รอยนิ้วมือที่ไม่มีอยู่จริง

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกคือเครื่องหอมชนิดเดียวที่ ดร.อรัญญ์ ไว้วางใจในโลกใบนี้ เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากเครื่องมือผ่าตัดในถาดสแตนเลส สะท้อนก้องผ่านห้องชันสูตรศพที่ไร้หน้าต่างของสถาบันนิติเวช แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสาดส่องลงบนร่างไร้วิญญาณบนเตียงเหล็ก ร่างนั้นเป็นของหญิงสาววัยปลายยี่สิบ ผิวขาวซีดจนเกือบโปร่งแสง ดวงตาเบิกโพ้างค้างไว้ราวกับกำลังจ้องมองความลับอันน่าสะพรึงกลัวที่ถูกเปิดเผยในวินาทีสุดท้ายของลมหายใจ อรัญญ์สวมถุงมือยางสีดำสนิท นิ้วเรียวยาวของแพทย์นิติเวชอัจฉริยะกำลังไล่ตรวจร่องรอยบนลำคอระหง ไม่มีรอยฟกช้ำ ไม่มีรอยเล็บข่วน ไม่มีร่องรอยของการดิ้นรนต่อสู้แม้แต่น้อย หากมองด้วยตาเปล่า นี่คือความตายอันสงบเงียบราวกับเผลอหลับไปท่ามกลางห้วงนิทราอันยาวนาน ทว่า... อรัญญ์รู้ดีว่าธรรมชาตินั้นโหดร้ายและตรงไปตรงมาเสมอ ไม่มีมนุษย์คนใดในโลกที่จะยอมรับความตายด้วยท่าทีที่สมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้ "เธอไม่ได้ขัดขืนเลยสักนิด... น่าสนใจดีแท้ ว่าไหมครับ ดร.อรัญญ์" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้องชันสูตร ร่างสูงของชายหนุ่มในเสื้อโค้ทสีเข้มยับยู่ยี่ก้าวออกมาจากเงาสลัว คินน์ อดีตนักสืบเอกชนผู้มีแววตาดั่งสัตว์ป่าและประวัติการทำงานที่ขาวโสโครกเท่าๆ กับแฟ้มคดีที่เขาเคยสะสาง กำลังยืนกอดอกพิงผนังกระเบื้องสีขาว มองตรงมาที่ร่างบนเตียงด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก อรัญญ์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้บุกรุก เขายังคงใช้คีมปลายแหลมเปิดเปลือกตาของศพเพื่อตรวจดูจุดเลือดออกเล็กๆ ในเยื่อบุตา "คุณเข้ามาในเขตหวงห้ามของนิติเวชโดยไม่ได้รับอนุญาตอีกแล้วนะ คินน์ ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกนักสืบตกอับ" "ผมไม่ได้มาเล่นครับ ผมแค่มาดูว่าหมอผู้เคร่งครัดในกฎเกณฑ์อย่างคุณ จะมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ความสะอาดสะอ้านนี่หรือเปล่า" คินน์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นฝนเจือจางและบุหรี่ราคาถูกลอยปะปนกับกลิ่นเคมีในห้อง "คุณก็รู้ว่าคดีนี้ไม่ได้จบลงแค่การขาดอากาศหายใจธรรมดา... ไม่งั้นผู้บัญชาการตำรวจคงไม่ส่งศพนี้มาให้คุณแบบลับๆ โดยไม่ลงบันทึกประจำวันหรอก" อรัญญ์ชะงักมือเล็กน้อย ปรายตามองคู่สนทนาด้วยแววตาเย็นชาไร้ก้นบึ้ง "หน้าที่ของผมคือการอ่านร่องรอยที่ความจริงทิ้งไว้บนร่างผู้ตาย ไม่ใช่วิเคราะห์เกมการเมืองสกปรกของพวกตำรวจ" "ความจริงหรือครับ?" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและบาดลึก "บางครั้งความจริงก็เป็นแค่เรื่องโกหกที่ถูกแต่งเติมให้สวยงาม เพื่อให้คนอย่างคุณนอนหลับสบายในคืนที่ฝนตก ลองดูที่ปลายนิ้วของเธอนสิครับ หมอ... มองด้วยตา ไม่ใช่ด้วยตำราแพทย์" อรัญญ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในอกเมื่อถูกตั้งคำถามในอาณาจักรของตนเอง แต่สัญชาตญาณทางวิชาชีพก็สั่งให้เขาก้มลงมองตามคำท้าทายนั้น แสงไฟนีออนสาดกระทบลงบนเรียวเล็บที่ถูกทาด้วยยาทาเล็บสีแดงเข้ม ร่างไร้วิญญาณนอนสงบนิ่ง แขนทั้งสองข้างวางทาบแนบลำตัวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ราวกับถูกจัดวางโดยช่างศิลป์ผู้พิถีพิถันในทุกตารางนิ้ว