การตามหาหัวใจ

“ถ้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเส้นผม... ฉันจะทำให้ตระกูลของแกไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่านให้ใครจดจำ” เสียงทุ้มต่ำที่กร้าวไปด้วยแรงอาฆาตดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานกว้างขวางของคีรีน วรโชติเมธี ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเอกสารที่ถูกกวาดทิ้งเกลื่อนพื้น สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาจับจ้องไปยังภาพถ่ายใบหนึ่งที่ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะ—มันคือรูปของรินรดาที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉาน ชายวัยกลางคนคนนั้น... อดีตพี่ชายของพ่อเธอ—คนที่ควรจะตายไปจากการกวาดล้างครั้งใหญ่เมื่อสิบปีก่อน กลับมาโผล่หน้าเพื่อชิงตัวหมากตัวสำคัญไปจากมือเขา คีรีนคว้าปืนพกคู่ใจข้างกายแล้วกระชากสไลด์ปืนด้วยความบ้าคลั่ง สันกรามของเขาบดเข้าหากันจนนูนเด่น ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะกำบังหัวใจตลอดหลายปีถูกทำลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความโกรธแค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า “ตามตัวเธอให้พบ!” เขาตวาดลั่นจนลูกน้องที่ยืนอยู่มุมห้องสะดุ้งสุดตัว “ไม่ว่าจะต้องพลิกแผ่นดินหรือถล่มฐานที่มั่นของไอ้พวกศิรินทร์ธาดาที่เหลืออยู่ให้ราบคาบ ฉันก็ต้องได้ตัวรินรดากลับมา... เดี๋ยวนี้!” บรรยากาศภายในคฤหาสน์หรูหราเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อม คีรีนก้าวออกจากห้องทำงานด้วยท่าทางราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ถูกพรากอาณาเขต เขาไม่สนคำทัดทาน ไม่สนแผนการที่วางไว้ร่วมกับอคินในตอนแรก ยามนี้ในหัวเขามีเพียงภาพใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาของรินรดาเมื่อครั้งที่เธอยังอยู่ในอ้อมกอดเขา คีรีนพุ่งตัวขึ้นรถสปอร์ตคันหรูที่จอดรออยู่หน้าประตู แรงขับเคลื่อนของรถพุ่งทะยานออกไปราวกับกระสุนที่ถูกปลดปล่อย เขาเหยียบคันเร่งมิดจนเข็มไมล์ตีกลับ มือแกร่งที่กำพวงมาลัยสั่นเทาด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็ยากจะนิยาม มันไม่ใช่แค่ความโกรธที่เสียเปรียบ... แต่มันคือความกลัว... ความกลัวที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน กลัวว่าเขาจะสูญเสีย ‘สิ่งเดียว’ ที่ทำให้หัวใจที่ตายด้านของเขาเริ่มเต้นจังหวะชีวิตได้อีกครั้ง ในเวลาเดียวกัน ที่โกดังร้างห่างไกลจากตัวเมือง รินรดานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ แขนขาของเธอถูกพันธนาการด้วยเชือกฟางหยาบๆ ผิวหนังที่ละเอียดอ่อนถลอกปอกเปิกจากการถูกฉุดกระชาก แต่แววตาของเธอยังคงท้าทาย แม้ความหวาดกลัวจะเริ่มกัดกินหัวใจ “ไม่ต้องรอเขาหรอกรินรดา” ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายพ่อของเธอย่างกรายเข้ามาใกล้ กลิ่นซิการ์ราคาแพงโชยเข้าจมูกของหญิงสาวจนเธอต้องเบือนหน้าหนี “คีรีนไม่มาที่นี่หรอก เขาฉลาดพอที่จะรู้ว่าการเอาชีวิตไปเสี่ยงกับคนอย่างฉันเพื่อผู้หญิงเพียงคนเดียว มันไม่คุ้มกับอำนาจที่เขาสร้างมา” “คุณไม่รู้จักเขาดีพอ” รินรดาเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเธอหอบถี่จากอาการเหนื่อยล้า “คีรีนอาจจะดูเหมือนปีศาจ... แต่เขาไม่มีวันทิ้งสิ่งที่เขาครอบครองไว้... แม้ว่าสิ่งที่เขาครอบครองจะไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับเขาก็ตาม” “ครอบครองงั้นรึ?” ชายคนนั้นหัวเราะร่วน ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชิด “เขาแค่ใช้เธอเป็นเครื่องมือแก้แค้น... เธอยังไม่ตาสว่างอีกหรือไงว่าเธอเป็นแค่เพียงตุ๊กตาไขลานที่เขาสั่งให้เต้นรำไปตามจังหวะความแค้นของเขาเท่านั้น” คำพูดนั้นแทงใจดำรินรดาจนเธอต้องหลับตาลงแน่น น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้มเนียน เธอรู้... เธอรู้ดีเสมอว่าคีรีนต้องการอะไร แต่ในวินาทีนี้ แม้จะเป็นเครื่องมือ... เธอก็ยังอยากให้อ้อมกอดที่เย็นเยียบนั้นมาโอบกอดเธอไว้อีกครั้ง ทันใดนั้น เสียงเบรกของรถยนต์หลายสิบคันดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอก ตามด้วยเสียงปืนที่ดังประสานกันราวกับเสียงดนตรีแห่งความตาย คีรีนมาถึงแล้ว... เขาทลายกำแพงเหล็กดัดของโกดังเข้ามาด้วยความเร็วที่ไม่สนชีวิตตนเอง “ไอ้คีรีน!” ชายวัยกลางคนคำรามลั่น ก่อนจะชักปืนจ่อที่ขมับของรินรดา “ถ้าแกก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะให้มันได้ไปพบพ่อของมันในนรกเดี๋ยวนี้!” คีรีนหยุดฝีเท้าลงที่กลางโถงโกดัง เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าดินปืน แต่สายตาของเขากลับนิ่งสนิทราวกับมหาสมุทรที่กำลังจะก่อพายุ เขาไม่ได้มองไปที่กระบอกปืนที่จ่อหัวรินรดา แต่มองลึกลงไปในดวงตาของเธอ... มองเห็นความหวังที่ริบหรี่แต่ยังไม่ดับสูญ “วางปืนลง” คีรีนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังจนความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่ว “แล้วฉันจะให้แกตายโดยไม่ทรมาน แต่ถ้าแกแตะต้องเธอแม้แต่รอยขีดข่วนเดียว... ฉันสาบานว่าแกจะต้องอ้อนวอนขอความตายจากฉัน แต่ฉันจะไม่มีวันมอบมันให้” รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นคีรีนค่อยๆ วางปืนในมือลงบนพื้น แล้วกางแขนออกทั้งสองข้างราวกับจะเปิดทางให้กระสุนพุ่งเข้าหาตัวเอง เขาเลือกที่จะทิ้งอาวุธ เพื่อแลกกับความปลอดภัยของเธอในจังหวะที่หัวใจของเขากำลังเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเข้าหาเธอ ร่างของอคินที่โผล่ออกมาจากเงามืดด้านหลังคีรีนกลับชักปืนจ่อที่ท้ายทอยของมาเฟียหนุ่ม พร้อมกับรอยยิ้มที่เหนือกว่า “ดูเหมือนว่า ‘การตามหาหัวใจ’ ของนาย จะจบลงที่นี่นะคีรีน... ในฐานะคนแพ้” มิดไนท์คิสขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและคีรีนมาจนถึงตอนนี้นะคะ