เริ่มต้นบทใหม่ในร่างคนตกงาน

กลิ่นอับของห้องพักขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าคับแคบในย่านชานเมือง ปะปนกับกลิ่นค้างคืนของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและควันบุหรี่จางๆ ที่รินทร์เพิ่งดับลงในเขี่ยบุหรี่แก้ว บนโต๊ะไม้ตัวโทรมที่มีเอกสารสำนวนคดีกองพะเนิน รินทร์ในวัยสามสิบต้นๆ กำลังนั่งจ้องมองจดหมายตราครุฑสีขาวสะอาดตาในมืออย่างไม่กะพริบตา ตัวอักษรหมึกพิมพ์สีดำสนิทบนกระดาษแผ่นนั้นระบุชัดเจนถึงคำสั่ง "ปลดออกจากการเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ" ด้วยข้อหาละทิ้งหน้าที่และฝ่าฝืนคำสั่งของผู้บังคับบัญชา... ทั้งที่ความจริงแล้ว เขาเพียงแค่ปฏิเสธที่จะเซ็นชื่อปิดคดีฆาตกรรมอำพรางของลูกชายผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นเท่านั้น ความเงียบงันภายในห้องช่างบาดลึก ความยุติธรรมที่เขาเคยศรัทธามันพังทลายลงในพริบตาเดียว แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ราวกับจะเยาะเย้ยชะตากรรมของอดีตนายตำรวจมือฉมังผู้ตงฉิน ไร้บ้าน ไร้งาน และไร้อำนาจใดๆ ในมือ *Rrr...* เสียงโทรศัพท์มือถือราคาถูกสั่นครืดคราดบนโต๊ะ รินทร์เหลือบมองหน้าจอ ปรากฏชื่อของ "สารวัตรเอย" สารวัตรสาวหัวกะทิแห่งกองปราบปราม ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่มักจะแอบส่งเบาะแสลับๆ มาช่วยเขาคดีต่อคดีเสมอ นิ้วเรียวของเขากดรับสายทันทีโดยไม่ลังเล "ฉันรู้เรื่องคำสั่งนั้นแล้วนะรินทร์" น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกังวลเจืออยู่ในโทนเสียงของหญิงสาวปลายสาย "นายไม่น่าดึงดันเลย ทางนั้นเส้นใหญ่เกินกว่าที่นายจะสู้คนเดียวไหว" "ถ้าผมถอย ความจริงก็จะตายไปพร้อมกับศพเด็กคนนั้นครับสารวัตร" รินทร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น แววตาคมกริบสะท้อนความเจ็บใจ "ปล่อยให้คนผิดลอยนวล... ผมทำไม่ได้หรอกครับ แม้ว่าวันนี้ผมจะไม่เหลือแม้แต่เครื่องแบบให้ภาคภูมิใจแล้วก็ตาม" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่สารวัตรเอยจะถอนหายใจออกมาเบาๆ "นายมันบ้า... แต่มันก็เป็นความบ้าที่ทำให้ฉันยังนับถือนายอยู่ ฟังนะ ตอนนี้หลักฐานทั้งหมดที่นายเก็บไว้ในแฟ้มคดีลับกำลังตกเป็นเป้า พวกมันกำลังส่งคนไปค้นห้องนาย รีบหนีไปซะ!" ติ๊ด! สายถูกตัดขาดไปอย่างไร้เยื่อใย พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่กำลังดังขึ้นบริเวณทางเดินด้านนอกห้องพัก เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูน เสียงกระซิบกระซาบสั่งการ และเงาดำที่ทาบทับผ่านช่องกระจกฝ้าของประตูห้อง รินทร์ผุดลุกขึ้นยืนด้วยสัญชาตญาณของความเป็นตำรวจมืออาชีพ ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ เขากวาดมือหยิบแฟ้มคดีสำคัญและฮาร์ดไดรฟ์สำรองใส่เป้สะพายหลัง ทว่า ในจังหวะที่มือหนากำลังจะเอื้อมไปบิดกลอนหน้าต่างเพื่อหลบหนีออกทางหนีไฟ **เปรี้ยง!!** ประตูกระจกห้องถูกถีบพังกระเด็นเข้ามาพร้อมกับร่างของชายชุดดำสามคนในมือถืออาวุธปืนพกสั้นติดท่อเก็บเสียงครบมือ แสงไฟฉายจากปลายกระบอกปืนกราดส่องเข้ามาในความมืด รินทร์ถูกต้อนจนมุมติดกับผนังห้องปูนเปลือย "เจอตัวแล้ว... ส่งฮาร์ดไดรฟ์มาซะ แล้วแกจะเจ็บตัวน้อยที่สุด ไอ้อดีตหมวดตกอับ" หัวหน้าชุดปฏิบัติการพิเศษนอกแถวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นภายใต้หมวกไอ้โม่ง รินทร์ไม่ตอบคำถาม สายตาคมกริบกวาดมองประเมินสภาพแวดล้อมและระยะห่างอย่างรวดเร็ว สมองทำงานด้วยความเร็วสูงราวกับคอมพิวเตอร์กำลังคำนวณความน่าจะเป็น ทิศทางลม มุมปะทะ และทางหนีทีไล่... ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นอกจากต้องเสี่ยงวัดดวง! ในเสี้ยววินาทีที่ชายชุดดำคนแรกพุ่งเข้ามาพร้อมกระบองไฟฟ้า รินทร์ย่อตัวลงต่ำแล้วใช้เท้าเตะตัดขาอย่างแม่นยำจนอีกฝ่ายเสียหลักล้มคว่ำกระแทกพื้น แต่ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะพุ่งตัวออกไปที่ประตู แรงกระแทกอันรุนแรงจากด้ามปืนก็ฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเขาเต็มแรง ความเจ็บปวดแล่นแปลบขึ้นมาในสมอง โลกทั้งใบหมุนเคว้งคว้าง ภาพตรงหน้าพร่ามัวลงอย่างรวดเร็ว ลมหายใจติดขัด ร่างกายทรุดฮวบลงไปนอนกองกับพื้นห้องที่เย็นเฉียบ สติของเขากำลังจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงหัวเยาะเย้ยของผู้บุกรุก *แย่จริง... จบแค่นี้สินะ* รินทร์คิดในใจอย่างขมขื่น เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ปิดลง ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ใสๆ ก็ดังขึ้นก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเขา—ไม่ใช่เสียงจากภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากห้วงลึกของจิตสำนึก *[ ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะวิกฤตทางชีวภาพและจิตใจของผู้ใช้งาน ]* *[ เงื่อนไขผ่านเกณฑ์ : อดีตผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ผู้ยึดมั่นในความยุติธรรม ท่ามกลางการถูกหักหลังและไร้ซึ่งทางออก ]* *[ ระบบ "ดีท็อกซ์คดีปริศนา" (Detective Detox System) กำลังทำการเชื่อมต่อเข้าสู่จิตวิญญาณ... ]* รินทร์ขมวดคิ้วแน่นแม้สติจะเลือนราง แสงสีฟ้าเรืองรองสว่างวาบขึ้นในความมืดมิด ก่อนที่หน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงสีฟ้าครามล้ำอนาคต จะปรากฏขึ้นลอยเด่นอยู่ตรงหน้าเขา ขัดแย้งกับสภาพห้องพักโทรมๆ อย่างสิ้นเชิง *[ การเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์ 100% ]* *[ ยินดีต้อนรับครับ ท่านผู้ตรวจการรินทร์ ระบบพร้อมที่จะชำระล้างความเน่าเฟะของความอยุติธรรม และเปิดโปงความจริงทั้งหมดที่ถูกซ่อนเร้นแล้ว ]* *[ ท่านได้รับทักษะติดตัวพื้นฐาน : "เนตรวิเคราะห์เชิงตรรกะระดับ S" และ "การตรวจจับพิรุธระดับสัญชาตญาณ" ]* *[ ภารกิจเร่งด่วนระดับเริ่มต้นถูกปลดล็อก : "รอดชีวิตจากกลุ่มมือสังหาร และเปิดโปงร่องรอยแรกขององค์กรเงาภายใน 24 ชั่วโมง" ]* *[ คำเตือนจากระบบ : หากท่านล้มเหลว สมองและจิตวิญญาณของท่านจะถูกรีเซ็ตถาวร ขอให้โชคดีครับ... ]* ก่อนที่รินทร์จะทันได้ประมวลผลข้อความประหลาดที่ปรากฏตรงหน้า ดวงตาสสีฟ้าใสของหน้าต่างระบบก็ส่องประกายเจิดจ้าขึ้น พร้อมกับพละกำลังแปลกประหลาดที่ไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือดฝอยทั่วร่าง ความเจ็บปวดที่ท้ายทอยมลายหายไปในพริบตา สัญชาตญาณการเอาตัวรอดพุ่งพล่านถึงขีดสุด ชายชุดดำคนเดิมก้าวเข้ามาใกล้ร่างที่นอนคว่ำอยู่ พร้อมกับโน้มตัวลงเพื่อจะหยิบฮาร์ดไดรฟ์ออกจากเป้ของเขา รินทร์ลืมตาโพรงขึ้นในความมืด แววตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงประกายแสงสีฟ้าจางๆ สะท้อนอยู่ในม่านตา พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นอย่างท้าทาย "พวกแก... เข้ามาผิดห้องซะแล้วล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเริ่มต้นนี้ และโปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะครับ... แฟ้มคดีลับ007