เมื่อความฉลาดกลายเป็นภัย

"ถอยไปข้างหลัง... อยู่ในมุมอับของโต๊ะไม้ตัวนั้นเดี๋ยวนี้!" เสียงกระซิบของรินทร์เฉียบขาดและเยือกเย็นท่ามกลางความมืดมิดที่หนาแน่นจนแทบจะคว้าจับได้ เขาไม่ได้หันไปมองสารวัตรเอยที่อยู่ด้านหลัง แต่เขารับรู้ได้ถึงลมหายใจที่สั่นไหวของเธอผ่านสัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน รินทร์หยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมา ปลดเซฟตี้ด้วยนิ้วโป้งที่นิ่งสนิท ขณะที่สายตาของเขากำลังสอดส่ายผ่านเลนส์วิเคราะห์ของ 'ระบบไขปมลับ' ที่ซ้อนทับอยู่ในดวงตา หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นในม่านตาของเขา: *[ตรวจพบเป้าหมาย: สิ่งมีชีวิตที่มีทักษะการต่อสู้ระดับสูง... อัตราการรอดชีวิต 42%]* รินทร์แค่นยิ้มในความมืด อัตราการรอดชีวิตที่ไม่ถึงครึ่งไม่ได้ทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะ แต่มันกลับกระตุ้นอะดรีนาลีนให้พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าที่ก้าวขึ้นบันไดหยุดลงกะทันหัน ความเงียบงันที่ตามมานั้นน่าอึดอัดยิ่งกว่าเสียงปืนเสียอีก "คุณรินทร์... กลิ่นนี่มัน..." เอยกระซิบแผ่วเบา กลิ่นโลหะจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำมันดินโชยเข้ามาตามช่องลม "นั่นไม่ใช่กลิ่นน้ำมันเครื่องธรรมดา" รินทร์ตอบเบาๆ "มันคือสารเคมีหล่อลื่นสำหรับอาวุธสงคราม... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเจรจา เอย คุณมีลูกกระสุนเหลือเท่าไหร่" "สองแม็กกาซีนเต็ม" "ดี... ถ้าผมให้สัญญาณ จงยิงไปที่โคมไฟติดผนังฝั่งซ้ายนั่น" รินทร์สั่งการอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่เขากำลังวิเคราะห์สภาพแวดล้อม เสียงกระชากประตูไม้ที่พังลงมาด้วยแรงปะทะมหาศาลก็ดังสนั่นหวั่นไหว เศษไม้กระเด็นว่อนไปทั่วห้อง *ปัง! ปัง! ปัง!* รินทร์ไม่รอช้า เขาพุ่งตัวออกไปจากที่กำบังในเสี้ยววินาทีที่กระสุนปริศนาจากเงามืดพุ่งผ่านจุดที่หัวของเขาเพิ่งจะอยู่เมื่อครู่ เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาด สไลด์ตัวไปกับพื้นห้องเก็บหลักฐานที่รกเร้าด้วยกองเอกสารเก่าๆ พร้อมกับกวาดสายตาผ่านระบบวิเคราะห์ที่ทำงานหนักจนเกิดเสียงหึ่งๆ ในหัว [ระบบแจ้งเตือน: วิถีกระสุนถูกคำนวณ... เป้าหมายคือ 'นักฆ่าไร้เงา' จากองค์กรพยัคฆ์ทมิฬ ความชำนาญ: ระดับเชี่ยวชาญพิเศษ] "สารวัตร! เดี๋ยวนี้!" รินทร์ตะโกนลั่น เสียงปืนของเอยดังสนั่นขึ้นพร้อมกับร่างของนักฆ่าที่ปรากฏกายขึ้นในแสงวาบจากปากกระบอกปืน รินทร์อาศัยจังหวะที่คู่ต่อสู้เบี่ยงตัวหลบกระสุนของเอย พุ่งเข้าประชิดตัวด้วยทักษะการต่อสู้แบบระยะประชิดที่ไร้ที่ติ มือหนาคว้าข้อมือของคนร้ายที่ถืออาวุธไว้แน่น บิดจนกระดูกลั่นกรอบ แต่ทว่า... สิ่งที่ทำให้รินทร์ต้องตกใจคือดวงตาของนักฆ่าผู้นั้น มันไร้ซึ่งแววตาของมนุษย์ เป็นเพียงดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกควบคุมผ่านระบบเครือข่าย "คุณรินทร์! ระวังข้างหลัง!" เอยพุ่งตัวเข้ามากระแทกร่างรินทร์ให้พ้นจากวิถีของมีดสั้นที่พุ่งมาจากหน้าต่างอีกบาน ทั้งคู่กลิ้งไปกับพื้นไม้ที่ผุพังจนตกลงไปยังชั้นล่าง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่รินทร์รู้ดีว่าเขาไม่มีเวลาให้ความเจ็บปวดมาครอบงำ "พวกเขาไม่ได้มาคนเดียว..." รินทร์พยุงตัวขึ้น มองไปรอบๆ ที่บัดนี้เต็มไปด้วยเงาสีดำมากกว่าสามร่างที่กำลังขยับเข้ามาล้อมกรอบพวกเขาไว้ "องค์กรพวกนี้มันคืออะไรกันแน่รินทร์? ทำไมถึงเจาะจงเล่นงานคุณขนาดนี้?" เอยถามพลางหอบหายใจ สายตาของเธอแสดงถึงความกังวลที่เริ่มคุกคามสติสัมปชัญญะ รินทร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองเห็นข้อมูลที่หลั่งไหลผ่านหน้าจอระบบ... ความลับที่เขาเคยพยายามไขในช่วงที่ยังเป็นตำรวจ กำลังย้อนกลับมาหาเขาอย่างรุนแรง รินทร์สูดลมหายใจลึก เขารู้ดีว่าหากวันนี้เขาไม่รอด ความลับขององค์กรที่เขากุมไว้อาจหายสาบสูญไปตลอดกาล เขามองสบตาเอยด้วยความแน่วแน่ "เพราะผมรู้สิ่งที่พวกเขาพยายามซ่อนมาตลอดสิบปี... และดูเหมือนว่าตอนนี้ ระบบที่ผมมี มันไม่ได้เป็นแค่ตัวช่วยไขคดี แต่มันคือเป้าหมายหลักที่พวกเขาต้องการจะชิงไป" ทันใดนั้น เสียงเตือนในหัวของรินทร์ก็ดังขึ้นอย่างแหลมสูงจนน่าปวดหัว แสงสีแดงฉานระเบิดออกบนหน้าจอโฮโลแกรม พร้อมกับตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยความเร่งด่วน [การแจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบการแทรกแซงจากระบบระดับสูง (Administrator Override)... รหัสผ่านของรินทร์ถูกปฏิเสธ! อุปกรณ์เครื่องมือวิเคราะห์กำลังจะถูกปิดการทำงานโดยสมบูรณ์ในอีก 10 วินาที!] รินทร์เบิกตากว้าง ความหนาวเย็นเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เมื่อเขาสังเกตเห็นว่านักฆ่าทุกคนหยุดเคลื่อนไหวพร้อมกัน และหันมามองที่ตัวเขาด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็ง ในขณะที่จากเงามืดเบื้องหลัง พวกเขา มีร่างหนึ่งเดินก้าวออกมาอย่างช้าๆ ร่างนั้นสวมชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากเหล็กที่ออกแบบมาอย่างประณีต เขายกมือขึ้นช้าๆ แล้วหน้าจอในม่านตาของรินทร์ก็ดับวูบลงโดยสมบูรณ์ ทิ้งให้รินทร์ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงที่ไร้ซึ่งพลังวิเศษในวินาทีที่วิกฤตที่สุด "เกมไล่ล่าจบลงแล้ว... รินทร์" เสียงที่ผ่านเครื่องเปลี่ยนเสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง "คืนสิ่งที่เธอกำลังพยายามปกปิดมาเสีย แล้วฉันจะให้เธอมีชีวิตอยู่... เพื่อดูโลกที่กำลังจะล่มสลายด้วยฝีมือของพวกเรา" รินทร์กำหมัดแน่น เลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่แขน เขาหันไปมองเอยที่กำลังยื่นปืนมาให้เขาด้วยมือที่สั่นเทา นี่ไม่ใช่แค่การเอาตัวรอดจากนักฆ่า แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของสงครามที่เขาต้องตัดสินใจในเสี้ยววินาทีว่า จะยอมสยบต่ออำนาจมืด หรือจะเดิมพันด้วยชีวิตเพื่อทำลายความลับนี้ให้สิ้นซาก แฟ้มคดีลับ007 หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเปิดเผยปมครั้งนี้ และร่วมเดินทางไปกับรินทร์ในตอนถัดไปนะครับ