สยบความวุ่นวายในค่ำคืน

“ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่แท้จริง... ลูกชายของคนทรยศ” แสงสีแดงฉานจากหน้าจอโฮโลแกรมพวยพุ่งอาบไล้โครงหน้าคมคายของรินทร์ ดวงตาคู่คมกริบหรี่ลงเล็กน้อย สะท้อนภาพตัวอักษรที่สลักลึกอยู่บนเรติน่า สมองส่วนการวิเคราะห์ของระบบดีท็อกซ์คดีปริศนาส่งเสียงเตือนแหลมสูงรัวเป็นจังหวะกระชั้นชิด อัตราการเต้นของหัวใจของเขาพุ่งทะยานเกินร้อยสิบครั้งต่อนาที แต่ภายนอก รินทร์กลับยืนนิ่งสงบดั่งผืนน้ำในคืนไร้จันทร์ “รินทร์! ระบบรักษาความปลอดภัยรอบคลังสินค้าถูกล็อกดาวน์ทั้งหมดแล้ว!” เสียงตะโกนของสารวัตรเอยดังแทรกผ่านช่องสื่อสารไร้สาย น้ำเสียงของเธอยังคงความสุขุมเยือกเย็นตามวิสัยของตำรวจหัวกะทิ ทว่ามีร่องรอยความตื่นตัวเจืออยู่ในนั้นอย่างชัดเจน “ทางหนีทีไล่ถูกตัดขาด แรงดันแก๊สพิษกำลังถูกปล่อยเข้ามาในท่อระบายอากาศ พวกมันรู้ตัวตนของเราตั้งแต่แรก” “ไม่ใช่แค่รู้ตัวหครับ... แต่พวกมันจงใจต้อนเราเข้ามาในกรงนี้ต่างหาก” รินทร์เอ่ยตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีเข้มกราดมองไปรอบโถงเก็บสินค้ามืดทึบ สัญชาตญาณดิบของอดีตตำรวจมือฉมังส่งสัญญาณเตือนภัยอันตรายถึงชีวิต ฟึบ! เสียงแหวกอากาศแผ่วเบาดังก้องขึ้นเหนือศีรษะ รินทร์ไม่รอช้า สัญชาตญาณสั่งการให้ร่างกายดีดตัวหลบไปด้านข้างทันที แรงปะทะมหาศาลพุ่งชนเข้ากับลังไม้สนหนาด้านหลังจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ร่างเงาสودทึบในชุดเกราะยุทธวิธีสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นจากความมืด พร้อมกับคมมีดคอมแบทสเตนเลสที่สะท้อนแสงไฟฉุกเฉินเป็นประกายวาววับ “ระวังตัวด้วยครับสารวัตร แขกไม่ได้รับเชิญมาถึงแล้ว” รินทร์สะบัดข้อมือเพื่อเรียกสมาธิ ระบบแสดงผลค่าพลังกายและอัตราความเหนื่อยล้าปรากฏขึ้นที่มุมขวาบนของลานสายตา ข้อมูลเชิงตัวเลขช่วยคำนวณทิศทางการเคลื่อนไหวของศัตรูได้อย่างแม่นยำ เงาสีดำพุ่งเข้าประชิดตัวในพริบตา ความเร็วของมันเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด สมองของรินทร์ประมวลผลวิถีการโจ，กระแทก และมุมองศาในเสี้ยววินาที เขาเอี้ยวตัวหลบคมมีดที่เฉียดปลายจมูกไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ ก่อนที่รินทร์จะใช้มือซ้ายคว้าข้อแขนของมือสังกร และใช้สะโพกเป็นจุดหมุนทุ่มร่างของอีกฝ่ายทุ่มลงกับพื้นปูนซีเมนต์อย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ตึง! “ทักษะการต่อสู้ไม่เลวเลยนี่... สำหรับอดีตตำรวจตกอับ” เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าดังลอดออกมาจากหน้ากากกรองอากาศของมือสังหาร มันดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างไร้รอยขีดข่วนราวกับไม่ใช่เนื้อมนุษย์ รินทร์หอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าคมคาย การปะทะเมื่อครู่สูญเสียพลังงานไปไม่น้อย ระบบดีท็อกซ์คดีปริศนาส่งเสียงแจ้งเตือนสถานะ *[คำเตือน: อะดรีนาลีนหลั่งเกินพิกัด กล้ามเนื้อขาซ้ายเริ่มมีอาการล้า]* รินทร์กัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าหากยืดเยื้อ ร่างกายของเขาจะรับภาระไม่ไหว ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงอีกหลายคู่ก็ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องหลัง ร่างของมือสังหารอีกสี่นายก้าวออกมาจากเงาจันทร์ ปิดตายทุกเส้นทางถอยรìน “รินทร์ ทางนี้!” สารวัตรเอยปรากฏตัวขึ้นที่ชั้นลอยของโกดัง ร่างเพรียวระหงในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำกระชับปืนพกในมือมั่น เธอยิงกดดันศัตรูเบื้องล่างด้วยความแม่นยำสูง กระสุนเจาะเข้าที่พื้นคอนกรีตเฉียดร่างของมือสังหารนายหนึ่งจนมันต้องชะงักฝีเท้า “ฉันเปิดทางให้แล้ว รีบขึ้นมา!” รินทร์ไม่ลังเล เขาพุ่งทะยานไปข้างหน้า ใช้ลังไม้เป็นแท่นส่งตัวทะยานขึ้นสู่ชั้นลอยด้วยความคล่องแคล่วว่องไว ทว่ามือสังหารนายหนึ่งไวกว่า มันซัดมีดสั้นเข้าใส่ลำตัวของรินทร์กลางอากาศ รินทร์บิดตัวกลางอากาศอย่างยากลำบาก คมมีดเฉียดชายโครงไปถางเสื้อผ้าจนขาดวิ่นและฝากรอยแผลถลอกแสบร้อนไว้ หมลับ! มือเรียวยาวของสารวัตรเอยเอื้อมลงมาคว้าแขนของรินทร์ไว้ได้ทันพอดี แรงดึงมหาศาลจากหญิงสาวช่วยดึงรั้งร่างของเขาให้พ้นจากรัศมีอันตราย ก่อนที่ทั้งคู่จะกลิ้งหลบหลังแนวบังคับบัญชาเหล็กกล้า แรงกระสุนและมีดสั้นปักฝังลงบนผนังด้านหลังราวกับหามฝน “คุณเจ็บหรือเปล่า?” สารวัตรเอยเอ่ยถาม น้ำเสียงที่ปกติมักจะเรียบเฉยและเยือกเย็น บัดนี้กลับเจือความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด สายตาคมกวาดมองสำรวจบาดแผลตามเนื้อตัวของชายหนุ่มด้วยความห่วงใยที่ซ่อนเร้น “ผมยังไหวครับสารวัตร... ขอบคุณครับที่มือยังนิ่งอยู่” รินทร์ยิ้มมุมปากแม้ใบหน้าจะเปื้อนฝุ่นควันและหยาดเหงื่อ บรรยากาศตึงเครียดรอบตัวคลายลงชั่วขณะด้วยสายตาที่สื่อความหมายระหว่างกัน ความเชื่อใจและมิตรภาพที่ร่วมเป็นร่วมตายผ่านคดีต่างๆ หล่อหลอมให้พวกเขาเป็นมากกว่าแค่คู่หู ทว่า ความเงียบสงบก็อยู่ได้ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าของมือสังหารกลุ่มนั้นกำลังมุ่งหน้ามาตามบันไดเหล็ก เสียงโลหะกระทบกันดังเอี๊ยดอาร์ดบีบกระชั้นเข้ามาทุกที ทางตันอยู่เบื้องหน้า และแก๊สพิษสีขาวเริ่มลอยต่ำปกคลุมพื้นผิวโกดังจนมองไม่เห็นทางข้างล่าง รินทร์หันกลับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมในหัวที่ยังคงกะพริบแสงสีแดง พร้อมกับข้อความใหม่ที่ปรากฏขึ้นมาช้าๆ ด้วยตัวอักษรที่สั่นไหว: *[ภารกิจลับระดับ SSS: เปิดโปงตัวตนของ "บอสใหญ่" แห่งองค์กรเงา ก่อนที่ระบบความทรงจำจะถูกลบถาวรในอีก 3 นาที]* รินทร์หรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด ความเจ็บปวดจากบาดแผลถูกกลบด้วยความกระหายใคร่รู้ในความจริง ความจริงเบื้องหลังการตายของพ่อของเขา และความจริงที่ว่าใครกันแน่คือผู้บงการตัวจริง ในวินาทีที่เสียงฝีเท้าของศัตรูประชิดถึงขอบประตูเหล็กชั้นลอย แสงไฟฉุกเฉินสีแดงก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดสนิท ก่อนที่ประตูเหล็กบานใหญ่จะถูกระเบิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างของชายปริศนาในชุดสูทพรีเมียมก้าวเท้าเข้ามา ท่ามกลางควันโขมง ใบหน้าครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวก แต่นัยน์ตาสีฟ้าครามคู่นั้นกลับจ้องมองตรงมาที่รินทร์ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ชวนให้ขนหัวลุก “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชาย” ________________________________________ *ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปมปริศนากับผมมาจนถึงบทนี้นะครับ* — **แฟ้มคดีลับ007**