เสียงแจ้งเตือนจากระบบระดับ A

กลิ่นฉุนรุนแรงของแอมโมเนียผสมกับความเย็นเยียบของพื้นคอนกรีตเปลือยเปล่า กระชากสติของรินทร์ให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ร่างกายจะรับไหว เขาสะดุ้งเฮือก ไอโขลกออกมาจนสุดเสียง มือหนายกขึ้นกุมขมับที่ปวดตุบราวกับมีค้อนเหล็กมาทุบซ้ำๆ ภาพตรงหน้ายังคงพร่ามัว แต่โสตประสาทกลับทำงานได้ดีเกินคาด เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ย่างก้าวเข้ามาใกล้ทุกที พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ติดอยู่ในความทรงจำ ทำให้เส้นขนทั่วร่างของอดีตนายตำรวจหนุ่มลุกชันขึ้นพร้อมกัน "ตื่นเร็วกว่าที่คิดนี่... รินทร์" เสียงนั้นเอ่ยขึ้น ร่างเงาที่ก้าวออกมาจากมุมมืดของห้องสอบสวนร้างค่อยๆ ปรากฏชัดเจนขึ้นภายใต้แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ รินทร์หรี่ตามองผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อล้นจากฤทธิ์ก๊าซพิษ เมื่อโฟกัสภาพได้สนิท เขาก็ต้องขบกรามแน่นจนสันนัดนูนขึ้นมา ความโกรธเกรี้ยวและแปลกใจตีรวนอยู่ในอกพร้อมๆ กัน "แก..." รินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายพยายามขยับลุกขึ้นยืนแต่เรียวขากลับไร้เรี่ยวแรงเนื่องจากสารเคมีตกค้าง "ไม่คิดเลยว่าหนอนบ่อนไส้ที่คอยส่งข่าวให้พวกมัน จะเป็นคนใกล้ตัวขนาดนี้... ผู้กองวิชิต" ผู้กองวิชิตยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เคยดูซื่อตรงและพึ่งพาได้ในกรมตำรวจบัดนี้กลับบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ในมือขวาของเขาถือกระบอกฉีดยาขนาดเล็กบรรจุของเหลวสีฟ้าเรืองแสง มันคือสารชนิดเดียวกันกับที่ใช้เล่นงานรินทร์เมื่อครู่ "อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลยเพื่อนรัก โลกใบนี้มันขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์และความอยู่รอด นายฉลาดเกินไป รินทร์ นายกำลังจะขุดคุ้ยเรื่องที่ไม่ควรขุด และสำนักงานตำรวจแห่งนี้... ก็เน่าเฟะเกินกว่าที่คนตรงฉินอย่างนายจะกอบกู้ไหวแล้ว" วิชิตก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้ปลายรองเท้าเขี่ยร่างที่ไร้ทางสู้ของรินทร์ให้อย่างดูแคลน รินทร์ไม่ตอบโต้ด้วยกำลัง เขารู้ดีว่าสภาพร่างกายตอนนี้เสียเปรียบยับเยิน สมองอันชาญฉลาดจึงต้องทำงานแข่งกับเวลา ดวงตาคมกริบกวาดตามองรอบห้องเพื่อหาทางหนทีไล่ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยที่ไม่ได้ยินมาพักใหญ่ก็ดังขึ้นในหัว [ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตระดับสูงสุด: ผู้ใช้กำลังตกอยู่ในภาวะอันตรายถึงชีวิต] [ระบบอัปเกรดเสร็จสมบูรณ์... ปลดล็อกระบบเสริมประสิทธิภาพขั้นสูง: โหมดวิเคราะห์เจาะลึกระดับ A] [ภารกิจพิเศษฉุกเฉินถูกสร้างขึ้น: "ล่าความจริงในเงามืด" - จงค้นหาและเปิดโปงฆาตกรตัวจริง พร้อมรวบรวมหลักฐานมัดตัวผู้กองวิชิตและเครือข่ายภายใน 