ครอบครัวที่เลือกเอง

“พี่พฤกษ์จะอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไรคะ... หรือว่าความเงียบของพี่ คือคำตอบทั้งหมดแล้ว” น้ำเสียงของรินสั่นพร่าเล็กน้อย แต่กลับดังก้องกังวานในความเงียบงันของห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและไอน้ำชาที่เริ่มเย็นชืด เอกสารแผ่นบางในมือของชายหนุ่มร่างบางสั่นไหวตามแรงสะท้อนจากหัวใจที่กำลังร้าวราน รินไม่ได้ต้องการความสมบูรณ์แบบจากอีกฝ่าย แต่ความจริงที่ปรากฏตรงหน้า—ในแฟ้มคดีที่ถูกเก็บซ่อนไว้มุมมืดที่สุดของห้อง—กลับหนักหนາเกินกว่าที่หัวใจดวงเล็กๆ ดวงนี้จะแบกรับไหว พฤกษ์นิ่งงันไป ดวงตาคมกริบที่มักจะทอประกายอบอุ่นและเปี่ยมด้วยความมั่น the เสมอ บัดนี้กลับไหววับ ฉายแววความเจ็บปวดและความลับที่ถูกกระชากออกมากลางแสงแดด ชายหนุ่มร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลายคามือ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะลงบนไหล่บาง แต่รินกลับเบี่ยงตัวหลบ ปฏิกิริยานั้นทำให้พฤกษ์ต้องชะงักค้างกลางอากาศ “ริน... ฟังพี่ก่อนนะครับ” พฤกษ์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เป็นครั้งแรกที่ผู้ชายคนนี้แสดงความหวั่นไหวให้เห็นอย่างชัดเจน “เอกสารนั่น... มันไม่ได้เล่าเรื่องทั้งหมดในแบบที่มันควรจะเป็น” “แล้วความจริงมันคืออะไรล่ะครับ?” รินเงยหน้าขึ้นสบตา น้ำตาเอ่อคลอเบ้าแต่ไม่ยอมไหลรินออกมา ความน้อยใจและความผิดหวังประเดประดังเข้ามาจนจุกอก “เด็กคนนั้น... พ่อแม่ของเด็กคนที่ต้องตายในกองเพลิงวันนั้น... คือครอบครัวของเพื่อนสนิทที่พี่เคยดูแลไม่ใช่เหรอครับ? แล้วทำไม... ทำไมชื่อของคนที่เซ็นอนุมัติงบเยียวยาและจัดการทุกอย่างในนามบริษัท ถึงกลายเป็นชื่อของพี่ไปได้ล่ะครับ ทั้งๆ ที่ในตอนนั้น พี่ควรจะอยู่คนละฝั่งกับเรื่องนี้ด้วยซ้ำ!” ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัดของคนทั้งคู่ พฤกษ์หลับตาลงช้าๆ เหมือนกำลังรวบรวมเศษ 1 ของความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดขึ้นมาอธิบาย ก่อนจะลืมตาขึ้นมองรินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมานานหลายปี “พี่ไม่ได้เป็นคนฆ่าพวกเขา... รินก็รู้ว่ามันคืออุบัติเหตุจากระบบไฟฟ้าลัดวงจร” พฤกษ์สูดหายใจเข้าลึกๆ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเล่าเรื่องราวที่ถูกฝังกลบ “แต่ความผิดของพี่... คือการที่พี่รู้ว่าบริษัทแม่ตั้งใจจะปัดความรับผิดชอบเพื่อให้พ้นผิดจากคดีประมาทร่วม พี่ในตอนนั้นเป็นแค่สถาปนิกตัวเล็กๆ ที่ไม่มีอำนาจอะไรเลย... พี่เลือกที่จะเงียบ เลือกที่จะรับเงินก้อนโตเพื่อเอามาใช้ตั้งตัว แลกกับการปิดปากเงียบ และปล่อยให้วิญญาณของคนพวกนั้นกลายเป็นเครื่องมือต่อรองทางธุรกิจ” รินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความโกรธเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหน, เหน็บหนาวในอก “พี่พฤกษ์... พี่ทำแบบนั้นลงไปได้ยังไง” “เพราะตอนนั้นพี่ไม่มีใครไงครับ... พี่ตัวคนเดียว พี่กลัวความยากจน กลัวการสูญเสียทุกอย่างที่พยายามสร้างมา” พฤกษ์ก้าวเข้าไปใกล้Rinอีกนิด แม้จะถูกสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังมองกลับมา “จนกระทั่งวันที่พี่ได้มาเจอกล่องไม้แกะสลักชิ้นแรก... ได้มาเจอคนที่ยอมใช้ชีวิตเงียบๆ ในห้องสี่เหลี่ยมเพื่อสร้างสรรค์ความงดงามให้โลกใบนี้... รินทำให้พี่รู้ว่า บาปที่พี่เคยทำไว้ มันไม่อาจลบล้างด้วยเงินทอง แต่มันลบล้างได้ด้วยการใช้ชีวิตที่เหลือเพื่อปกป้องคนที่บริสุทธิ์ที่สุดต่างหาก” รินนิ่งงัด มองใบหน้าของคนที่ตัวเองรักสุดหัวใจ มือที่กำเอกสารไว้แน่นค่อยๆ คลายออก ความรู้สึกภายในใจตีรวนกันจนแยกไม่ออกระหว่างความเกลียดชังกับความสงสาร—ไม่สิ... รินไม่เคยเกลียดพฤกษ์ลงเลยต่างหาก นั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ก่อนที่บทสนทนาอันหนักหน่วงจะดำเนินไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็กระแทกเข้ามาทำลายบรรยากาศตึงเครียด ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยการเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอให้อذنญาต ร่างผอมบางของเมฆปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ใบหน้าของเพื่อนสนิทเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหอบเหนื่อยราวกับวิ่งหนีอะไรบางอย่างมา “ริน! แย่แล้ว แกต้องรีบเก็บของเดี๋ยวนี้!” เมฆร้องตะโกนลั่นห้องโดยไม่สนใจสายตาของพฤกษ์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ “ครอบครัวของพฤกษ์... พ่อกับแม่ของเขามาถึงที่ร้านต้นไม้ข้างล่างแล้ว! และพวกท่าน... กำลังเดินตรงขึ้นมาที่นี่พร้อมกับทนายความส่วนตัว!” รินสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม พฤกษ์เองก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความตกใจไม่แพ้กัน การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของบุคคลระดับ V.I.P. แห่งตระกูลใหญ่โตในยามวิกาลและในสถานการณ์ที่เปราะบางเช่นนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน เสียงฝีเท้าหนักแน่นหลายคู่กำลังก้าวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตามทางเดินไม้เก่าของบ้านพัก... มือของรินที่ถือเอกสารคดีอยู่สั่นเทารุนแรงยิ่งกว่าเดิม เมื่อเงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนบานกระจกใสของห้องทำงาน... และประตูกลังก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ โดยผู้หญิงวัยกลางคนท่าทางทรงอำนาจผู้เป็นมารดาของพฤกษ์เอง! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและโอบกอดตัวละครเหล่านี้ไปด้วยกันนะคะ