โปรเจกต์ผีบอกที่ไม่ได้ตั้งใจ

"นี่คุณ! เลิกทำหน้าเหมือนเพิ่งโดนผีดูดวิญญาณได้ไหมคะ? บอสสั่งงานมาให้ช่วยกันทำเพจ 'ส่งวิญญาณออนไลน์' นะ ไม่ได้ให้มานั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋อเป็นรูปปั้นประดับออฟฟิศ!" จินจินกระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวจนน้ำในแก้วกระฉอกออกมาเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม—ธันวา—โปรแกรมเมอร์หนุ่มหน้าตายที่ตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องประชุมเขายังไม่ขยับกล้ามเนื้อใบหน้าแม้แต่นิดเดียว ธันวาเงยหน้าขึ้นจากจอโน้ตบุ๊กช้าๆ นัยน์ตาสีเข้มของเขาเรียบเฉยจนน่าหมั่นไส้ เขาไม่ได้โกรธ ไม่ได้รำคาญ แค่ดูเหมือน...คนที่ไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของโลกภายนอก "บริษัทงานศพออนไลน์" ธันวาทวนคำ เสียงเรียบราบเหมือนอ่านฉลากยา "ก็น่าสนใจดี" "น่าสนใจพ่อง! นี่มันออฟฟิศไอทีนะคุณธันวา! ทำไมโปรเจกต์เปิดตัวบริษัทใหม่ต้องเป็นเว็บจัดงานศพด้วยคะ? แล้วทำไมต้องเป็นฉัน? ทำไมต้องเป็นคุณ? ทำไมชีวิตฉันต้องมาติดแหง็กอยู่กับคนที่ไม่ยอมพูดคำว่า 'ตกใจ' ออกมาสักครั้งในชีวิตด้วย!" จินจินโวยวาย มือขวาเผลอคว้าสร้อยข้อมือลูกปัดหินมงคลขึ้นมากำแน่นจนมือสั่น นี่ไม่ใช่แค่ความซวยธรรมดา แต่มันคือความซวยที่ลอยกลิ่นอายความตายมาตั้งแต่ยังไม่เริ่มงาน "คุณกลัวเหรอ" ธันวาถามสั้นๆ พลางเลื่อนหน้าจอโน้ตบุ๊กมาทางเธอ บนหน้าจอมีกราฟิกสีขาวดำสลับทอง ดูหรูหราจนน่าขนลุก "ถ้ากลัว ก็แค่ไม่ต้องมองที่รูปประกอบ... หรือถ้ากลัวผี ก็นั่งฝั่งนี้สิ" "ฮะ?" "ที่นั่งตรงนั้น... มี 'คน' นั่งอยู่" จินจินสะดุ้งสุดตัวจนเก้าอี้ไถลไปด้านหลัง เธอรีบดีดตัวลุกขึ้นยืนแล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องประชุมที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน เธอพกทั้งท้าวเวสสุวรรณพกพา เบี้ยแก้ลงอาคม และสายสิญจน์ที่ข้อมือแน่นหนาขนาดนี้ แต่ก็ยังไม่วายโดนผู้ชายคนนี้ปั่นประสาท "คุณธันวา! ถ้าจะแกล้งกันแบบนี้ อย่าหาว่าจินใจดำนะคะ! นี่งานการกุศลหรือมุขตลกฝืดๆ ของคุณกันแน่!" "ผมไม่เคยล้อเล่น" ธันวาตอบพลางจ้องเขม็งไปที่เก้าอี้ว่างข้างๆ จินจิน ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษโน้ตแล้วดันมาให้เธอ *‘ถ้าอยากรอดจากโปรเจกต์นี้ อย่าหันหลังไปมองมุมห้องตอนตีสอง’* จินจินอ่านข้อความนั้นแล้วลมแทบจับ เธออยากจะฉีกหน้ากากไอ้หนุ่มหน้าตายคนนี้ออกนัก แต่งานนี้คือโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ที่ถ้าทำสำเร็จ เธอจะมีชื่อเสียงในฐานะนักการตลาดออนไลน์สายมูเต็มตัว และไอ้หมอนี่... ธันวา คือคนเดียวที่เขียนโค้ดหลังบ้านได้เร็วที่สุดในบริษัท แชตกลุ่มงานเด้งขึ้นมาในมือถือ จินจินรีบเปิดอ่านทันที **บอส (หัวหน้าทีม):** *งานด่วน! ลูกค้าอยากได้หน้าเพจฟีเจอร์ "เรียกวิญญาณกลับบ้าน" ภายในคืนนี้ จินจินประสานงานเรื่องเนื้อหา ธันวาคุมระบบนะ ห้ามพลาด!* จินจินพิมพ์ตอบกลับทันควัน [ได้ค่ะบอส! แต่จินขอเช็กอินก่อนว่าระบบจะปลอดภัยจาก...เอ่อ...