เคลียร์ทุกปมค้างคา

"เซ็นชื่อซะ อิทธิพล... นี่คือโอกาสสุดท้ายที่นายจะได้รักษาเกียรติของตระกูลไว้ ก่อนที่พอร์ตหุ้นที่นายภูมิใจจะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษในมือเจ้าหนี้รายย่อย" เสียงของผมดังกังวานในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบเชียบ ราวกับเสียงพิพากษา อิทธิพลนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองด้วยอำนาจการเงินบัดนี้ซีดเผือด นัยน์ตาของเขาที่เคยเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ สั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุมได้เมื่อเห็นเอกสารโอนถ่ายสินทรัพย์ทุกอย่างที่เขาสะสมมาตลอดชีวิตถูกวางลงบนโต๊ะไม้สักราคาแพง "ธันวา... นายทำแบบนี้กับเพื่อนที่โตมาด้วยกันเลยเหรอ?" อิทธิพลแค่นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้ง "นายย้อนเวลากลับมาเพื่อจะกลายเป็นปีศาจที่เลวร้ายยิ่งกว่าฉันงั้นหรือ?" ผมเอนหลังพิงเก้าอี้หนังสีดำ พลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาโดยไม่หลบเลี่ยง "ปีศาจงั้นหรือ? อิทธิพล สิ่งที่ฉันทำไม่ใช่การแก้แค้น แต่คือการจัดระเบียบตลาด นายทรยศความเชื่อใจของฉันในชาติก่อน ทำลายครอบครัวฉันเพียงเพราะความโลภที่ไม่มีที่สิ้นสุด แต่วันนี้... ฉันแค่มาเก็บคืนในสิ่งที่นายเคยพรากไปอย่างเป็นธรรม" ในห้องนั้นไม่มีเสียงอื่นนอกจากเสียงหายใจหอบถี่ของอิทธิพล เขาพยายามจะคว้าปากกา แต่ทว่ามือที่สั่นเทากลับปัดแก้วกาแฟบนโต๊ะจนล้มคว่ำ น้ำสีดำเข้มไหลนองไปตามเอกสารสำคัญ แต่มันไม่สามารถลบล้างความจริงที่ว่า อาณาจักรของเขาพังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่ผมเริ่มกว้านซื้อหุ้นบริษัทโฮลดิ้งของเขาผ่านนอมินีหลายสิบรายในช่วงเดือนที่ผ่านมา "คุณธันวาคะ... เอ้อ ขอโทษครับ คุณธันวาครับ" รินรดาที่ยืนเงียบอยู่มุมห้องก้าวเข้ามา เธอส่งแท็บเล็ตให้ผม บนหน้าจอแสดงผลกราฟราคาหุ้นที่ดิ่งเหวอย่างรุนแรงของกลุ่มบริษัทอิทธิพล "ทางตลาดหลักทรัพย์เริ่มจับตาดูความเคลื่อนไหวผิดปกติของพอร์ตฝั่งคุณอิทธิพลแล้วครับ ถ้าเราจะดีลนี้ให้จบ ต้องตอนนี้เท่านั้น" ผมพยักหน้า ก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้คนตรงหน้ามากขึ้น กลิ่นอายของความพ่ายแพ้โชยออกมาจากตัวเขาอย่างชัดเจน "อิทธิพล ชีวิตคนเรามีขึ้นมีลง แต่คนอย่างนายไม่เคยรู้จักคำว่าพอ ตอนนี้เงินทุนหมุนเวียนของนายติดลบเกินกว่าจะกู้คืนได้ และหุ้นที่นายถืออยู่ก็ถูก 'ชอร์ตเซลล์' จนไม่เหลือมูลค่าทางตลาดแล้ว การเซ็นเอกสารฉบับนี้ คือทางเดียวที่จะช่วยให้นายไม่ติดคุกด้วยคดีฉ้อโกงประชาชน" เขากัดฟันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความทะเยอทะยานที่เคยเป็นเกราะป้องกันเขากำลังแตกสลายลงต่อหน้าต่อตา "นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่? เงิน? อำนาจ? หรือแค่สะใจ?" "ฉันต้องการให้โลกนี้รู้ว่า ใครคือคนคุมเกมที่แท้จริง" ผมตอบสั้นๆ ก่อนจะวางปากกาลงบนกระดาษ "เซ็นสิ หรือจะรอให้ตำรวจเดินเข้ามาในห้องนี้แทน" อิทธิพลมองปากกาด้วยความอาลัยอาวรณ์ เขารู้ดีว่าชีวิตหรูหราที่สร้างขึ้นจากหยาดเหงื่อและเลือดของผู้อื่นกำลังจะจบลง เขาจรดปากกาลงบนกระดาษ ลายเซ็นที่สั่นไหวของเขาสลักลงบนเอกสารนั้นเปรียบเสมือนการปลดแอกปมในใจของผมที่ติดค้างมานานนับสิบปี หลังจากรินรดานำเอกสารทั้งหมดไปจัดการต่อ ผมเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองลงไปเห็นกรุงเทพฯ ในยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงสี เมืองที่ผมเคยพ่ายแพ้ เมืองที่เคยทำให้ผมต้องสูญเสียทุกอย่าง แต่ในวันนี้ ทุกตารางนิ้วที่ผมมองเห็นล้วนมีความเกี่ยวข้องกับเม็ดเงินและอิทธิพลที่ผมกุมอำนาจไว้ในกำมือ "คุณธันวาครับ..." รินรดากลับเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ากังวลเล็กน้อย "เอกสารผ่านหมดแล้วครับ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมต้องรายงาน... ในบัญชีลับที่ได้รับโอนมาจากคุณอิทธิพล มีธุรกรรมหนึ่งที่ดูแปลกไปครับ" ผมขมวดคิ้ว "ธุรกรรมอะไร?" "มันไม่ใช่แค่เงินครับ แต่มันคือรายการโอนอสังหาริมทรัพย์ในชื่อนอมินีที่ชื่อว่า 'บริษัทพยัคฆ์เงา' ซึ่งถูกส่งต่อไปยังบัญชีในต่างประเทศเมื่อสิบนาทีก่อน... และที่สำคัญคือ ปลายทางของการโอนนั้น มีลายเซ็นกำกับในฐานะผู้รับผลประโยชน์ที่ทำให้ผมต้องรีบมาหาคุณครับ" ผมหันกลับไปมองเธอ "ใครกันที่อยู่เบื้องหลังพยัคฆ์เงา?" รินรดาส่งแท็บเล็ตให้ผมดูอีกครั้ง หัวใจของผมกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อผู้รับผลประโยชน์ในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ตัวจริงของบริษัทที่ผมคิดว่าพังไปแล้วตั้งแต่เริ่มย้อนเวลากลับมา ชื่อนั้นไม่ใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นบุคคลที่ผมเชื่อว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน... คนที่ควรจะเป็นเหยื่อที่บริสุทธิ์ที่สุดในเกมนี้ของผม "ธันวา... ฉันบอกนายแล้วใช่ไหม ว่าเกมนี้มันไม่ได้จบแค่ที่ฉัน" เสียงโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะดังขึ้น พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ปรากฏบนหน้าจอ: *'ขอบคุณสำหรับทุนเริ่มต้นที่โอนมาให้ทางอ้อมนะ น้องชาย'* ผมกำมือแน่นจนสั่น ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่การเคลียร์ปม... แต่มันคือการเปิดประตูสู่กับดักที่ใหญ่กว่าเดิม ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอดทนรอคอยจนถึงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดของชีวิตธันวานะครับ แล้วพบกันในบทสรุปสุดท้ายที่ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดเผยครับ