ไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสั่นไหววูบวาบ สะท้อนบนผนังกระจกนิรภัยของห้องโดยสารแคบๆ ที่กำลังดิ่งลงสู่เบื้องล่างด้วยความเร็วที่ผิดธรรมชาติ
"ตึก... ตึก... ตึก..."
เสียงหัวใจของศิลาเต้นรัวกระหน่ำจนดังแข่งกับเสียงกลไกเคเบิลขนาดยักษ์ที่กรีดร้องเสียดสีกับเพลาเหล็กด้านนอก หน้าจอแสดงผลดิจิทัลเหนือประตูกระจกไม่ได้บอกหมายเลขชั้นเหมือนอาคารสำนักงานทั่วไป ทว่ามันกลับปรากฏตัวเลขติดลบที่ร่วงหล่นลงไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดสิ้นสุด—*-13... -14... -15...*
ประกาศจากฝ่ายทรัพยากรบุคคลยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *'ขอให้ทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการประเมินผลงานรอบปฐมฤกษ์ ณ บัดนี้'*
ศิลาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา มือชื้นเหงื่อข้างหนึ่งกำบัตรพนักงานพลาสติกใสจนแน่น อีกข้างพยายามเคาะปุ่มฉุกเฉินสีเหลืองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไร้ซึ่งเสียงสัญญาณตอบรับ ไร้ซึ่งความช่วยเหลือ มีเพียงความเย็นเยียบราวน้ำแข็งที่ค่อยๆ แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นพรมสีเทาเข้ม ไอร้อนจากระบบปรับอากาศถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นคล้ายกลิ่นดินสาบสางและกระดาษเก่าเก็บที่ถูกเผาไฟ
"ระบบความปลอดภัยขั้นพื้นฐานของตึกนี้ถูกตัดขาดตั้งแต่ชั้นลอยแล้ว... การกดปุ่มเรียกซ้ำๆ จะยิ่งกระตุ้นให้เซ็นเซอร์รับน้ำหนักเข้าใจว่ามีสิ่งแปลกปลอมพยายามงัดแงะลิฟต์"
น้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงด้วยอำนาจเด็ดขาดดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังสุดของลิฟต์
ศิลาสะดุ้งสุดตัว เขาหันขวับกลับไปมองด้วยความตกใจระคนหวาดระแวง เมื่อครู่เขาสำรวจห้องโดยสารนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วตอนที่ก้าวเข้ามา... มันควรจะมีแค่เขาคนเดียวสิ!
ร่างของหญิงสาวในชุดกึ่งทางราชการสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีตปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสีแดงฉาน เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยเผยให้เห็นลำคอระหงและกรอบหน้าที่คมคายราวกับรูปสลัก ดวงตาสีนิลคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกำลังก้มลงตรวจเช็กแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำในมืออย่างใจเย็น ราวกับบรรยากาศวิกฤตเบื้องหน้าเป็นเพียงการประชุมย่อยช่วงบ่าย
"คุณ... เป็นใครครับ? เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?" ศิลาเอ่ยถาม เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยแต่ยังคงพยายามรักษาความสุภาพตามสัญชาตญาณของคนเพิ่งเริ่มงานวันแรก
"ฉันชื่อริน... เป็นอาจารย์ประจำแผนกควบคุมระเบียบและชำระหนี้กรรม" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตานิ่งสนิทคู่นั้นกวาดมองสำรวจศิลาตั้งแต่หัวจรดเท้าในเวลาเพียงเสี้ยววินาที "ส่วนคำถามที่ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่... ฉันอยู่ในลิฟต์ตัวนี้ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าเข้ามาเสียอีก เพียงแต่คนที่มีสติปัญญาจำกัดมักมองไม่เห็นสิ่งที่ไม่สอดคล้องกับตรรกะของตัวเอง"
คำพูดนั้นตรงไปตรงมาจนเกือบจะกลายเป็นการดูถูก แต่ศิลากลับไม่รู้สึกโกรธ เขากลับฉุกคิดขึ้นได้ทันที—จริงด้วย โครงสร้างลิฟต์โดยสารความเร็วสูงในตึกแห่งนี้ถูกออกแบบตามหลักวิศวกรรมศาสตร์การขนส่งแนวตั้ง น้ำหนักบรรทุกสูงสุดคือแปดร้อยกิโลกรัม หากมีคนอื่นอยู่อก่แล้ว น้ำหนักเริ่มต้นบนหน้าจอแสดงผลเมื่อครู่ย่อมต้องแตกต่างออกไป แต่มันกลับแสดงผลเป็นศูนย์จุดศูนย์... นั่นหมายความว่า...
