เครื่องรางรุ่นลิมิเต็ด

"คุณธันวา! หยุดเดินเดี๋ยวนี้เลยนะคะ! ถ้าไม่อยากให้วิญญาณตามไปสิงในคีย์บอร์ดจนออฟฟิศพัง ก็หันกลับมาคุยกับจินให้รู้เรื่องก่อน!" เสียงแหลมสูงของจินจินดังสะท้อนก้องไปตามทางเดินแคบๆ ของออฟฟิศที่เงียบเชียบหลังเวลาเลิกงาน ธันวาหยุดกึก เขาหมุนตัวกลับมามองหญิงสาวที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบตามมา มือหนึ่งถือถุงผ้าลายยันต์พะรุงพะรัง อีกมือหนึ่งถือแท็บเล็ตที่เปิดแอปฯ ดูดวงค้างไว้ หน้าตาของเขายังคงเรียบเฉยเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน ทั้งที่บรรยากาศรอบตัวเริ่มเย็นเยียบผิดปกติ "จิน... นี่มันสามทุ่มกว่าแล้ว ผมอยากกลับไปนอน ไม่ได้อยากไปนั่งฟังคุณสวดมนต์ไล่ผีที่ผมมองไม่เห็น" ธันวาถอนหายใจยาว ปรับสายกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ "แล้วนั่นอะไรในมือคุณ อีกแล้วเหรอ?" "อันนี้ไม่ใช่ของเล่นนะคะ!" จินจินเชิดหน้าขึ้น พลางหยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาจากถุงผ้า มันคือ 'ตะกรุดรุ่นลิมิเต็ด' ที่เธอเพิ่งไปต่อคิวจองมาจากวัดดัง "นี่คือ 'ตะกรุดพิชิตมารหน้าตาย' หลวงพ่อบอกว่าถ้าเอาไปแปะไว้กับพวกที่ไม่มีเซนส์เรื่องผีแต่ชอบดึงดูดวิญญาณแบบคุณ จะช่วยกรองเอาพวกผีเร่ร่อนออกไปได้!" ธันวามองตะกรุดสีทองหม่นๆ นั้นด้วยสายตาเอือมระอา "ผีหน้าตาย? ชื่อตะกรุดคุณดูหมิ่นอาชีพผมอยู่นะจิน" "ก็ใครใช้ให้คุณเป็นแม่เหล็กดึงดูดผีล่ะคะ!" จินจินก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างถือวิสาสะ เธอพยายามจะเอาตะกรุดไปยัดใส่มือเขา "คุณรู้ไหมว่าช่วงนี้ออร่าคุณดำปี๋เลยนะ! เมื่อกี้ตอนที่เดินผ่านห้องประชุมชั้น 4 จินเห็นเงาดำๆ สองตัวเกาะอยู่ที่บ่าคุณ! ถ้าไม่ใส่เครื่องรางนี้ไว้ จินไม่รับรองความปลอดภัยนะคะ" ธันวาขมวดคิ้ว "เงาดำ? ที่ไหน? ผมไม่เห็นเห็นอะไรเลย นอกจากเงาหัวคุณที่สะท้อนกับไฟทางเดิน" "โธ่! ก็เพราะคุณไม่เห็นไงคะถึงได้ซวย!" จินจินโวยวายด้วยความหงุดหงิดผสมเป็นห่วง เธอตัดสินใจคว้ามือของธันวามาแล้วยัดตะกรุดใส่มือเขาแรงๆ แต่จังหวะที่มือสัมผัสกัน กระแสไฟฟ้าแปลกๆ ก็แล่นผ่านร่างของทั้งคู่จนต้องสะดุ้งโหยง *เพล้ง!* เหมือนมีแก้วแตกที่ไหนสักแห่งในออฟฟิศที่มืดมิด เสียงนั้นกังวานและเยือกเย็นจนจินจินขนลุกชันไปทั้งตัว เธอรีบกระโดดไปหลบหลังธันวาโดยอัตโนมัติ "อะ...อะไรน่ะ? คุณทำแก้วแตกเหรอ?" จินจินกระซิบเสียงสั่น "ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย มือคุณต่างหากที่ทำเครื่องรางผมร่วง" ธันวาก้มลงมองตะกรุดที่หล่นลงพื้น แต่มันกลับไม่กลิ้งไปตามแรงโน้มถ่วง มันลอยค้างอยู่เหนือพื้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ สั่นไหวเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังพยายามหยิบจับมัน ธันวานิ่งไป สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเฉยเมยเป็นความเรียบเฉยที่กดดัน "จิน... ตะกรุดที่คุณว่า 'ลิมิเต็ด' น่ะ... ทำไมมันถึงกำลังสั่นเหมือนมีใครพยายามจะขโมยมันไปล่ะครับ?" "อุ๊ยตาย! หลวงพ่อบอกว่ารุ่นนี้มันมี 'พลังงาน' สูงมาก สงสัยผีแถวนี้จะชอบของแบรนด์เนม!" จินจินหลับตาปี๋ มือเล็กๆ กำชายเสื้อของธันวาไว้แน่นจนแทบจะฉีกขาด "คุณธันวา ทำอะไรสักอย่างสิ! อย่ามัวแต่ยืนเป็นตู้แช่เย็นอยู่ได้!" "จะให้ผมทำอะไร? ผมเป็นโปรแกรมเมอร์ ไม่ใช่หมอผี" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่เขาก็ขยับตัวไปยืนบังจินจินไว้มิด ทว่าในจังหวะนั้นเอง ไฟทางเดินที่ควรจะสว่างไสวกลับกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงจากหน้าจอแท็บเล็ตของจินจิน ในความมืดมิดนั้น เสียงกระซิบที่ฟังดูคล้ายเสียงหัวเราะของเด็กเล็กๆ ดังขึ้นข้างหูธันวา มันไม่ได้น่ากลัว แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหา 'ช่วย... ด้วย...' ธันวาชะงัก ร่างกายเขารู้สึกหนักอึ้งอย่างประหลาด เขาเผลอปล่อยมือจากกระเป๋าแล้วคว้าข้อมือจินจินไว้แน่น "จิน... คุณบอกว่าผมเป็นแม่เหล็กดึงดูดวิญญาณใช่ไหม?" "ค่ะ! แล้วไงคะ! รีบหนีเร็ว!" "ถ้าอย่างนั้น..." ธันวาหันกลับมามองเธอในความสลัว แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับวูบไหวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวก็อธิบายไม่ถูก "งั้นลองเอาเครื่องรางของคุณมาวางไว้ที่ใจผมดูไหม... เผื่อว่ามันจะทำให้ผมมองเห็นสิ่งที่คุณเห็น และปกป้องคุณได้มากกว่านี้" จินจินใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอรู้สึกได้ว่าใบหน้าตัวเองกำลังร้อนผ่าว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกลัวผี หรือเพราะประโยคกึ่งสารภาพรักท่ามกลางดงวิญญาณนี่กันแน่ ในขณะที่ทั้งสองกำลังจ้องตากัน เสียงแอปฯ แชตในมือถือของธันวาก็ดังขึ้น 'ติ๊ง!' ในความเงียบสงัดนั้นเอง จินจินเหลือบไปเห็นข้อความที่เด้งขึ้นบนหน้าจอของธันวา เป็นข้อความจากชื่อที่เธอคุ้นเคย... เป็นชื่อของเธอเอง [จินจิน: ธันวาคะ... ถ้าคืนนี้เรารอดไปได้ จินอยากบอกว่า... ที่จินคอยตามยุ่งกับคุณ ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงเรื่องผีอย่างเดียวนะคะ แต่เพราะจินชอบคุณค่ะ!] ธันวาเบิกตากว้าง หันมามองจินจินที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ด้วยความตกใจ เพราะเธอเพิ่งสารภาพรักผ่านแชตในขณะที่เธอก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขา แล้วข้อความนี้มันถูกส่งไปตั้งแต่นาทีที่แล้ว! แต่ก่อนที่จินจินจะทันได้อ้าปากแก้ตัว เงาดำที่เกาะบ่าธันวาก็ขยายใหญ่ขึ้นจนปกคลุมไปทั่วทั้งทางเดิน พร้อมกับเสียงประตูห้องทำงานของหัวหน้าแผนกที่เปิดออกอย่างแรง ทั้งที่ในห้องนั้นไม่มีใครอยู่มาหลายวันแล้ว! "จิน... ผมว่าสถานการณ์ตอนนี้ ไม่เหมาะกับการสารภาพรักเท่าไหร่เลยนะ..." ธันวากระซิบเสียงเครียด ก่อนจะหันมาประจันหน้ากับสิ่งที่กำลังคืบคลานออกมาจากความมืด (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเป็นกำลังใจให้จินจินและธันวาในคืนสุดระทึกนี้นะคะ อย่าลืมปิดไฟนอนให้สนิทล่ะ!)