และนั่นเอง... คือสิ่งที่ทำให้อรัญญ์ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างลืมตัว ความผิดปกติที่ไม่น่าให้อภัยในสายตาของนักนิติเวช "ศพนี้... ไม่ได้ตกลงมาหรือล้มลงเอง" อรัญญ์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่เต็มไปด้วยความตระหนักรู้ที่เย็นเยียบ "ถูกต้องครับ" คินน์โน้มตัวลงมาใกล้ จนกระทั่งลมหายใจอุ่นร้อนเฉียดผ่านใบหูด้านซ้ายของแพทย์หนุ่ม "กระดูกสันหลังส่วนคอหักสะบั้นในชั่วพริบตาเดียว แรงกระทำระดับนั้นจะต้องทำให้กล้ามเนื้อเกร็งตัวและแขนขาบิดเบี้ยวตามสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด แต่นี่... ดูแขนของเธอสิครับ วางทำมุมสี่สิบห้าองศากับลำตัวพอดิบพอดี ราวกับถูกวัดด้วยไม้บรรทัด" อรัญญ์ใช้ปลายคีมเขี่ยที่ปลายนิ้วมือข้างขวาของศพอย่างระมัดระวัง หัวใจของแพทย์หนุ่มเต้นช้าลง ทว่าหนักหน่วงขึ้นทุกที ไม่มีร่องรอยการต่อสู้... แต่มีการจัดวาง ฆาตกรไม่ได้แค่สังหารเหยื่ออย่างเลือดเย็น แต่มันกำลัง "สร้างสรรค์" ผลงานชิ้นเอกขึ้นมาบนซากศพมนุษย์ และความประณีตบรรจงนี้เองที่สะท้อนถึงความเย่อหยิ่งอันน่าสะพรึงกลัว มันกำลังเยาะเย้ยระบบกฎหมาย เยาะเย้ยวิทยาศาสตร์ และเยาะเย้ยความเชื่อมั่นทั้งหมดที่อรัญญ์ยึดถือ "มันไม่ใช่ฆาตกรรมเพื่อระบายอารมณ์" อรัญญ์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางความคิด "นี่คือพิธีกรรม... หรืออาจจะเป็นสารท้าทาย" "ฉลาดมากครับคุณหมอ" คินน์ยิ้มกว้างขึ้น แต่ดวงตากลับว่างเปล่าไร้แววสนุกสนาน "และถ้าคุณลองมองลึกลงไปที่รอยนิ้วมือของเธอล่ะก็... คุณจะพบว่ามีบางอย่างหายไป สิ่งที่ควรจะมีอยู่ในมนุษย์ทุกคน แต่กลับไม่มีอยู่บนร่างนี้เลยแม้แต่น้อย" อรัญญ์ละสายตาจากแขนของศพ หันไปมองหน้าคินน์ด้วยความสงสัยที่เริ่มกัดกินจิตใจ "คุณหมายความว่ายังไง ไม่มีรอยนิ้วมือ?" คินน์ไม่ได้ตอบทันที เขายื่นมือเปล่าของตนเองออกมาวางไว้ใกล้กับมือของศพ บนพื้นผิวเรียบเนียนของปลายนิ้วศพ ไม่มีรอยลอนก้นหอยหรือเส้นลายผิวหนังใดๆ ทั้งสิ้น มันเรียบเนียนราวกับถูกลบออกด้วยยางลบแห่งความตาย ไม่ใช่เพราะถูกไฟลวก และไม่ใช่เพราะรอยแผลเป็น "รอยนิ้วมือพวกนั้น... ถูกลบออกไปก่อนที่เธอจะตาย" คินน์กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนาวเยือก "และคนที่ทำแบบนี้ได้ ไม่ใช่โจรข้างถนน... แต่เป็นคนที่มีความรู้เรื่องนิติเวชดีเท่าๆ กับคุณ หรืออาจจะดีกว่า" อรัญญ์นิ่งงิ่งไปชั่วขณะ สมองอันรวดเร็วกำลังประมวลผลข้อมูลมหาศาล ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ประตูห้องชันสูตรที่ควรจะล็อกสนิทจากด้านใน กลับส่งเสียง "คลิก" เบาๆ ไฟนีออนเหนือเพดานกะพริบวูบวาบสามครั้งติดกัน ก่อนจะดับสนิทลงพร้อมเพรียง ทิ้งให้ห้องทั้งห้องจมดิ่งอยู่ในความมืดมิดและกลิ่นฟอร์มาลีนที่อบอวลหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม ในความมืดสนิทนั้น... เสียงฝีเท้ารat-a-tat ของรองเท้าหนังราคาแพงก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก มันหยุดลงตรงหน้าประตูกระจกฝ้า พร้อมกับเงาดำทึบของใครบางคนทาบทับลงมา และเสียงเคาะกระจกเบาๆ สามครั้งที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... "ดูเหมือนว่าแขกไม่invited ของเรา จะมาเร็วกว่าที่คิดนะครับ หมอ" คินน์กระซิบชิดริมหูของอรัญญ์ในความมืด พร้อมกับเสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากกระเป๋าเสื้อโค้ทของอดีตนักสืบ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ร่วมกันครับ