"เธอไม่ได้ใช้กฎฟิสิกส์ปกติในการเคลื่อนย้ายตัวตน..." ศิลาพึมพำ ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่เริ่มเอาชนะความกลัว "เธอใช้วิธีบิดเบือนสนามแม่เหล็กไฟฟ้าในเพลาลิฟต์เพื่อซ้อนทับมิติใช่ไหมครับ?"
รินชะงักไปเล็กน้อย มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นยิ้มจางๆ อย่างนึกทึ่งในความหัวไวของพนักงานใหม่ผู้นี้ ทว่ารอยยิ้มนั้นหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อตัวเลขบนหน้าจอดิจิทัลหยุดนิ่งกะทันหันที่ *-44*
*กริ๊ง!*
เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นครั้งหนึ่ง ประตูกระจกนิรภัยค่อยๆ แยกตัวออกจากกันอย่างช้าๆ เผยให้เห็นโถงทางเดินมืดสลัวที่ทอดยาวออกไปเบื้องหน้า ผนังสองข้างเป็นปูนเปลือยเก่าคร่ำคร่า มีคราบสนิมและรอยหยวกน้ำไหลเยิ้มส่งกลิ่นฉุนรุนแรง และที่สำคัญที่สุด... ที่ปลายทางเดินนั้น มีเงาร่างสีดำนับสิบกำลังยืนเรียงแถวหน้ากระดาน หันหลังให้พวกเขา และกำลังส่งเสียงกระซิบกระซาบฟังไม่ได้ศัพท์ที่สะท้อนก้องอยู่ในหัวจนสมองแทบระเบิด
"กฎข้อแรกของการรอดชีวิตในชั้น -44..." รินก้าวเท้าผ่านหน้าศิลาไปอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้กาสะลองลอยแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นสาบสาง เธอยื่นมือไปแตะไหล่ของชายหนุ่มเอาไว้เบาๆ เพื่อหยุดยั้งการเคลื่อนไหว "ห้ามส่งเสียง ห้ามหันหลังกลับ และที่สำคัญที่สุด..."
อาจารย์สาวลดเสียงลงจนกระซิบข้างใบหูของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มท่ามกลางบรรยากาศที่หนดเยือก
"...ห้ามปล่อยมือจากฉันเด็ดขาด จนกว่าเสียงระฆังครั้งที่สามจะดังขึ้น"
ในวินาทีนั้นเอง เงาร่างที่อยู่ปลายทางเดินก็พร้อมใจกันหันขวับกลับมาพร้อมกันอย่างไร้รอยต่อ ดวงตานับคู่ส่องประกายสีแดงก่ำท่ามกลางความมืด และหนึ่งในนั้น... กำลังก้าวเท้าเดินตรงดิ่งมายังลิฟต์ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์!
หน้าจอระบบภายในหัวของศิลาพลันปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีทองกระพริบถี่รัว พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในโสตประสาทอย่างชัดเจน
*[ระบบตรวจพบภารกิจระดับ SSS: การทดสอบความเข้ากันได้กับผู้ดูแลเขต... กำลังประเมินอัตราการรอดชีวิต...]*
ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านผลงานของ "ลิฟต์แก้วชั้นลบ" ครับ
พนักงานออฟฟิศมือใหม่กับอาจารย์สอนวิชาอาถรรพ์•ตอนที่ 2
เงาในลิฟต์โดยสาร
ผลงานโดย ลิฟต์แก้วชั้นลบ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ลิฟต์แก้วชั้นลบ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง พนักงานออฟฟิศมือใหม่กับอาจารย์สอนวิชาอาถรรพ์ นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!
