กฎของเหตุและผล

คราบสีน้ำตาลแดงจางๆ บนปลายไม้คิวสนوكرนั่นไม่ใช่ซอสบาร์บีคิวอย่างที่หมวดศิลาคาดการณ์ด้วยสายตาอย่างมั่นอกมั่นใจเมื่อสิบนาทีที่แล้ว รินรดาใช้ปลายคีบสเตนเลสสตีลหยิบเส้นใยสังเคราะห์สีฟ้าขนาดยาวไม่ถึงมิลลิเมตรขึ้นมาจากร่องรอยแตกของเนื้อไม้ เธอนำมันวางลงบนสไลด์แก้วใสภายใต้แสงไฟจากกล้องจุลทรรศน์สเตริโอที่ตั้งอยู่บนโต๊ะปฏิบัติการชั่วคราวภายในห้องเก็บของเก่าของสนามแข่งคิวเบรก กลิ่นอับชื้นของสักหลาดโต๊ะพูลเก่าและฝุ่นละอองลอยวนอยู่ในอากาศเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนักหน่วง "ถ้าคุณใช้แค่ตาเปล่าตัดสิน หมวดศิลา คุณคงส่งผู้ต้องสงสัยเข้าคุกผิดคนไปตั้งแต่คดีรอยนิ้วมือบนแก้วกาแฟเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้วล่ะครับ" รินรดาเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาออกจากเลนส์ขยาย น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ แต่แฝงไปด้วยความจริงจังที่ทำให้นายตำรวจหนุ่มร่างสูงใหญ่ซึ่งยืนกอดอกพิงกรอบประตูถึงกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ศิลาหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายกมือขึ้นเกล้าผมหยักศกของตัวเองอย่างนึกสนุก "โธ่ ริน คุณก็รู้ว่าสัญชาตญาณของตำรวจมันทำงานเร็วกว่ากล้องจุลทรรศน์ตั้งเยอะ ไอ้น้ำตาลๆ นั่นน่ะ ผมมั่นใจว่าเป็นคราบกาแฟผสมนิโคตินจากพวกชอบสูบบุหรี่จัดตอนแทงพูลแน่ๆ" "นั่นคือปัญหาของคุณไงครับ" รินรดาผละออกจากกล้อง เธอหันมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยกระบวนการคิดวิเคราะห์ "คุณมักจะใช้ 'ความน่าจะเป็น' มาแทนที่ 'ข้อเท็จจริง' นิติวิทยาศาสตร์ไม่ได้สนใจว่าใครดูน่าสงสัย หรือใครมีแรงจูงใจมากแค่ไหน แต่มันสนใจว่า 'หลักฐานชิ้นนี้' ไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไร และมันพยายามบอกอะไรเรา" หญิงสาวกวักมือเรียกให้ตำรวจหนุ่มเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ศิลาขยับเข้าไปใกล้โดยไม่ลังเล กลิ่นจางๆ ของโคโลญจน์ราคาแพงผสมกับกลิ่นฝนจากข้างนอกลอยแตะจมูก รินรดาปรับโฟกัสภาพบนจอคอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่อกับกล้องจุลทรรศน์ดิจิทัล ภาพบนจอขยายเส้นใยสีฟ้าให้ใหญ่ขึ้นจนเห็นโครงสร้างเกลียวชัดเจน "ลองดูนี่สิครับ" รินรดาใช้นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่หน้าจอ "เส้นใยนี้ไม่ใช่ฝุ่นผ้าทั่วไป แต่มันคือโพลีเอสเตอร์ชนิดพิเศษที่ใช้ตัดเย็บชุดยูนิฟอร์มของพนักงานขับรถส่งสินค้าของบริษัทโลจิสติกส์เอกชนแห่งหนึ่ง และคราบสีน้ำตาลแดงที่คุณคิดว่าเป็นกาแฟ... เมื่อเราทดสอบด้วยสารเคมีเร่งปฏิกิริยาเบื้องต้น มันให้ผลบวกกับฮีโมโกลบิน" รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของศิลาเลือนหายไปในทันที แววตาคมกริบของนายตำรวจมือปราบเปลี่ยนเป็นความจริงจัง เขาก้มตัวลงมองจอภาพอย่างพินิจพิเคราะห์ "เลือด... แปลว่าไม้คิวอันนี้เคยถูกใช้เป็นอาวุธฟาด หรือไม่ก็ใช้เคลื่อนย้ายร่างของผู้ตายที่มีบาดแผลเปิด" "ถูกต้องครับ" รินรดาพยักหน้ารับ "และที่สำคัญที่สุดคือ รอยเปื้อนนี้ถูกทับถมด้วยชั้นฝุ่นละอองบางๆ ที่สะสมมาไม่ต่ำกว่าสามวัน นั่นหมายความว่า เจ้าของไม้คิวอันนี้ไม่ได้เพิ่งก่อเหตุเมื่อคืนตอนที่เกิดเรื่อง แต่เขาอาจจะวางแผนเรื่องนี้มาเป็นสัปดาห์แล้ว และใช้สนามพูลแห่งนี้เป็นฉากหลังในการอำพราง" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของคอมพิวเตอร์และเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง ศิลามองหน้าหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความทึ่งและความเคารพ แม้เขาจะผ่านคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน แต่ความละเอียดอ่อนในการแกะรอยความจริงจากสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าของรินรดานั้น มักจะทำให้เขาได้มุมมองใหม่ๆ อยู่เสมอ "คุณนี่นะ..." ศิลาถอนหายใจออกมาเบาๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นนิดๆ "บางทีคุณก็ฉลาดจนน่ากลัวเหมือนกันนะริน สอนผมดูร่องรอยพวกนี้บ่อยๆ แบบนี้ ระวังผมจะติดใจจนไม่อยากทำคดีเองแล้วนะ" รินรดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าเนียนนุ่มขึ้นสีระเรื่อจางๆ โดยไม่รู้ตัว เธอรีบเบือนสายตากลับไปที่หลอดทดลองบนโต๊ะเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า "ผมแค่อยากให้คุณเข้าใจว่ากฎของเหตุและผลในทางนิติวิทยาศาสตร์มันโกหกใครไม่ได้ครับ ทุกการกระทำย่อมทิ้งร่องรอย และทุกร่องรอยก็มีที่มา... เหมือนกับเรื่องราวในอดีตที่ผมกำลังตามหาอยู่" ประโยคสุดท้ายของเธอแผ่วเบaลง แต่ความเงียบในห้องทำให้ศิลารับรู้ถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะป้องกันอันแข็งแกร่งของนักวิเคราะห์สาว เขายื่นมือออกไปหมายจะแตะที่ไหล่บางเพื่อปลอบประโลม แต่ทว่า— *ติ๊ด! ติ๊ด! เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบเชื่อมโยงข้อมูลคดีพิเศษของกองปราบปรามที่ติดตั้งไว้บนโต๊ะทำงานของศิลา ดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศอันเงียบงัน* หน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏบนระบบฐานข้อมูลส่วนกลาง— **[แจ้งเตือนระบบภารกิจระดับ SSS: ตรวจพบการเคลื่อนไหวของเป้าหมายในคดีปิดตาย "รหัสลับ 007" ณ พิกัดบล็อก C-4 ชั้นใต้ดินของสถานีรถไฟร้าง]** ศิลาขมวดคิ้วแน่น เขากดดูรายละเอียดเพิ่มเติมทันทีก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ริน... ดูนี่สิ ระบบแจ้งว่าสัญญาณชีพของบุคคลที่สามที่ถูกบันทึกไว้ในคดีการหายตัวไปของพี่ชายคุณ... เพิ่งถูกเปิดใช้งานเมื่อสามวินาทีที่แล้ว!" รินรดานิ่งค้างไป เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เธอก้มมองหน้าจอแท็บเล็ตที่มีพิกัดตำแหน่งปัจจุบันกระพริบถี่ๆ อยู่ห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ไม่ถึงสองกิโลเมตร และก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ร่างของใครบางคนในชุดกันฝนสีดำสนิทก็ก้าวพรวดพราดเข้ามาทางประตูหลังของห้องเก็บของ พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่ยกเล็งตรงมายังศีรษะของศิลาก่อนที่กระสุนนัดแรกจะพุ่งแหวกอากาศเสียงดัง *ฟึบ!* ปักเข้าที่ผนังไม้ข้างหูของนายตำรวจหนุ่มอย่างเฉียดฉิว! ติดตามตอนต่อไปในวันพรุ่งนี้นะครับ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