หมากตัวแรกบนกระดานแห่งลวงหลอก

"ถ้าเก้าอี้ตัวนี้หนักเกินกว่าที่ใต้เท้าเซียวจะแบกรับไว้ เหตุใดไม่ลองปล่อยให้คนอื่นได้แสดงฝีมือดูบ้างเล่าคะ?" น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่ากังวานก้องไปทั่วห้องโถงแปดเหลี่ยมที่ถูกห้อมล้อมด้วยม่านหมอกจางๆ ของปลายฤดู กลิ่นอายของชาผู่หลงคั่วใหม่ลอยกรุ่นผสมผสานไปกับความกดดันอันเงียบงันที่กดทับลงบนบ่าของทุกคนในที่นั้น เซียวเหยียนเจินยังคงนิ่ง ไม่แม้แต่จะเหลือบสายตาขึ้นมองผู้ที่บังอาจกล่าววาจาเย้ยหยันอำนาจของราชครูผู้กุมบังเหียนราชสำนัก นิ้วเรียวยาวดุจหยกขาวของเขากำลังคีบหมากสีดำเม็ดหนึ่งไว้มั่น บนกระดานหมากรุกไม้จันทน์หอม แสงตะเกียงน้ำมันสำริดวับแวมสะท้อนเงาโครงหน้าคมคายที่ราบเรียบราวน้ำแข็งพันปี ความเงียบงันดำเนินอยู่ชั่วอึดใจใหญ่—ชั่วขณะที่ลมหายใจของผู้ติดตามรอบกายแทบจะหยุดนิ่ง ราชครูเซียวค่อยๆ วางหมากสีดำลงบนจุดอับสายตา เสียง 'แปะ' เบาๆ ดังสะท้อนในความเงียบราวกับเสียงคำรามของฟ้าแลบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ เขายกยิ้มมุมปากเพียงนิด เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับสตรีปริศนาผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคู่นคมืดสนิทล้ำลึกดั่งหุบเหวไร้ก้นบึ้ง ขณะที่นัยน์ตาของหลินฟางหรงกลับสว่างไสว เยือกเย็น และคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักผ้าแพร "วาจาของแม่นางหลินช่างคมคายยิ่งนัก" เซียวเหยียนเจินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้อากาศรอบตัวคล้ายจะหนักอึ้งขึ้นมาทันตา "แต่กระดานนี้ไม่ใช่ของเล่นในห้องหอ และราชสำนักต้าเฉิงก็ไม่ใช่สถานที่สำหรับเด็กสาวที่เพิ่งอ่านตำราพิชัยสงครามจบมาหมาดๆ เพื่อทดฝีมือเล่น" หลินฟางหรงไม่สะทกสะท้าน มุมปากของนางหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ดึงดูดสายตาแต่น่าเกรงขามในคราเดียวกัน นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะหมากรุกอีกก้าวหนึ่ง ปลายรองเท้าปักลายดอกเหมยหยุดลงตรงเส้นแบ่งเขตพอดีอย่างแม่นยำ "ใต้เท้าเซียวเข้าใจผิดแล้วค่ะ ดิฉันไม่ได้มาเพื่อทดฝีมือ... แต่มาเพื่อปิดเกมที่ท่านยื้อเยื้อมาสามปีเต็มต่างหาก" คำพูดนั้นพุ่งเป้าตรงไปยังจุดตาย สติปัญญาและการวิเคราะห์ที่แม่นยำราวนับเม็ดฝนทำให้ดวงตาของเซียวเหยียนเจินหรี่แคบลงเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ความอวดดีอย่างไร้เดียงสา แต่มันคือความมั่นใจของคนที่มองเห็นทะลุปรุโปร่งถึงรอยร้าวในแผนการใหญ่ที่เขาทุ่มเทสร้างมาเนิ่นนาน ภายในห้องโถง กลิ่นอายของการชิงไหวชิงพริบแผ่ซ่านเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ สองร่างที่ยืนเผชิญหน้ากันต่างมีรังสีความเย่อหยิ่งและเฉียบคมในแบบของตน หลินฟางหรงไม่หลบสายตา ขณะที่เซียวเหยียนเจินเริ่มประเมินสตรีผู้นี้ใหม่ด้วยความระแวดระวังที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความสุขุม "สามปี..." เซียวเหยียนเจินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาต่ำทุ้มและอันตราย "คนจำนวนมากอยากรู้ความลับนี้ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รอดชีวิตออกไปเล่าขาน แม่นางหลินคิดว่าตนเองมีดีพอที่จะเป็นข้อยกเว้นกระนั้นหรือ?" "หากดิฉันกลัวความตาย คงไม่เลือกมายืนอยู่ตรงหน้าสุนัขป่าที่กำลังกระหายเลือดเช่นท่านหรอกค่ะ" หลินฟางหรงตอบกลับทันควันอย่างไร้ความเกรงกลัว ดวงตาสุกใสคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน "อีกอย่าง... คนที่ถือไพ่เหนือกว่าย่อมไม่ต้องรีบร้อนส่งเสียงคำราม จริงไหมคะ?" บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะเกิดประกายไฟขึ้นมาในอากาศ การปะทะกันทางความคิดและจิตวิทยาครั้งนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องของอำนาจ แต่มันคือการเดิมพันด้วยศักดิ์ศรีของสองสมองที่ฉลาดเฉลียวที่สุดในแผ่นดิน ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากนอกประตูห้องโถง ตามด้วยร่างขององครักษ์เงาผู้หนึ่งที่พุ่งเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าเซียวเหยียนเจินด้วยท่าทางตื่นตระหนก ใบหน้าของเขามีเหงื่อกาฬไหลซึมจนเห็นได้ชัด "เรียนใต้เท้า! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ..." องครักษ์ผู้นั้นละล่ำละลักรายงานด้วยเสียงสั่นเครือ "หีบพยานหลักฐานลับจากคลังหลวง... ถูกคนลอบสับเปลี่ยนไปแล้วเมื่อหนึ่งเค่อก่อน!" เซียวเหยียนเจินชะงัก รอยยิ้มเยียบเย็นบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าหลินฟางหรงทันที ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่ความตกใจ แต่เป็นรอยยิ้มมุมปากที่ลึกล้ำและเปี่ยมด้วยความหมายบางอย่างที่เขารู้สึกได้ทันทีว่า... ตนเองตกหลุมพรางเข้าเสียแล้ว หลินฟางหรงโน้มตัวลงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของราชครูหนุ่มผู้ไม่เคยพลาดท่าให้ใคร น้ำเสียงของนางหวานละมุนแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็ง "บนกระดานนี้... ห้ามนับว่าใครคือผู้ชนะ จนกว่าจะถึงตาเดินสุดท้ายนะคะ ใต้เท้าเซียว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากกลยุทธ์ครั้งนี้ไปพร้อมกันนะคะ