ความหวาดระแวงในรั้วโรงเรียน

ปลายนิ้วเรียวของรินหยุดชะงักลงบนหน้ากระดาษพาร์ทิชันเวทมนตร์ ห่างจากจุดที่หมึกเวต์เพิ่งแห้งสนิทไปเพียงมิลลิเมตรเดียว กลิ่นอายของมานาที่รั่วไหลออกมาจากวงเวทย์บทที่สิบสองไม่ได้มีความผิดปกติในเชิงปริมาณ แต่มันมีความ "หนืด" ผิดธรรมชาติ—ราวกับน้ำมันเครื่องที่เจือปนด้วยเศษผงโลหะ เสียงฝีเท้าที่เดินผ่านหน้าห้องสมุดประจำหอพักเมื่อครู่ ไม่ใช่จังหวะการก้าวเดินของนักเรียนปีหนึ่งที่มักจะลากเท้าด้วยความเหนื่อยล้าจากการฝึกภาคปฏิบัติ และก็ไม่ใช่ฝีเท้าที่มั่นคงตามระเบียบวินัยของอาจารย์เวร มันเป็นจังหวะการลงน้ำหนักที่แปลกประหลาด... หนักที่ส้นเท้าแต่ไร้เสียงสะท้อนจากพื้นหินอ่อน รินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะไม้โอ๊กตัวเดิม สายตาสีเข้มกวาดมองผ่านช่องว่างของชั้นหนังสือสูงจรดเพดาน เงาสะท้อนจากกระจกหน้าต่างด้านข้างเผยให้เห็นร่างของใครบางคนกำลังหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตูกระจกฝ้า นัยน์ตาของรินหรี่ลงเล็กน้อย การคำนวณอัตราการไหลเวียนของมานาในรัศมีสิบเมตรเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติในสมอง ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความระแวดระวังอันเยือกเย็นตามสัญชาตญาณของคนที่ผ่านการแก้ปัญหาด้วยตรรกะมานับครั้งไม่ถ้วน "ดึกป่านนี้แล้ว... นักเรียนทุนระดับล่างคนอื่นน่าจะหลับกันหมดตั้งแต่เสียงระฆังรอบสองดังขึ้นแล้วนะครับ" รินพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ระลอกคลื่นแห่งความกลัว ประตูกระจกฝ้าค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง บานพับที่เคยส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดในยามที่ความชื้นสูง กลับเงียบสนิทราวกับถูกหล่อลื่นด้วยเวทมนตร์ระดับสูง ร่างของเด็กหนุ่มปีสองคนหนึ่งก้าวเข้ามา แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวจนเกือบโปร่งแสง ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างอย่างไร้โฟกัส และที่สำคัญที่สุด... รอยยิ้มที่ยกมุมปากขึ้นสูงเกินกว่าขีดจำกัดของกล้ามเนื้อใบหน้ามนุษย์จะทำได้ "ริน... นายยังไม่นอนอีกเหรอ" เสียงนั้นแหบพร่าและแห้งผาก ราวกับไม่ได้ถูกใช้งานมาหลายวัน รินไม่ได้ขยับตัวหนี เขายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ ปลายนิ้วมือขวายังคงเคาะเบาๆ บนสันหนังสือเวทประยุกต์ ท่าทีที่สุขุมเกินวัยนั้นทำให้อีกฝ่ายชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ "ผมกำลังรอให้มานาในบรรยากาศคืนตัวสู่สมดุลตามทฤษฎีสายชิลล์อยู่นะครับ" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนใบหน้า "แต่ดูเหมือนว่า... มานารอบตัวคุณจะกำลังถูกควบคุมด้วยคลื่นความถี่แปลกๆ ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นจากความเหนื่อยล้านะครับ" เด็กหนุ่มปีสองคนนั้นชะงัก รอยยิ้มประหลาดบนใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาคู่นั้นจะเปล่งประกายสีม่วงเข้มขึ้นวูบหนึ่งอย่างรวดเร็ว—รวดเร็วเสียจนถ้าไม่ใช่เพราะประสาทสัมผัสที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี รินคงคิดว่าตัวเองตาฝาดไป "นายรู้มากเกินไปแล้ว... ริน" เสียงนั้นเปลี่ยนโทนไปในทันที มันไม่ใช่เสียงของเด็กหนุ่มปีสองคนเดิมอีกต่อไป แต่เป็นเสียงที่ซ้อนทับกันหลายชั้น ราวกับเสียงก้องจากก้นบึ้งของถ้ำลึก "รู้มากเกินไปเหรอครับ?" รินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างใช้ความคิด "ผมแค่คำนวณอัตราการใช้มานาของสถาบันในช่วงสามวันที่ผ่านมา แล้วพบว่ามีมานาจำนวนมหาศาลหายไปอย่างไร้ร่องรอยในเขตหอพักร้าง... และบังเอิญเหลือเกิน ที่คุณคือคนที่เดินวนเวียนอยู่แถวนั้นบ่อยที่สุดในช่วงเวลาเคอร์ฟิว" บรรยากาศภายในห้องสมุดลดฮวบลงจนลมหายใจเริ่มกลายเป็นไอจางๆ ในอากาศ รินสัมผัสបានถึงแรงกดดันมหาศาลที่ถูกปล่อยออกมาจากร่างตรงหน้า—มันเป็นเวտมนตร์ควบคุมจิตใจระดับสูงที่ถูกใช้อย่างแนบเนียน เพื่อกล่อมเกลาให้เป้าหมายสูญเสียสติทีละน้อย แต่สำหรับรินที่มีเกราะป้องกันทางจิตใจจากทฤษฎีการจัดระเบียบความคิด แรงกดดันนี้จึงเป็นได้แค่เสียงรบกวนเบาๆ เหมือนเสียงฝนตกนอกหน้าต่างเท่านั้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าอีกคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก—เป็นจังหวะที่หนักแน่นและคุ้นเคยอย่างยิ่ง "ดึกป่านนี้แล้ว... ทำไมห้องสมุดหอพักถึงยังสว่างอยู่ หรือว่าวิชาเวทประยุกต์จะทำให้สมองพวกเธอลัดวงจรไปหมดแล้ว?" เสียงเย็นชาแต่ทรงอำนาจดังขึ้นที่หน้าประตู อาจารย์เซเรน่าก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดคลุมสีดำสนิท ดวงตาสีฟ้าครามคมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าเพียงแวบเดียว รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวอาจารย์สาวทำให้บรรยากาศที่กดดันอยู่แล้วยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีกหลายเท่า เซเรน่าเหลือบมองเด็กหนุ่มปีสองที่มีอาการผิดปกติครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตามาที่รินด้วยแววตาตำหนิแกแกมเป็นห่วง "เธอรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าเขามีความผิดปกติ... ถึงได้จงใจนั่งรออยู่ตรงนี้เพื่อล่อให้มันเผยหางออกมา" "ผมแค่กำลังพิสูจน์สมมติฐานทางวิทยาศาสตร์เวทมนตร์เฉยๆ ครับอาจารย์" รินตอบพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนเล็กน้อย "อีกอย่าง ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ เราจะรู้ได้อย่างไรล่ะครับว่า... 'หนอนตัวจริง' ที่แฝงตัวอยู่ในสถาบันไม่ได้มีแค่คนเดียว" คำพูดของรินทำให้เซเรน่าชะงัก ร่างระหงก้าวเข้ามาขวางระหว่างรินกับเด็กหนุ่มปีสองคนนั้น มือเรียวบางยกขึ้นประสานกันระดับอก วงเวทย์สีเงินบริสุทธิ์นับสิบวงปรากฏขึ้นกลางอากาศในเสี้ยววินาที ราวกับดวงดาวที่ถูกจุดประกายขึ้นในความมืด "ถอยไปข้างหลังซะ ริน" เซเรน่าเอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ร่างตรงหน้าที่ตอนนี้เริ่มมีควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากผิวหนัง "นี่ไม่ใช่ปัญหาของนักเรียนปีหนึ่ง... นี่คือการแทรกซึมจากกลุ่มคนที่ต้องการทำลายโครงสร้างรากฐานของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้" เด็กหนุ่มปีสองส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างน่าขนลุก ร่างกายของเขาเริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป กระดูกลั่นเปรี๊ยะท่ามกลางความเงียบงัน ก่อนที่ดวงตาทั้งสองข้างจะกลายเป็นสีดำสนิทไร้แววตา "อาจารย์เซเรน่า... ท่านคิดว่าท่านปกป้องที่นี่ได้จริงๆ งั้นเหรอ?" เสียงนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง "พวกท่านเป็นแค่หมากตัวเล็กๆ ในกระดานที่ถูกกำหนดจุดจบไว้หมดแล้ว... และเด็กคนนี้ ก็คือเป้าหมายแรกที่ 'ท่านผู้นั้น' ต้องการตัว" สิ้นเสียงนั้น ร่างของเด็กหนุ่มปีสองก็ระเบิดออกกลายเป็นกลุ่มควันสีดำทึบพุ่งเข้าใส่หน้าต่างกระจกแตกกระจาย! เซเรน่าสะบัดมือเบื้องหน้า วงเวทย์สีเงินแผ่ขยายออกเป็นบาเรียป้องกันเศษกระจกและกลุ่มควันพิษได้อย่างไร้ที่ติ แต่เมื่อควันจางหายไป... สิ่งที่ทิ้งไว้บนพื้นไม่ใช่ร่างของนักเรียน แต่เป็นแผ่นศิลาโบราณสลักอักขระเวทแปลกประหลาดที่กำลังส่งเสียงเตือนความร้อนสูง รินก้าวเข้าไปใกล้แผ่นศิลานั้นช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองลวดลายอักขระที่คุ้นตาอย่างประหลาด ก่อนที่นาฬิกาข้อมือเวทมนตร์ของเขาจะสั่นเตือนรุนแรง พร้อมกับหน้าจอระบบที่ปรากฏข้อความเร่งด่วนสีแดงฉานขึ้นกลางอากาศ **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบรหัสผ่านลับระดับ SSS - เชื่อมโยงสู่เครือข่ายใต้ดิน "เนตรทมิฬ"]** **[ภารกิจฉุกเฉิน: ค้นหาผู้บงการที่แท้จริงภายใน 72 ชั่วโมง ก่อนที่ระบบป้องกันสถาบันจะถูกปิดตายถาวร]** **[คำเตือน: บุคคลที่คุณไว้ใจที่สุดในเวลานี้ อาจไม่ใช่คนของสถาบันอีกต่อไป...]** ดวงตาของรินหรี่ลงทันทีเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย เขากวาดตามองกลับไปที่อาจารย์เซเรน่าที่กำลังยืนหันหลังให้ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดยามวิกาล... รินสังเกตเห็นประกายแสงสีม่วงจางๆ ที่มุมเสื้อคลุมด้านในของอาจารย์สาว—ประกายแสงสีเดียวกับที่เขาเพิ่งเห็นในดวงตาของเด็กหนุ่มคนนั้นเมื่อครู่ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ไมโลกับภูตน้อย" เสมอมานะครับ