ทฤษฎีความตาย

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างแข็งกร้าว ก่อนที่บานไม้สีทึบจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างในชุดสูทรenแมนสีเทาเข้มของสารวัตรปกรณ์ก้าวเข้ามาพร้อมไอความหนาวเย็นจากภายนอก กลิ่นอายของฝนตกและควันบุหรี่จางๆ ลอยคละคลุ้งตัดกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องชันสูตรทันที ดร.อรัญญ์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลส เขายังคงใช้คีมแพทย์คีบชิ้นเนื้อบางเฉียบจากช่องอกของเหยื่อขึ้นมาส่องใต้กล้องจุลทรรศน์ แสงไฟสีขาวนวลสะท้อนกับกรอบแว่นโลหะบางเฉียบ ปิดบังแววตาที่ซ่อนความรำคาญไว้ภายใต้ความนิ่งสงบ "คุณมาช้าไปสามนาที สารวัตรปกรณ์" อรัญญ์เอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากเลนส์ "เวลาสามนาทีในทางนิติเวช มีค่าพอที่จะทำให้หลักฐานดีเอ็นเอจากการสัมผัสสลายตัวไปได้ครึ่งหนึ่ง" "เลิกเล่นลิ้นกับผมสักที ดร.อรัญญ์" สารวัตรปกรณ์ถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิด เขากวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่คินน์ ซึ่งยืนพิงตู้เก็บเครื่องมือแพทย์อยู่มุมห้องด้วยท่าทางสบายๆ เกินกว่าสถานการณ์จะอำนวย "ข้างนอกนั่นนักข่าวออกันเต็มโรงพยาบาลแล้ว ท่านผู้บัญชาการโทรศัพท์มาหาผมสายแทบไหม้ ถามหาความคืบหน้าของคดีฆาตกรรม 'เงาในกระจก' บ้าบออะไรนี่... บอกผมทีว่าคุณเจออะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันบ้าง ไม่ใช่แค่รอยแผลกรีดบนศพที่ผมเห็นในรายงานเบื้องต้น" คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยนัยยะเย้ยหยัน "สารวัตรใจร้อนเกินไป ม้าศึกที่วิ่งเร็วกว่าฝูงมักจะตกหน้าผาก่อนเสมอ... คุณอรัญญ์เขากำลังตรวจดู 'ศิลปะ' ที่ฆาตกรทิ้งไว้ต่างหากละครับ" อรัญญ์วางคีมลงบนถาดสแตนเลส เสียงโลหะกระทบกันดัง *กริ๊ง* เบาๆ เขาถอดถุงมือยางออกทีละข้างอย่างประณีต ช้าๆ และมั่นคง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับนายตำรวจใหญ่ แววตาของแพทย์นิติเวชเรียบนิ่งราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ "ฆาตกรไม่ได้ทิ้งแค่ศิลปะหรอกครับสารวัตร" อรัญญ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่นิ่งสนิท "เขาpoweredทิ้ง 'ปริศนาทางฟิสิกส์' ที่ท้าทายกฎธรรมชาติเอาไว้ด้วย" ปกรณ์ขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง?" อรัญญ์เดินนำไปยังกระดานไวท์บอร์ดที่ตั้งมุมห้อง บนนั้นมีภาพถ่ายที่เกิดเหตุและแผนผังห้องพักของเหยื่อรายล่าสุดติดอยู่ เขาหยิบปากกาไวท์บอร์ดสีดำขึ้นมา วาดภาพจำลองห้องปิดตายอย่างรวดเร็วและแม่นยำ "ลองพิจารณาจากข้อเท็จจริงทางกายภาพของศพนะครับ" อรัญญ์ใช้วิโต้ชี้ไปที่ภาพถ่ายแผลฉีกขาดบริเวณลำคอ "รอยแผลนี้เกิดจากของมีคมที่มีความบางและคมกริบระดับนาโนเมตร แรงกดที่ใช้ในการตัดผ่านหลอดเลือดแดงใหญ่และกระดูกต้นคอต้องใช้แรงกระทำอย่างน้อยหรืองัดข้อในระดับสี่ร้อยนิวตัน แต่... สิ่งที่น่าสนใจคืออะไรทราบไหมครับ?" คินน์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่ภาพถ่ายเช่นกัน "ไม่มีรอยต่อสู้... หรือพูดอีกอย่างคือ เหยื่อไม่ได้พยายามขัดขืนเลยแม้แต่น้อย" "ถูกต้องครับคุณคินน์" อรัญญ์หันไปมองอดีตนักสืบแวบหนึ่งด้วยสายตาที่ยอมรับในความเฉียบคมนั้นเพียงเสี้ยววินาที "เหยื่ออยู่ในภาวะอัมพาตชั่วขณะจากการได้รับสารพิษชนิดหนึ่ง แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ที่สารพิษ... ประเด็นมันอยู่ที่ 'มุมกระทบ' ของบาดแผล" อรัญญ์ลากเส้นทแยงมุมบนไวท์บอร์ด ตัดผ่านภาพจำลองเตียงนอน "จากมุมของรอยแผลและคราบเลือดที่กระเด็นบนผนัง แรงเหวี่ยงของคมมีดมาจากมุมสูงสิบหององศา และพุ่งลงมาในแนวตรงดิ่งราวกับตกลงมาจากเพดาน..." อรัญญ์หยุดพูดไปชั่วขณะ ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงในห้องชันสูตร "ในห้องพักของเหยื่อที่ปิดตาย กลอนลงจากด้านใน หน้าต่างติดเหล็กดัดแน่นหนา และไม่มีช่องระบายอากาศใดๆ ที่มนุษย์จะมุดผ่านได้... ไม่มีคานห้อง ไม่มีจุดยึดรอก