พายุแห่งความขัดแย้ง

"จงเก็บกวาดร้านซะ หรือไม่ก็เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับงานศพของพวกแกทุกคน" เสียงนั้นแหบพร่าราวกับเศษแก้วที่บาดลึกอยู่ในลำคอ ชายชุดคลุมสีดำสนิทไม่ได้เพียงแค่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา แต่มันเหมือนกับการนำเอา ‘ความตาย’ เข้ามาแทนที่กลิ่นหอมของแป้งอบใหม่และเมล็ดกาแฟที่อบอวลอยู่ภายในร้าน แรงกดดันมหาศาลหนักอึ้งดั่งขุนเขาที่กดทับลงบนไหล่จนพื้นไม้ใต้เท้าของเซนอสลั่นเปรี๊ยะ ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังเคาน์เตอร์ มือที่กำลังถือเหยือกเซรามิกสั่นเทาจนเกิดเสียงกระทบกันแผ่วเบา เซนอส... อดีตแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่เคยต่อกรกับกองทัพมังกรนับพัน บัดนี้กลับทรุดเข่าลงกับพื้น ลมหายใจของเขาหอบถี่ ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดที่เกิดจากแรงบีบคั้นของพลังเวทมนตร์ที่ข่มขวัญเขาให้ไร้ทางสู้ "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่พวกแกจะมาใช้อำนาจป่าเถื่อน" ฉันเค้นเสียงตอบออกไป พยายามรักษาความมั่นคงของน้ำเสียงไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ในใจจะเต้นระรัวราวกับกลองรบ ชายชุดคลุมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาไม่ได้สนใจฉันเลยแม้แต่น้อย สายตาใต้ฮู้ดสีมืดมิดจับจ้องไปยังดาบหักที่วางพิงอยู่มุมห้อง—ดาบประจำกายของเซนอส "เมืองชายแดนที่แสนเน่าเฟะแห่งนี้เป็นที่ซ่อนตัวที่น่าสมเพชจริงๆ นะ เซนอส... นายทิ้งศักดิ์ศรีของแม่ทัพไปเพื่อแป้งสาลีกับขนมหวานไร้ค่าพวกนี้งั้นหรือ?" เซนอสพยายามยันกายลุกขึ้น แววตาของเขาที่เคยสงบดั่งผืนน้ำยามทำฟาร์ม เปลี่ยนเป็นความดุดันที่หลงเหลือเพียงเสี้ยวหนึ่ง "หุบปาก... อย่าเอาเรื่องของร้านนี้มาเกลียวกับความแค้นส่วนตัวของพวกแก" "ร้านนี้งั้นรึ?" ชายชุดคลุมเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ นิ้วมือที่แห้งกรังเหมือนกิ่งไม้ผุแตะลงบนพื้นผิวไม้ขัดเงาที่ฉันดูแลมาเป็นอย่างดี "ฉันมาตามคำสั่งของเบื้องบน กองกำลังจากเมืองหลวงกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ในอีกไม่กี่อึดใจ ไม่ใช่เพื่อมาดื่มกาแฟ... แต่เพื่อกำจัดเศษซากที่ยังตกค้างของอาณาจักรเก่า" ฉันก้าวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ ยืนเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าใต้ฮู้ดนั้น ความกลัวที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยความโกรธที่เงียบงัน ขนมหวานไม่ใช่แค่แป้งกับน้ำตาล แต่มันคือความทรงจำ คือความสงบสุขที่ฉันอุตส่าห์สร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ "ถ้าคุณต้องการจะทำลายที่นี่ ก็ก้าวข้ามศพฉันไปก่อน" ฉันกล่าวเรียบๆ ก่อนจะหยิบถาดขนมปังอบร้อนที่ยังควันฉุยออกมาจากเตาข้างหลัง—ไม่ใช่เพื่อเป็นอาวุธ แต่เพื่อแสดงให้เห็นถึงตัวตนของฉัน "ที่นี่คือบ้านของฉัน และฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายช่วงเวลาแสนสุขของใครก็ตามที่ก้าวเข้ามา" ชายชุดคลุมชะงักไปเล็กน้อย กลิ่นหอมหวานของวานิลลาและคาราเมลที่อบอวลอยู่ในอากาศดูเหมือนจะขัดกับความเกลียดชังที่เขามี เขาแสยะยิ้มก่อนจะสะบัดมือ แรงลมปะทะเข้ากับชั้นวางแก้วจนแตกกระจาย เสียงเพล้งดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งร้าน "ถ้าเจ้าเลือกที่จะปกป้องมัน เจ้าก็จงจมหายไปกับมันพร้อมกับกองกำลังเมืองหลวงที่กำลังจะมาถึง!" ทันใดนั้น เสียงแตรศึกดังกึกก้องมาจากทางทิศเหนือของเมือง เสียงฝีเท้านับร้อยมุ่งหน้ามาทางนี้ด้วยความเร็วสูง พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือน เซนอสเบิกตากว้าง เขาพยายามคว้าดาบหักขึ้นมา แม้มือจะสั่นเทาแต่เขาก็ยืนขึ้นขวางหน้าฉันไว้ "ริน... หนีไป ทางออกหลังร้าน!" เซนอสตะโกน เขาหันมามองฉัน สายตาคู่นั้นมีความหมายมากกว่าคำพูดพันคำ มันคือความห่วงใยที่เกินกว่าจะบรรยายได้ ฉันไม่ได้ขยับเท้าแม้แต่นิ้วเดียว ในมือฉันยังถือถาดขนมไว้แน่น "ไม่... ฉันจะไม่ทิ้งร้านนี้ และฉันจะไม่ทิ้งคุณ" ในจังหวะที่ชายชุดคลุมกำลังจะร่ายเวทมนตร์ปิดฉากประตูร้านให้พังทลายลง ประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกถีบจนกระเด็นเข้ามาข้างใน ร่างของกลุ่มอัศวินในชุดเกราะสีเงินตราสัญลักษณ์เมืองหลวงพุ่งเข้ามาล้อมรอบพวกเราไว้ทุกล้อมทุกด้าน ชายชุดคลุมถอยออกไปยืนหัวเราะอยู่กลางวงล้อม แต่ทว่า... อัศวินคนหนึ่งที่เดินนำหน้าสุดกลับหยุดชะงัก เขาถอดหมวกเหล็กออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ฉันรู้จักดี... ใบหน้าที่ฉันไม่คิดว่าจะได้เห็นในเมืองชายแดนแห่งนี้อีกตลอดไป "พี่ชาย..." ฉันหลุดปากออกมาด้วยความตกใจ ขณะที่เซนอสถึงกับชะงักค้าง ชายคนนั้นมองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เย็นชา ก่อนจะชี้นิ้วมาที่เซนอสแล้วประกาศก้อง "จับกุมตัวอดีตแม่ทัพมังกรข้อหาทรยศต่อแผ่นดิน และยึดร้านนี้ให้เป็นคุกชั่วคราว... ส่วนแก ผู้หญิงที่ชื่อริน เจ้าต้องไปกับเราในฐานะพยานผู้สมรู้ร่วมคิด" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านกาแฟที่เคยอบอุ่น... จนกระทั่งเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของศัตรูคนใหม่ก้าวเข้ามาทับซ้อนกับความหวังที่กำลังพังทลายลงตรงหน้าฉัน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "คาเฟ่ลับหลังม่านหมอก" ในตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าชะตากรรมของรินจะเป็นอย่างไรในตอนหน้าค่ะ