พิมพ์เขียวที่ถูกฉีก

เสียงฉีกกระดาษปอนด์แผ่นใหญ่ดังแควัก... ท่ามกลางห้องประชุมกระจกใสเงาวับที่สามารถมองเห็นทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครมุมสูงได้แบบพาโนรามา กระดาษไขพิมพ์เขียวโครงสร้างอาคารคอมเพล็กซ์มูลค่าหลายพันล้าน ขาดวิ่นออกเป็นสองท่อนด้วยฝ่ามือของธร ชายหนุ่มทายาทกลุ่มอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ผู้สวมสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมปลาทูมองต่ำลงมาด้วยแววตาสمเพชและเย้ยหยัน ลลิลไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอนั่งนิ่งหลังตรงราวกับเสาเข็มตอกลึกในชั้นหินดาน มือเรียวบางภายใต้เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีขาวสะอาดตาประสานกันไว้บนโต๊ะประชุมไม้โอ๊คอย่างมั่นคง แม้ว่าหัวใจข้างในจะกำลังเต้นระส่ำด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านจนร้อนผ่าวไปทั่วร่าง "แบบพิมพ์เขียวที่คุณลลิลเสนอมาเมื่อครู่... ช่างล้าสมัยและไร้รสนิยมสิ้นดีนะคะ" เสียงแหลมสูงของเลขาธิการฝ่ายบริหารดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับแฟ้มเอกสารข้อเสนอโครงการที่ถูกผลักไสไล่ส่งมาตรงหน้าเธอ แรงปะทะทำให้มุมกระดาษยับยู่ยี่ ราวกับเจตนาเหยียดหยามผลงานนับร้อยชั่วโมงที่เธอทุ่มเทยันหว่างติดต่อกันหลายคืน "ล้าสมัยหรือคะ?" ลลิลทวนคำ น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "ฉันใช้เวลาสามเดือนเต็มในการศึกษาทิศทางลม การรับน้ำหนักของฐานราก และการประหยัดพลังงานอัจฉริยะตามมาตรฐานสากล LEED แต่พวกคุณกลับบอกว่ามันล้าสมัย เพียงเพราะมันไม่ได้ใส่ลูกเล่นฉาบฉวยที่เอื้อประโยชน์ให้บริษัทรับเหมาเกรดต่ำของญาติคุณ ธร!" ประโยคหลังเธอพุ่งเป้าสายตาคมกริบไปยังชายหนุ่มผู้เป็นหัวโต๊ะ ธรหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน เขายกมือขึ้นเสยผมปัดความรำคาญ ก่อนจะโน้มตัวมาข้างหน้าแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยพัน "ลลิลครับ... อ้อ ขอโทษที ฉันติดปากเรียกแบบนี้เพราะเราเคยสนิทกันนี่นะ" ธรจงใจขุดอดีตขึ้นมาขยี้ "ตื่นจากความฝันได้แล้ว โปรเจกต์ 'The Crown Icon' นี้ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของสถาปนิกอินดี้ตกอับอย่างเธอ บอร์ดบริหารลงมติเป็นเอกฉันท์แล้วว่า เราจะให้บริษัทของฉันเข้ามาเทคโอเวอร์แบบแปลนทั้งหมด และตัดชื่อเธออกจากการเป็นหัวหน้าสถาปนิกตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป" เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วห้องประชุม คณะกรรมการหลายคนหลบสายตา บางคนยิ้มเยาะอย่างสมเพช ลลิลเป็นเพียงสถาปนิกหญิงที่ไต่เต้ามาจากศูนย์ ไม่มีเส้นสาย ไม่มีตระกูลใหญ่หนุนหลัง มีเพียงฝีมือที่บริสุทธิ์ผุดผ่อง ซึ่งในโลกธุรกิจที่เน้นผลประโยชน์และการวิ่งเต้น ความสามารถอย่างเดียวมักเป็นสิ่งไร้ค่าที่สุดเสมอ แต่ลลิลไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนต่อความอยุติธรรม เธอยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้ธรถึงกับชะงักไปชั่วขณะ มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้หญิงที่กำลังพ่ายแพ้ แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กับดัก "พวกคุณคิดว่าฉันพกมาแค่พิมพ์เขียวแผ่นนั้นมานำเสนอจริงๆ หรือคะ?" ลลิลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท เธอเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มหนังสีดำสนิทที่วางอยู่ริมสุดขึ้นมาเปิดออก ช้าๆ ทว่ามั่นคง ดวงตาของธรเริ่มไหวระริก เมื่อเห็นเอกสารชุดแรกที่ถูกดึงออกมา "นี่คือผลตรวจสอบวิศวกรรมโครงสร้างของโครงการที่คุณแอบไปตัดงบวัสดุเพื่อยักยอกเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง... และนี่คือหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีลับระหว่างคุณกับบริษัทรับเหมา ที่ฉันสำเนาเก็บไว้ครบทุกบาททุกสตางค์" ลลิลวางเอกสารแผ่นนั้นลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังชัดเจนราวกับเสียงระฆังประหารชีวิต "ถ้าฉันต้องออกจากโปรเจกต์นี้... รับรองว่าพวกคุณทุกคนในห้องนี้ จะไม่ได้แค่เดินออกจากตึกมือเปล่า แต่อาจจะต้องไปนอนกรงขังในชุดนักโทษยาวนานพอที่จะลืมหน้าลูกเมียเลยทีเดียว" สีหน้าของธรเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งกลายเป็นซีดเผือด เขาลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มคว่ำ "เธอ!อีนี่ กล้าดี..." "ฉันกล้ามากกว่าที่คุณคิดค่ะ" ลลิลลุกขึ้นยืนบ้าง ร่างเพรียวบางภายใต้ชุดสูทกระโปรงเข้ารูปดูทรงอำนาจไม่แพ้ใคร รัศมีของความเด็ดเดี่ยวแผ่ซ่านจนไม่มีใครกล้าสบตา "ถ้าคิดจะสกัดดาวรุ่งฉัน... พวกคุณเลือกคนผิดคนเสียแล้วล่ะค่ะ" ธรหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด เขาตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "จัดการมัน! รปภ.! ลากตัวผู้หญิงคนนี้ออกไปจากบริษัทของฉันเดี๋ยวนี้! และทำลายเอกสารบ้าๆ นั่นทิ้งซะ!" รปภ. ร่างยักษ์สองคนก้าวพรวดเข้ามาในห้องประชุมทันทีตามคำสั่ง พวกมันพุ่งตรงมายังลลิลอย่างไร้ความปรานี มือหยาบกร้านเอื้อมมาหมายจะกระชากแขนเรียวของเธอให้หลุดออกจากโต๊ะ ลลิลขมวดคิ้วแน่น แม้เธอจะเตรียมใจมาสู้ แต่วิทยาการทางกายภาพเธอก็ไม่อาจสู้แรงบุรุษร่างยักษ์สองคนได้ ทว่า... ก่อนที่มือสกปรกนั้นจะทันได้สัมผัสโดนปลายเสื้อของเธอ *ปัง!* เสียงประตูห้องประชุมเปิดกระแทกอัดผนังดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมจากการผลักประตูนั้นรุนแรงเสียจนทุกคนต้องหันไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงสง่าในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทเข้ารูป ท่าทางเย่อหยิ่งและดุดันราพยัคฆ์หนุ่มผู้คุมกฎแห่งโลกธุรกิจก้าวเข้ามาพร้อมกับกลุ่มบอดี้การ์ดสวมแว่นตาดำไม่ต่ำกว่าสิบคน กลิ่นอายแห่งอำนาจมหาศาลแผ่กระจายกดทับทั่วทั้งห้องจนแทบหายใจไม่ออก "ใครบังอาจแตะต้องภรรยาของฉัน... ช่วยบอกฉันทีสิคะ ว่าพวกมันอยากล้มละลายภายในกี่วินาที" เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยขึ้นด้วยความเยือกเย็น แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมที่ทำเอาธรถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น เมื่อใบหน้าคมคายดั่งพระเจ้าปั้นของ 'กรณ์' ซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดแห่งเอเชีย ปรากฏแก่สายตาของทุกคนในห้องประชุม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางมาเปิดฉากความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