24 ชั่วโมง] [เงื่อนไขความสำเร็จ: รอดชีวิตและส่งมอบหลักฐานให้สารวัตรเอยก่อนเวลาหมดลง] [บทลงโทษกรณีล้มเหลว: ระบบจะทำการรีเซตความทรงจำทั้งหมดของผู้ใช้ถาวร] ตัวหนังสือสีฟ้าเรืองแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเสมือนหน้าจอโฮโลแกรม มีเพียงรินทร์เท่านั้นที่มองเห็น ร่างกายที่เคยอ่อนแรงพลถูกกระตุ้นด้วยกระแสพลังงานอุ่นๆ ที่ระบบฉีดเข้าสู่เส้นเลือดฝอย อะดรีนาลีนหลั่ง Pushing ขีดจำกัดทางกายภาพให้กลับมาใช้งานได้ถึงเจ็ดส่วนในพริบตา วิชิตสังเกตเห็นความผิดปกติในแววตาของรินทร์ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความประหลาดใจ "หึ... โดนก๊าซสลายประสาทไปขนาดนั้น ทำไมแกยังลุกขึ้นยืนได้เร็วนักวะ?" "คนอย่างฉัน... ตายยากกว่าที่แกคิด" รินทร์ยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ขาจะยังสั่นเล็กน้อย แต่แววตากลับคมกลา วิชิตหน้าเปลี่ยนสี ชักปืนพกออกจากซองข้างเอวแล้วเล็งมาที่หน้าอกของรินทร์ทันที "งั้นก็ลองดูซิว่า แกจะปากดีได้อีกนานแค่ไหน ในเมื่อแกไม่มีทางเดินออกไปจากที่นี่ทั้งเป็น!" ปัง! เสียงปืนดังสนั่นก้องห้องโถงร้าง กระสุนเจาะเข้าใส่กำแพงปูนเฉียดหัวไหล่รินทร์ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร เศษปูนแตกกระจายบาดผิวจนเลือดซึม แต่รินทร์ไม่ได้ถอยหลัง เขากลับอาศัยจังหวะที่วิชิตลั่นไกนัดแรก พุ่งตัวเข้าไปประชิดด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์—ผลพวงจากระบบระดับ A ที่เพิ่งอัปเกรด! หมัดขวาของรินทร์ซัดเข้าที่ข้อมือของวิชิตอย่างแม่นยำจนปืนหลุดจากมือกระเด็นไปไกล วิชิตเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่คาดคิดว่าคนเจ็บปางตายจะพลิกสถานการณ์ได้รวดเร็วเพียงนี้ ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันนัวเนียท่ามกลางความมืด รินทร์ใช้ทักษะการต่อสู้สมัยเป็นสารวัตรกดร่างของวิชิตลงกับพื้น พร้อมกับใช้เข่าล็อกลำตัวไว้แน่น "อั่ก!... ปล่อยฉันนะ ไอ้เวรนี่!" วิชิตดิ้นรนสุดแรงเกิด มือพยายามควานหาวัตถุบางอย่างในกระเป๋าเสื้อสูท รินทร์เหลือบไปเห็นด้ามโลหะสีเงินที่โผล่อออกมา มันคือแฟลชไดรฟ์เข้ารหัส—หลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงบัญชีลับของเครือข่ายคอร์รัปชันทั้งหมด! ในจังหวะที่วิชิตเผลอ รินทร์ใช้นิ้วเกี่ยวแฟลชไดรฟ์นั้นออกมาจากกระเป๋าเสื้อได้อย่างรวดเร็ว [ติ๊ง! ตรวจพบหลักฐานระดับ A: "บัญชีลับกรมตำรวจ" บันทึกข้อมูลสำเร็จ 30%] [เสียงแจ้งเตือนจากระบบ: คำเตือน! ตรวจพบสัญญาณชีพของผู้ไม่ประสงค์ดีกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้จุดนี้อีก 3 คน แนะนำให้ถอนกำลังทันที] เสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังวิ่งกรูเข้ามาตามทางเดินด้านนอก เสียงตะโกนสั่งการดังแว่วมาไกลๆ "เฮ้ย! เสียงปืนดังมาจากทางนั้น