มิจฉาชีพนะคะ] ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่จินจินเห็นมุมปากเขาขยับเล็กน้อย "มิจฉาชีพเหรอ? คุณเรียกสิ่งที่กำลังยืนเกาะไหล่คุณอยู่ตอนนี้ว่ามิจฉาชีพงั้นเหรอ จินจิน?" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปฉับพลัน อุณหภูมิลดฮวบจนจินจินรู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่ต้นคอ เส้นขนลุกชันไปทั่วร่าง เธออยากจะกรีดร้อง แต่ในขณะเดียวกัน ความอยากเอาชนะในตัวก็พุ่งปรี๊ด เธอหันกลับไปมองกระจกเงาบานใหญ่ที่แขวนไว้ข้างผนัง ท่ามกลางความมืดสลัวของห้องประชุมที่ไฟเริ่มกะพริบถี่ๆ ในเงากระจก... เธอเห็นแค่ตัวเองที่กำลังยืนตัวสั่น แต่กลับมีมือซีดเผือดโผล่ออกมาจากเงามืดด้านหลัง... มือที่กำลังเอื้อมมาแตะสร้อยข้อมือมงคลของเธอ "ธันวา..." จินจินเรียกเสียงสั่น "ทำอะไรสักอย่างสิคะ! มือผีมันจะดึงสร้อยจินแล้ว!" ธันวาถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาเดินตรงมาหาเธอด้วยท่าทางไม่สะทกสะท้าน แล้วคว้ามือจินจินไว้แน่นก่อนจะดึงเธอกระชากเข้ามาใกล้จนอกชิดกัน กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและกลิ่นกระดาษเก่าๆ จากตัวเขาปะทะเข้าจมูกเธออย่างจัง "อยู่เฉยๆ" เขาพึมพำข้างหู เสียงทุ้มต่ำนั้นทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ "ถ้าคุณโวยวาย มันจะรู้ว่าคุณกลัว... และถ้ามันรู้ว่าคุณกลัว มันจะไม่หยุดแค่ดึงสร้อยหรอก" จินจินเงยหน้ามองคนตรงหน้า ความโกรธหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกใจสั่นที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผี หรือเป็นเพราะสายตาคมกริบที่กำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "แล้วถ้าจินไม่กลัว..." เธอถามเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมสติ "คุณจะช่วยจินไหม?" "ผมช่วยคุณมาตลอดนั่นแหละ" ธันวาตอบ นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นประกายแปลกประหลาด "เพียงแต่คุณไม่เคยสังเกตเลยว่า 'คน' ที่ผมมองเห็น... แท้จริงแล้วคือคนที่ผมคอยปกป้องคุณไม่ให้มันเข้าใกล้มาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา" ทันใดนั้น หน้าจอโน้ตบุ๊กบนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมาเอง ทั้งที่ไม่ได้เสียบสายชาร์จ ข้อความที่พิมพ์เองปรากฏบนหน้าจอด้วยตัวอักษรสีแดงสดที่ไม่มีใครพิมพ์ *'ช่วยกูด้วย... ธันวา... มัน... จินจิน... ไม่ใช่คน...'* จินจินผงะถอยหลัง มือที่กุมมือธันวาไว้เย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง เธอเหลือบไปมองที่กระจกอีกครั้ง และครั้งนี้... เงาในกระจกของเธอไม่ได้สะท้อนภาพจินจินคนเดิม แต่มันสะท้อนภาพผู้หญิงชุดขาวที่หน้าตาบิดเบี้ยว กำลังฉีกยิ้มให้เธอผ่านเงาสะท้อน "ธันวา..." จินจินเสียงสั่น "ในกระจก... นั่นไม่ใช่จิน" ธันวาหันไปมองกระจกด้วยความนิ่งเฉย ก่อนจะหันกลับมาหาเธอแล้วยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบมากกว่าเดิม "ผมรู้ครับ... ผมรอให้คุณรู้ตัวมาตั้งนานแล้ว" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความหลอนและป่วนในออฟฟิศนี้ไปพร้อมกับจินจินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!