เดินไปที่ประตูด้วยความระแวดระวัง ในมือถือมีดปอกผลไม้เล่มเล็กไว้แน่น แม้จะย้อนเวลากลับมา แต่ผมก็รู้ดีว่าโลกใบนี้ไม่ได้ใจดีกับคนที่มีเงินแต่ไม่มีอำนาจป้องกันตัว เมื่อประตูเปิดออก สิ่งที่ผมเห็นไม่ใช่เจ้าหนี้หรือคนทวงเงิน แต่เป็นหญิงสาวในชุดเดรสสีเข้มที่ดูเรียบหรูเกินกว่าจะมาอยู่ในตึกแถวซอมซ่อแห่งนี้ เธอคือ 'รินรดา' แต่ดูเหมือนเธอในวัยนี้จะยังดูอ่อนเยาว์กว่าที่ผมจำได้นับสิบปี ดวงตาของเธอคมกริบและดูเหมือนจะทะลุปรุโปร่งทุกอย่างที่ผมกำลังปิดบัง "คุณธันวาใช่ไหมคะ?" เธอกล่าวทัก เสียงของเธอเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังรู้สึกประหม่าโดยไม่รู้ตัว "ผมเองครับ ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรกับคนตกอับอย่างผมหรือครับ?" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด รินรดาไม่ตอบ แต่เธอเหลือบมองไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดค้างไว้ เห็นกราฟ Bitcoin ที่ผมเพิ่งกดซื้อไป เธอไม่ได้แสดงสีหน้าตกใจหรือสงสัย แต่กลับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ราวกับเธอกำลังเห็นบางสิ่งที่น่าสนใจอย่างยิ่ง "ฉันไม่ได้มาเพื่อทวงหนี้ แต่ฉันมาเพื่อถามคุณว่า... คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?" เธอขยับเข้ามาใกล้ผมหนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จางหายไปแทนที่ด้วยบรรยากาศที่กดดันจนผมรู้สึกได้ถึงแรงปะทะทางความคิด เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือของเธอ ซึ่งมันมีหน้าตาเหมือนกับสมุดที่อยู่ในลิ้นชักของผมแทบทุกประการ... ไม่สิ มันคือสมุดเล่มเดียวกัน เพียงแต่มันดูเก่ากว่า และมีรอยเขียนที่ดูเหมือนจะเป็นลายมือของผมในอนาคต! หัวใจของผมเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความลับที่ผมคิดว่ามีเพียงผมคนเดียวที่รู้ กลับปรากฏอยู่ตรงหน้าในมือของผู้หญิงคนนี้ รินรดาค่อยๆ เปิดหน้าสุดท้ายของสมุดเล่มนั้น แล้วชี้ไปที่ตัวเลขชุดหนึ่งที่เขียนด้วยหมึกสีแดงสด '2024-05-12' "คุณไม่ได้เป็นคนเดียวที่ย้อนกลับมาหรอกนะ ธันวา... และฉันก็ไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นมิตรกับคุณตั้งแต่แรก" ก่อนที่ผมจะได้ตั้งสติ เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจแผ่วเบาที่ข้างหู ก่อนจะกระซิบคำพูดที่ทำให้โลกทั้งใบของผมสั่นคลอน "คนทรยศที่แท้จริง... ไม่ใช่อิทธิพลอย่างที่คุณคิดไว้หรอกนะ แต่มันคือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณตั้งแต่ในชาติก่อนต่างหาก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลากลับไปเปิดเผยความจริงกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