สัญญาทาสบนกองเพลิง

“ห้าสิบล้าน... หรือจะให้ฉันเซ็นชื่อลงในใบมรณบัตรของพ่อคุณก่อนดีล่ะ รินรดา?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานกว้างขวาง ร่างสูงใหญ่ของ 'คีรีน วรโชติเมธี' นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวเข้ม แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นใบหน้าคมคายที่ราบเรียบดุจรูปปั้นหิน ทว่าดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นกลับวาวโรจน์ด้วยความกระหายที่ปิดไม่มิด รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง มือเรียวที่กำหมัดแน่นจนสั่นสะท้านเย็นเฉียบไปถึงขั้วหัวใจ เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวของศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อสบสายตากับปีศาจในคราบนักธุรกิจตรงหน้า “ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วหรือคะ คีรีน... เรื่องของครอบครัวฉัน มันไม่ควรมาจบลงที่ความแค้นของคุณ” “ความแค้น?” คีรีนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือกเสียจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกกรีดผิวหนัง “คุณเข้าใจผิดแล้ว รินรดา ผมไม่ได้ทำเพราะความแค้น แต่มันคือการลงทุน... และคุณก็คือสินทรัพย์ที่มีค่าที่สุดที่ผมต้องการจะครอบครอง” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าช้าๆ ผ่านกองเอกสารที่เป็นดั่งโซ่ตรวนผูกมัดชีวิตของตระกูลศิรินทร์ธาดาเอาไว้ กลิ่นน้ำหอมเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ของเขาห้อมล้อมตัวหญิงสาวจนเธอแทบหายใจไม่ออก รินรดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับบานประตูไม้บานใหญ่ แต่เขากลับยื่นแขนข้างหนึ่งกักขังเธอไว้ระหว่างท่อนแขนแข็งแกร่งนั้น “ฉันขอร้อง...” เสียงของเธอสั่นพร่า “ถ้าคุณต้องการเงิน ฉันจะหางานทำ จะใช้คืนให้ทุกบาททุกสตางค์ ขอแค่ปล่อยพ่อกับแม่ไป” คีรีนก้มลงจนใบหน้าห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดอยู่บนพวงแก้มขาวซีด เขาเชยคางมนขึ้นอย่างถือสิทธิ์ บังคับให้เธอต้องรับรู้ถึงความเย็นชาที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา “เงินน่ะหรือ? คุณคิดว่าผมขาดแคลนเงินถึงขนาดต้องลดตัวลงมาเล่นงานธุรกิจเล็กๆ ของครอบครัวคุณงั้นหรือรินรดา” เขาขยับยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ “สิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่กระดาษแผ่นที่เรียกว่าธนบัตร แต่มันคือ ‘พันธะ’... พันธะที่จะทำให้คุณต้องอยู่ข้างกายผมในฐานะทาสผู้ซื่อสัตย์ ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเต็ม ห้ามหนี ห้ามขัดขืน และห้ามมีหัวใจให้ใครนอกจากผม” รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ “นั่นมันไม่ใช่การช่วยเหลือนี่คะ... นั่นมันคือการขายตัว!” “เลือกเอาเถอะครับ” คีรีนกระซิบเสียงต่ำที่ข้างหู “จะยอมเป็นของเล่นของผมเพื่อรักษาลมหายใจของครอบครัว หรือจะกลับไปดูวินาทีที่ตระกูลศิรินทร์ธาดาพังพินาศในวันพรุ่งนี้ตอนตะวันขึ้น” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเกือบจะขาดผึง รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมาตรงหน้า เธอไม่ได้สู้กับนักธุรกิจ แต่เธอกำลังสู้กับมาเฟียที่พร้อมจะฉีกกระชากวิญญาณของเธอทิ้งหากเธอทำผิดเงื่อนไข ภาพความลำบากของพ่อและแววตาวิงวอนของแม่ย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิด หญิงสาวหลับตาลงแน่น หยาดน้ำใสๆ ไหลรินผ่านพวงแก้ม ความเงียบที่ดำเนินไปราวกับชั่วนิรันดร์ถูกทำลายลงด้วยเสียงลมหายใจสั่นเครือของเธอ “ฉัน... ฉันตกลง” คำตอบนั้นทำให้คีรีนพอใจ เขาผละออกห่างราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งอย่างผู้ชนะ เขาหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมาแล้วหมุนเล่นในมือ “ฉลาดมาก... รินรดา” เขาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาวางบนโต๊ะ มันไม่ใช่สัญญาทางการเงิน แต่มันคือสัญญาใจที่เขียนด้วยลายมือดิบๆ ของเขาเอง 'สัญญาที่ไม่มีวันหวนคืน' ทว่าในวินาทีที่รินรดากำลังจะก้าวเข้าไปเพื่อจรดปลายปากกาลงในกระดาษ เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของชายหนุ่มอีกคนที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต “อย่าเพิ่งเซ็น!” คีรีนตวัดสายตาไปมองผู้มาใหม่ด้วยความเย็นชา ขณะที่รินรดาสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นใบหน้าของ 'อคิน' คู่แข่งคนสำคัญของคีรีนที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู อคินมองรินรดาด้วยสายตาที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ ก่อนจะหันไปสบตากับคีรีนด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “เธอยังไม่รู้ใช่ไหมรินรดา ว่าสัญญาที่คุณกำลังจะเซ็นน่ะ... มันแลกด้วยวิญญาณของคนทั้งตระกูลที่คุณไม่อาจจะลบล้างได้ด้วยเงินเพียงห้าสิบล้าน!” คีรีนลุกขึ้นยืนช้าๆ ความกดอากาศในห้องพุ่งสูงขึ้นจนน่าอึดอัด เขาหยิบปืนพกสีดำสนิทออกมาวางไว้บนโต๊ะอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่แฝงความตายไว้ทุกคำ “ดูเหมือนว่าหนูตัวน้อยจะได้รับข้อมูลผิดๆ จากคุณเสียแล้วนะ อคิน... หรือว่าคุณอยากจะลองพิสูจน์ล่ะ ว่าวันนี้ห้องนี้จะมีเลือดใครหยดลงบนสัญญานี้ก่อนกัน?” มิดไนท์คิสหวังว่ารี้ดที่น่ารักทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่แสนอันตรายนี้นะคะ