ไปเช็คดูเร็ว!" รินทร์สบถในใจเบาๆ เขารู้ดีว่าหากปะทะกับกำลังเสริมตอนนี้ ต่อให้มีระบบช่วยก็คงยากที่จะรอดไปได้ทั้งหมด เขาจึงตัดสินใจใช้สันมือฟาดเข้าที่ท้ายทอยของวิชิตอย่างแม่นยำจนอีกฝ่ายหมดสติคาที่ ร่างของวิชิตล้มพับลงไปนอนแน่นิ่ง รินทร์เก็บแฟลชไดรฟ์ใส่กระเป๋าเสื้อกั๊กอย่างมิดชิด ก่อนจะหันหลังพุ่งตัวไปยังหน้าต่างบานเกล็ดที่เปิดโล่งรับลมยามค่ำคืน เขากระโดดทะยานออกไปอย่างไร้ความลังเลท่า,มกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาปรอยๆ ผ่านไปสิบนาที ณ จุดนัดหมายลับภายในลานจอดรถใต้ดินตึกเก่า สารวัตรเอยยืนกอดอกรออยู่ข้างรถยนต์ประจำตำแหน่ง ใบหน้าเรียบตึงแสดงถึงความกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นร่างเปียกปอนของรินทร์วิ่งเข้ามาใกล้ เธอก็รีบเปิดประตูรถแล้วดึงตัวเข้างไปข้างในทันที "คุณหายไปไหนมา! รู้ไหมว่าผมเป็นห่วง... เอ๊ย หมายถึง ทางกองบัญชาการกำลังตามหาตัวคุณให้วุ่น!" เอยหลุดปากเสียงดังด้วยความร้อนรน ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาตามเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก รินทร์หอบหายใจเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มมองหน้าสารวัตรสาวนิ่งสนิท ก่อนจะหยิบแฟลชไดรฟ์สีเงินชูขึ้นตรงหน้าเธอ "ผมไม่ได้หายไปไหนสารวัตร... ผมแค่ไปเอาหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะล้างบางพวกมันทั้งกรมมาให้คุณ" เอยรับแฟลชไดรฟ์มาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เธอมองหน้าเขา สลับกับวัตถุชิ้นเล็กในมือด้วยแววตาทึ่งปนหวาดหวั่น "นี่มัน... ของจริงเหรอ?" "ของจริงยิ่งกว่าจริงครับ" รินทร์ตอบเสียงเรียบ แต่ก่อนที่เอยจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม หน้าจอสมาร์ตโฟนในมือของเอยก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินจากส่วนกลาง [ด่วนที่สุด: ออกหมายจับ "รินทร์" ในข้อหาฆาตกรรมและขโมยความลับทางราชการ!] เอยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธองัดหน้าจอขึ้นมามองรินทร์ด้วยความไม่เชื่อสายตา "นี่มันหมายความว่ายังไง... คุณโดนซ้อนแผนแล้ว!" รินทร์หรี่ตามองหน้าจอโทรศัพท์ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเยือกเย็น ในขณะที่พวกเขากำลังคิดว่าเป็นผู้ล่า... แท้จริงแล้ว พวกเขากลับเดินเข้ามาติดกับดักที่ใหญ่กว่าเดิมเสียแล้ว เมื่อแสงไฟหน้ารถยนต์คันสีดำสนิทนับสพคันค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมทางออกทุกด้านของลานจอดรถเอาไว้จนหมดสิ้น พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ก้าวลงมาจากรถคันกลาง พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งตรงมาถึงพวกเขาทั้งคู่! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปมปริศนากลุ่มนี้ไปด้วยกันนะครับ