จุดจบคือจุดเริ่ม

"แกคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างแกจะมีปัญญาคืนเงินห้าสิบล้านได้ภายในคืนนี้?" เสียงของอิทธิพลแหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความสมเพชที่บาดลึกถึงกระดูก เขากำลังยืนอยู่ตรงข้ามผมในห้องทำงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของซิการ์ราคาแพงและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศ ผมพยายามขยับร่างกาย แต่ความเจ็บปวดจากการถูกซ้อมจนน่วมทำให้ทุกสัมผัสคือการทรมาน "แกมันก็แค่หมาข้างถนนที่โชคดีได้เข้าตลาดหุ้น" อิทธิพลก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟจากโคมไฟระย้าสะท้อนแววตาที่เต็มไปด้วยความอำมหิต "ธันวา... แกควรจะรู้ตั้งแต่วันแรกที่เซ็นสัญญาฉบับนั้นแล้ว ว่าเกมนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับผู้แพ้ที่ชื่อแก" ผมเค้นยิ้มทั้งที่เลือดกลบปาก มองชายที่ผมเคยเรียกมันว่า 'เพื่อนสนิท' ด้วยความแค้นที่สุมอยู่ในอกจนแทบระเบิด ความจริงที่พรั่งพรูออกมาจากปากของเขาคือคำสารภาพถึงแผนการทั้งหมด ทั้งการปล่อยข่าวปลอมเพื่อทุบหุ้นบริษัทครอบครัวผม การหลอกให้ผมเซ็นสัญญากู้ยืมเงินนอกระบบที่บีบให้ผมจนมุมจนหมดตัว "แกไม่ได้แค่เอาเงินฉันไป..." ผมกระซิบ เสียงแหบแห้งทว่าหนักแน่น "แกเอาลมหายใจของแม่ฉันไปด้วย อิทธิพล" อิทธิพลหัวเราะลั่น มือข้างหนึ่งหยิบปืนพกกระบอกเงาวับออกมาจากสูทราคาแพง "งั้นก็ถือซะว่าเป็นการชดใช้ความโง่เขลาของแกในชาติหน้าก็แล้วกัน" เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด กึกก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของผม ความเจ็บปวดที่หน้าอกขยายวงกว้างราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผา ร่างกายของผมค่อยๆ ทรุดลงกับพื้นพรมราคาแพง โลกทั้งใบเริ่มหมุนคว้าง ภาพใบหน้าของอิทธิพลที่กำลังแสยะยิ้มค่อยๆ เลือนรางลง... ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกสรรพสิ่ง ทว่า ท่ามกลางความว่างเปล่านั้น กลับมีความรู้สึกประหลาดบางอย่าง มันไม่ใช่ความตายที่แสนเงียบงัน แต่มันคือแรงกระชากมหาศาล ราวกับถูกเหวี่ยงลงไปในกระแสน้ำวนของกาลเวลา ... "ธันวา! มัวเหม่ออะไรอยู่! อาจารย์เรียกไปตอบคำถามหน้าชั้นเรียนแล้ว!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นหูทำให้ผมสะดุ้งสุดตัว ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากออกมาจากฝันร้ายที่แสนยาวนาน ผมลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปะทะสายตาไม่ใช่ห้องทำงานที่เต็มไปด้วยความอำมหิตของอิทธิพล แต่เป็นกระดานไวท์บอร์ดสีขาวที่เต็มไปด้วยสมการคณิตศาสตร์การเงิน และบรรยากาศที่แสนจะคุ้นเคยของห้องเรียนคณะบริหารธุรกิจ กลิ่นชอล์ก กลิ่นหนังสือเรียน และเสียงซุบซิบของนักศึกษาที่ผมไม่ได้ยินมานานกว่าสิบปี "ธันวา นายเป็นอะไรหรือเปล่า?" เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งถามด้วยความแปลกใจ ผมก้มมองมือตัวเอง มือที่เรียบเนียน ปราศจากรอยแผลเป็น หรือคราบเลือดที่เพิ่งจะสัมผัสมาเมื่อครู่นี้ หัวใจของผมเต้นรัวราวกับกลองรบ ผมรีบหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู... 