ข่าวลือในร้านขนม

"ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะยอมให้พวกหูแหลมนั่นเข้ามาป้วนเปี้ยนในร้านง่ายๆ ขนาดนี้ โดยเฉพาะหลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นในเขตชายแดน" เสียงกระซิบแหบพร่าของชายร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีเข้มดังแทรกผ่านเสียงหยดน้ำกาแฟที่กระทบก้นเหยือกแก้ว รินไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากดริปเปอร์ทองแดง เธอเพียงแค่ขยับข้อมือเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟคั่วกลางจากหุบเขาหมอกฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน กลบกลิ่นอายความตึงเครียดที่พยายามแทรกซึมเข้ามา "ทุกชีวิตที่ก้าวเข้ามาในร้านนี้ คือแขกของรินค่ะ ท่านเซนอส" รินตอบเรียบๆ สายตาทอประกายอ่อนโยนขณะมองสายน้ำร้อนที่กำลังทำหน้าที่ดึงรสชาติอันซับซ้อนออกมา "ต่อให้พวกเขาจะเป็นอริกันในสมรภูมิ แต่ที่โต๊ะนี้... พวกเขาเป็นเพียงคนที่ต้องการขนมหวานรสละมุนเยียวยาใจเท่านั้น" เซนอสที่ยืนกอดอกพิงผนังไม้ขัดเงาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจมังกรของเขาสังเกตเห็นชายหนุ่มเผ่าเอลฟ์ในชุดสีเขียวมรกตที่กำลังนั่งตัวเกร็งอยู่มุมร้าน ฝั่งตรงข้ามของเขาคือทหารรับจ้างร่างกำยำจากเผ่าออร์คที่กำลังจ้องเขม็งมายังจาน 'สโคนเนยสด' ตรงหน้าด้วยท่าทีไม่ไว้วางใจ บรรยากาศในร้านบ่ายวันนี้อึดอัดเสียยิ่งกว่าพายุที่กำลังก่อตัวหลังม่านหมอก รินวางเหยือกแก้วลงช้าๆ ก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์ หยิบจานใบเล็กที่มี 'ทาร์ตมะนาวหน้าเมอแรงค์' วางลงตรงกลางระหว่างเอลฟ์และออร์คที่นั่งประจันหน้ากัน สีเหลืองนวลของครีมเลมอนตัดกับสีขาวฟูฟ่องของเมอแรงค์ที่เบิร์นจนเกรียมสวย ดูขัดแย้งกับแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงของทั้งคู่ "ทานดูสิคะ" รินเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เด็ดขาด "ความเปรี้ยวจะช่วยให้จิตใจที่ร้อนรุ่มเย็นลง ส่วนความหวานจะเตือนให้รู้ว่า... โลกนี้ยังมีสิ่งที่น่ารื่นรมย์มากกว่าการจองเวรกัน" เอลฟ์หนุ่มขยับริมฝีปากคล้ายจะแย้ง แต่เมื่อกลิ่นหอมของเปลือกเลมอนขูดสดๆ แตะจมูก ความแข็งกร้าวในดวงตาเขาก็ไหววูบ เขาตักเนื้อเมอแรงค์เข้าปาก ความละมุนที่ละลายบนลิ้นทำเอาเขาหลับตาลงชั่วขณะ ฝ่ายออร์คเองก็จำยอมต้องตักชิมบ้าง และเพียงคำแรก ความตึงเครียดที่เคยกดทับบ่าของทั้งคู่ก็คลายลงอย่างเห็นได้ชัด "ข่าวลือที่ว่าร้านนี้มีเวทมนตร์... คงไม่ใช่แค่คำโกหกสินะ" เอลฟ์เอ่ยเบาๆ ขณะละเลียดความหวาน "ไม่ใช่เวทมนตร์หรอกค่ะ" รินยิ้มบาง "มันคือความตั้งใจที่จะทำขนมให้คนที่ต้องการมันจริงๆ ต่างหาก" แต่ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มผ่อนคลาย เสียงกระดิ่งหน้าร้านกลับสั่นไหวอย่างรุนแรงจนทุกคนในร้านต้องหันไปมอง ร่างของหญิงสาวในชุดผ้าคลุมยาวขาดวิ่นก้าวเข้ามา เธอมีใบหน้าที่ซีดเผือด และดวงตาสีเทาที่ดูแตกสลายราวกับคนเพิ่งผ่านนรกมา เซนอสขยับตัวขวางทันที มือที่เคยจับดาบของเขาเลื่อนไปวางบนเคาน์เตอร์อย่างระแวดระวัง รินรับรู้ได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวคนนั้น มันไม่ใช่ไอเย็นจากมนต์ดำ แต่มันคือกลิ่นของความกลัว... ความกลัวที่มาจากที่ไหนสักแห่งที่ไม่มีใครควรย่างกรายเข้าไป "คุณคะ?" รินเดินเข้าไปหา แต่หญิงสาวคนนั้นกลับทรุดตัวลงกับพื้นก่อนจะคว้าชายกระโปรงของเธอไว้แน่น "อย่า... อย่าให้พวกเขาตามมา..." เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ก่อนจะเอ่ยชื่อหนึ่งที่ทำให้มือของรินที่ถือถาดขนมอยู่สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ "เขากลับมาแล้ว... คนที่ทำลาย 'หอคอยแห่งความทรงจำ' กำลังตามล่าผู้รอดชีวิตทุกคน" รินหน้าซีดลงทันที ภาพอดีตที่เธอพยายามฝังกลบไว้ในคุกใจเริ่มฉายซ้ำเหมือนรอยร้าวบนแก้วคริสตัลที่กำลังจะแตกกระจาย เซนอสหันมาสบตารินทันที แววตาที่เคยนิ่งสงบของอดีตแม่ทัพตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "ริน... หญิงคนนี้ไม่มีตราสัญลักษณ์ของเผ่าพันธุ์ใดเลย" เซนอสกระซิบ "แต่รอยแผลที่คอของนาง... มันเป็นตราประทับของ 'นักปรุงยาต้องห้าม' คนนั้น" รินมองไปยังหญิงสาวที่สลบไปบนพื้น ก่อนจะหันไปเห็นชายในชุดสีเทาที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูกระจก เขาไม่ได้เข้ามาในร้าน แต่เขากำลังจับจ้องมาที่รินด้วยแววตาที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าใคร แววตาของคนที่เธอคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่ร้านขนมในเมืองหลวงถูกไฟเผาจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น จรดนิ้วลงบนกระจกร้านเบาๆ แล้วสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น... รอยร้าวสีดำทมิฬเริ่มกระจายตัวออกจากปลายนิ้วของชายคนนั้น มันกัดกินผิวกระจกที่สะอาดใสให้กลายเป็นเถ้าถ่านราวกับสนิมที่กินเหล็กไปชั่วพริบตา! "ดูเหมือนว่า... ขนมของเจ้าจะขาดส่วนผสมสำคัญไปนะ น้องสาวของข้า" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมดื่มด่ำไปกับกลิ่นหอมของความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนถัดไปนะคะ