การต่อสู้ด้วยรสชาติ

"ถ้าคุณคิดว่าดาบเล่มนั้นจะตัดสินทุกอย่างได้... คุณก็แค่สูญเสียโอกาสที่จะได้ลิ้มรสสิ่งที่เรียกว่า 'ชีวิต' ไปตลอดกาลค่ะ" ฉันกล่าวคำนั้นออกไปขณะที่ปลายนิ้วยังคงสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อหยิบด้ามตีแป้งขึ้นมา แต่สายตาของฉันกลับจดจ้องตรงไปยังชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีนิลที่ยืนตระหง่านอยู่กลางร้าน—'แม่ทัพวาร์กัส' ผู้ขึ้นชื่อเรื่องการทำลายล้างมากกว่าการสร้างสรรค์ กลิ่นไอของสนิมเหล็กและคาวเลือดที่ติดตัวเขามา ทำลายบรรยากาศหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วอ่อนไปจนสิ้น เซนอสที่ยืนอยู่ข้างกายฉันขยับตัวเข้ามาบังครึ่งหนึ่งของร่างฉันไว้ มือแกร่งที่เคยจับดาบสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น "วาร์กัส... นายมาที่นี่เพื่อทำลายความสงบสุขเพียงแห่งเดียวที่เหลืออยู่หรือยังไง" ชายคนนั้นแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าเหมือนใบไม้แห้งที่ถูกบดขยี้ "สงบสุข? นายเรียกการขลุกอยู่กับแป้งและน้ำตาลนี่ว่าความสงบสุขเหรอ เซนอส? ทัพของข้ากำลังหิวโหย สงครามไม่ต้องการขนมหวาน มันต้องการพลัง... และข้าจะพิสูจน์ให้ดูว่ารสนิยมต่ำต้อยของยัยมนุษย์นี่ไม่มีค่าพอที่จะหยุดยั้งกองทัพมังกรได้" ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นของเนยสดที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์เริ่มทำให้ฉันตั้งสติได้ ฉันไม่ใช่นักรบ ฉันเป็นเชฟ และในนาทีนี้ อาวุธเพียงอย่างเดียวที่ฉันมีคือ 'รสชาติ' "ถ้าเช่นนั้น เรามาลองเดิมพันกันไหมคะ?" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ท่ามกลางความตกตะลึงของเซนอสและสายตาหยามเหยียดของแม่ทัพวาร์กัส "หากขนมจานนี้ไม่สามารถเปลี่ยนหัวใจที่แห้งแล้งของคุณให้สัมผัสถึงความหมายของการมีชีวิตอยู่ได้... ฉันจะยอมให้คุณทำลายร้านนี้ทิ้งไปเสีย แต่ถ้าคุณรู้สึกถึงมันแม้เพียงนิดเดียว... คุณต้องถอนทัพออกไปจากเขตหุบเขาหมอกนี้ทันที" วาร์กัสหยุดชะงัก สายตาคมกริบคู่นั้นมองสำรวจฉันราวกับจะมองให้ทะลุถึงวิญญาณ ก่อนที่เขาจะยอมถอดถุงมือเหล็กออกแล้วโยนมันลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก "น่าสนใจ... งั้นข้าจะให้เวลาเจ้าได้แสดงฝีมือเป็นครั้งสุดท้ายในฐานะเชฟผู้สิ้นหวัง" ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อ หันหลังกลับไปยังเตาอบที่ยังคงร้อนระอุ วัตถุดิบตรงหน้าคือบททดสอบที่สำคัญที่สุดในชีวิต แป้งสาลีเนื้อละเอียด ไข่ไก่สดจากฟาร์มด้านหลัง และผลเบอร์รี่จากป่าต้องห้ามที่มอบรสสัมผัสหวานอมเปรี้ยวชวนให้นึกถึงความทรงจำที่เลือนหาย ฉันเริ่มลงมือทำ 'มูสเค้กเบอร์รี่หมอก' สูตรที่ต้องอาศัยความอดทนและการตีส่วนผสมให้เบาดุจอากาศ จังหวะการตีตะกร้อของฉันสอดประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว เซนอสคอยเฝ้ามองอยู่ไม่ห่าง เขาช่วยเตรียมกาแฟดริปที่ใช้เมล็ดคั่วบดพิเศษ ซึ่งกลิ่นหอมของมันจะช่วยชูรสสัมผัสของขนมให้ลุ่มลึกยิ่งขึ้น บรรยากาศในร้านเปลี่ยนจากความตึงเครียดของดาบที่จ่อคอหอย กลายเป็นความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความคาดหวัง "เสร็จแล้วค่ะ" ฉันวางจานขนมที่มีสีสันงดงามดุจพระอาทิตย์ยามเย็นลงตรงหน้าวาร์กัส กลิ่นหอมละมุนของผลไม้สดโชยแตะจมูกแม่ทัพผู้เหี้ยมโหด เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะใช้ช้อนตักมูสเนียนนุ่มเข้าปาก ความเงียบเข้าปกคลุมร้านอีกครั้ง... คราวนี้เป็นความเงียบที่กดดันกว่าเดิมเสียอีก วาร์กัสนิ่งไป สายตาที่เคยดุดันเริ่มสั่นไหว เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมดูเหมือนจะมีรอยร้าวเล็กๆ ปรากฏขึ้น ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ฉันเห็นน้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบพื้นไม้ เขาวางช้อนลงช้าๆ พลางเงยหน้ามองฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เจ้า... ทำไมถึง..." ทว่าก่อนที่เขาจะพูดจบ ประตูร้านก็ถูกผลักเข้ามาด้วยแรงมหาศาลจนบานพับแทบหักกระเด็น เสียงฝีเท้าของทหารกลุ่มใหญ่ดังระงมจากด้านนอก ไม่ใช่แค่ทัพของวาร์กัส แต่เป็น 'กองร้อยล่าสังหาร' ของจักรวรรดิที่ตามกลิ่นไอพลังมังกรของเซนอสมาจนพบ! วาร์กัสลุกขึ้นยืนกะทันหัน แววตาที่อ่อนโยนลงเมื่อครู่กลับกลายเป็นความตื่นตระหนก "เจ้าพวกนั้นตามมาถึงนี่ได้ยังไง... ริน หนีไป! พวกมันไม่ได้มาเพื่อชิมขนม แต่มันมาเพื่อกวาดล้างทุกคนที่อยู่ที่นี่!" เซนอสคว้าดาบที่หักครึ่งขึ้นมาตั้งท่าเตรียมพร้อม แต่ทันใดนั้น แสงสีทองประหลาดก็สว่างวาบขึ้นจากใต้เคาน์เตอร์กาแฟที่ฉันไม่เคยเปิดใช้มาก่อน มันไม่ใช่พลังเวทมนตร์จากเผ่ามังกร แต่มันคือพลังที่ฉันสะสมไว้จากการทำเบเกอรี่ด้วยความรักมาตลอดระยะเวลาหลายปีในโลกนี้ กำแพงมิติที่ฉันเคยคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องเล่าเริ่มสั่นไหว และสิ่งที่ไม่คาดฝันที่สุดก็เกิดขึ้นเมื่อเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากแสงนั้น... มันคือร่างของคนในอดีตที่ฉันคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่ก่อนจะมาที่นี่ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความอบอุ่นผ่านรสชาติแห่งมิตรภาพไปกับ "เบเกอรี่มิติต่างโลก" นะคะ