15 พฤษภาคม 2014 มันไม่ใช่ความฝัน ทุกอย่างคือเรื่องจริง ผมย้อนเวลากลับมาเมื่อ 10 ปีก่อน ในวันที่ชีวิตของผมกำลังจะเริ่มก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ผิดพลาดที่สุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเดินเข้ามาในห้องเรียน พร้อมกับใครบางคนที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ อิทธิพลในวัยยี่สิบต้นๆ เดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามา เขายังไม่มีรอยย่นบนใบหน้า ไม่มีความเหี้ยมเกรียมในสายตา เขายังคงดูเป็นเพื่อนที่แสนดีและหวังดีกับผมเสมอมา "ธันวา เพื่อนรัก อาจารย์เรียกนายตั้งนานแล้วนะ" อิทธิพลตบบ่าผมเบาๆ พร้อมรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น... รอยยิ้มเดียวกับที่เขาใช้ปิดบังแผนการทำลายชีวิตผมในอนาคต ผมมองหน้ามันนิ่ง สายตาของผมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากคนซื่อที่มองโลกในแง่ดี กลายเป็นสายตาของนักล่าที่ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว ผมรู้ดีว่าในอีกไม่กี่วันข้างหน้า อิทธิพลจะชวนผมไปลงทุนใน 'โปรเจกต์ลับ' ที่จะกลายเป็นบ่วงโซ่รัดคอผมไปตลอดชีวิต แต่ครั้งนี้... เกมมันเปลี่ยนไปแล้ว "โทษทีว่ะอิทธิพล" ผมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลางขยับตัวออกห่างจากสัมผัสของมัน "พอดีฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า... มีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องไปทำ" ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ ท่ามกลางสายตาที่งุนงงของทุกคนในห้องเรียน รวมถึงสายตาที่เริ่มฉายแววไม่พอใจของอิทธิพล ผมเดินผ่านมันไปโดยไม่หันกลับไปมอง ในหัวของผมเริ่มวางแผนการเคลื่อนไหวทางการเงินทั้งหมด ข้อมูลราคาหุ้น บิตคอยน์ที่ยังไม่มีใครสนใจ กราฟอสังหาริมทรัพย์ที่จะพุ่งทะยานในอีกสองปีข้างหน้า ทั้งหมดถูกรวบรวมอยู่ในความทรงจำที่ชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ผมเดินตรงไปยังห้องสมุดของมหาวิทยาลัย ที่นั่นมีสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่เสถียรพอที่จะให้ผมเข้าถึงพอร์ตการลงทุนแรก ขณะที่ผมกำลังจะเปิดหน้าเว็บซื้อขายหุ้น สายตาของผมก็เหลือบไปเห็นอีเมลฉบับหนึ่งที่เด้งเข้ามาในกล่องข้อความของผู้ส่งนิรนาม ไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ 'ฉันรู้ว่านายมาจากที่ไหน... และฉันรู้ว่านายกำลังจะทำอะไร ธันวา' ผมชะงัก นิ้วมือที่วางอยู่บนคีย์บอร์ดสั่นเทาเล็กน้อย ใครกันที่รู้เรื่องนี้? หรือว่าในประวัติศาสตร์ที่ผมเปลี่ยนไป ยังมี 'ผู้เล่น' อีกคนที่ย้อนเวลากลับมาเหมือนกับผม? ผมตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับไปเพียงประโยคเดียว 'นายเป็นใคร?' ไม่กี่วินาทีต่อมา หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เปลี่ยนเป็นกราฟสีแดงฉานที่ผมคุ้นเคยที่สุด... กราฟหุ้นของบริษัทอิทธิพลที่กำลังจะพุ่งขึ้นสูงสุดก่อนจะดิ่งลงเหวในอนาคต พร้อมกับตัวเลขที่พิมพ์ทับลงบนกราฟนั้นว่า: 'อย่าประมาทคนที่นายคิดว่ารู้จักดีที่สุดในวันที่ 16 พฤษภาคม... เพราะอิทธิพลไม่ได้มีคนเดียว' ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