ไม่มีกลไกสリングใดๆ ทั้งสิ้น" สารวัตรปกรณ์อ้าปากค้างเล็กน้อย "คุณกำลังจะบอกผมว่า... มีดมันบินได้เองงั้นรึ?" "วิทยาศาสตร์ไม่มีคำว่าปาฏิหาริย์ครับสารวัตร" อรัญญ์วางปากกาลง เสียงดังก้องกังวานในความเงียบ "มีแต่เงื่อนไขทางฟิสิกส์ที่เรายังไขปริศนาไม่ได้... หรือพูดให้ถูกคือ ฆาตกรใช้กฎแรงโน้มถ่วงและการเคลื่อนที่ของวัตถุมาเป็น 'เครื่องมือ' ในการสังหารโดยที่ตัวเขาไม่ต้องยืนอยู่ ณ จุดเกิดเหตุในวินาทีที่ลงมือด้วยซ้ำ" "ฆาตกรรมระยะไกล..." คินน์พึมพำกับตัวเอง ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด "เขาไม่ได้ใช้มือถือมีดแทงเหยื่อด้วยตัวเองในวินาทีนั้น... แต่เขาสร้าง 'เงื่อนไข' ให้ความตายเกิดขึ้นเองเมื่อเวลามาถึง" "ฉลาดมากครับคุณคินน์" อรัญญ์หันไปสบตาคู่คิดนอกกรอบตรงๆ "มันคือทฤษฎีความตายที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำราวกับนาฬิกาจักรกลโบราณ เหยื่อเปรียบเสมือนเฟืองตัวสุดท้ายที่หมุนมาบรรจบพอดีกับกลไกที่ถูกตั้งเวลาไว้... ฆาตกรคนนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ฆาตกรต่อเนื่องธรรมดา แต่เขาคือ 'นักฟิสิกส์' ผู้บิด1เบือนความยุติธรรม" สารวัตรปกรณ์ยกมือขึ้นกุมขมับ ความเครียดฉายชัดบนใบหน้า "ให้ตายเถอะ... แล้วเราจะหาหลักฐานอะไรไปมัดตัวคนแบบนั้นในชั้นศาลได้ล่ะ? ถ้าทฤษฎีของคุณมันซับซ้อนขนาดนี้ ศาลท่านคงหัวเราะเยาะเราหาว่าเพ้อเจ้อแน่ๆ" "ศาลไม่เชื่อคำเพ้อเจ้อครับสารวัตร... แต่ศาลเชื่อ 'หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์' ที่ปฏิเสธไม่ได้" อรัญญ์น้ำเสียงจริงจังขึ้น ดวงตาคมกวาดมองทั้งสารวัตรและคินน์ "และนั่นคือเหตุผลว่าทำไม ผมถึงยังต้องอยู่ที่นี่ในเวลานี้" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นจนแทบจะตัดได้ด้วยมีด เคมีระหว่างความเยือกเย็นของแพทย์นิติเวชและความดิบเถื่อนของอดีตนักสืบหลอมรวมกันเป็นแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องเบาบางลง สารวัตรปกรณ์กำลังจะอ้าปากเอ่ยอะไรบางอย่างเพื่อเร่งรัดคดี *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง—ไม่ใช่เสียงเคาะแบบเมื่อครู่ แต่มันเป็นเสียงเคาะที่สุภาพและเป็นจังหวะ ทว่ากลับทำให้ทุกคนในห้องชะงักกุน ก่อนที่ใครจะทันได้อนุญาต ประตูห้องชันสูตรก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง ร่างของหญิงสาวในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามา เธอสวมถุงมือหนังสีดำ ใบหน้าเรียบเฉยจนเย็นชา ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองศพบนเตียงก่อนจะมาหยุดที่ดร.อรัญญ์ "ขออภัยที่มารบกวนเวลาอันมีค่าของคุณนะคะ ดร.อรัญญ์" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงความเยียบเย็นบาดลึกดังขึ้น "พอดีดิฉันได้รับมอบหมายจากสำนักงานอัยการสูงสุด ให้มาตรวจสอบ... 'ความผิดพลาด' ในรายงานชันสูตรศพชุดล่าสุดของคุณค่ะ" อรัญญ์หรี่ตาลงทันที หัวใจกระตุกวูบไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะน้ำเสียงและประโยคที่คุ้นเคยอย่างประหลาด—ประโยคเดียวกับที่เขาเคยพูดไว้เมื่อสามปีก่อนในคดีที่ทำให้ชีวิตการทำงานของเขาเกือบพังทลาย คินน์ขยับตัวมาบังหน้าอรัญญ์เล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ มือซ้ายล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต สัมผัสความเย็นเฉียบของด้ามโลหะที่ซ่อนอยู่ "คุณเป็นใคร?" คินน์ถามเสียงต่ำลอดไรฟัน หญิงสาวแย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลโยนลงบนโต๊ะทำงานของอรัญญ์ เสียงกระดาษกระทบโต๊ะดังทึบ แต่มันกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของทุกคน "ดิฉันชื่อ 'พิม ' ค่ะ..." เธอก้าวเข้าไปใกล้เตียงศพ ช้าๆ จนยืนเคียงข้างอรัญญ์ "และศพที่คุณกำลังชันสูตรอยู่นี้... ไม่ได้ตายด้วยฝีมือของฆาตกรเงาในกระจกอย่างที่คุณเข้าใจหรอกค่ะ แต่มันคือศพของ 'เหยื่อรายแรก' ในคดีที่คุณเคยสรุปสำนวนผิดพลาดไปเมื่อสามปีก่อนต่างหากละคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับคมมีดแห่งตรรกะนี้นะครับ