ทฤษฎีการเคลื่อนที่ในมิติซ้อน

กลิ่นอายฉุนกึ๊กของผงซัลเฟอร์ผสมกับละอองน้ำมันอาร์เคนพุ่งทะลักขึ้นมาจากอ่างศิลาเบื้องหน้า จนนักเรียนหลายคนในห้องฝึกซ้อมเวทประยุกต์ถึงกับต้องยกแขนขึ้นปิดจมูกพร้อมกับถอยกรูดไปจนชิดผนังห้อง "สูตรโครงสร้างเวทของพวกเธอพังทลายตั้งแต่ขั้นตอนการจัดเรียงมาตราส่วนแกนกลางแล้วครับ" เสียงเรียบเรื่อยทว่าเจือแววตำหนิเล็กน้อยดังขึ้นจากกลางห้อง รินยืนกอดอกมองกลุ่มนักเรียนรุ่นพี่ปีสองที่กำลังยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าวงเวทระเบิดควันโขมง บนกระดานชนวนเวทมนตร์ด้านหลังของเขาเต็มไปด้วยสมการการเคลื่อนย้ายมิติที่ถูกเขียนแก้ไขด้วยลายมือระเบียบเรียบร้อยแต่เฉียบคม "ถ้าพวกเธอเพิ่มความหนาแน่นของมานาเข้าไปในอัตราส่วนหนึ่งต่อหนึ่งโดยไม่คำนึงถึงแรงตึงผิวของมิติซ้อน ผลลัพธ์ก็จะเป็นอย่างที่เห็น... ห้องทดลองเกือบระเบิด และเกรดประเมินประจำสัปดาห์ของพวกเธอก็คงต้องดิ่งลงเหวเช่นกัน" รินถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวอวดเก่ง แต่ความจริงคือทฤษฎีที่สอนกันอยู่ในตำราเรียนปีสองของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ยังมีช่องโหว่ทางตรรกะอยู่มากเกินไป โดยเฉพาะการเคลื่อนที่ในมิติซ้อนที่อาศัยแค่ความรู้สึกนำทาง แทนที่จะคำนวณตามหลักเรขาคณิตเวทเชิงอนุพันธ์ที่เขาเพิ่งปรับปรุงขึ้นมาใหม่เมื่อคืนนี้ "นาย... นายเป็นแค่นักเรียนปีหนึ่งไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงกล้าวิจารณ์วงเวทของพวกฉัน" รุ่นพี่ปีสองคนหนึ่งกัดฟันกรอดด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าเปื้อนเขม่าควันบิดเบี้ยวด้วยความอับอายที่มีรุ่นน้องมาสอนมวยกลางห้องเรียนต่อหน้าเพื่อนๆ "ความรู้ไม่ได้วัดกันที่อายุหรือชั้นปีครับรุ่นพี่ แต่วัดกันที่ผลลัพธ์บนกระดาน" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ดวงตาสนิทสีนิลมองตรงไปยังวงเวทที่เสียหาย "ถ้ายังดื้อดึงใช้สูตรเดิม ต่อให้ร่ายเวทซ้ำอีกสักกี่ครั้ง ผลลัพธ์ก็มีแค่ระเบิดควันกับเศษหินครับ" บรรยากาศในห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบงัน ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ที่มองมายังเด็กหนุ่มปีหนึ่งด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งทึ่ง หวาดระแวง และไม่อยากเชื่อ ที่มุมห้องบริเวณเงาสลัวของเสาหินอาร์เคน อาจารย์เซเรน่ายืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยภายใต้กรอบแว่นโลหะจับจ้องเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก หล่อนปล่อยให้เด็กหนุ่มแสดงความเหนือชั้นออกมาโดยไม่คิดจะเข้าไปแทรกแซง เพราะลำพังทฤษฎีที่รินคิดค้นขึ้นมาเมื่อครู่... แม้แต่ตัวอาจารย์ผู้สอนเองก็ยังต้องยอมรับในความประณีตและแม่นยำ "น่าสนใจดีนี่... ริน" เซเรน่าพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงเจือความระคนทึ่ง "เด็กคนนี้มองทะลุโครงสร้างมิติระดับนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" รินไม่ได้สนใจสายตาของใครอื่น เขาหยิบชิ้นส่วนผลึกเวทสีฟ้าใสขึ้นมาหมุนเล่นในอุ้งมือ พลางทบทวนระบบการเคลื่อนที่ในมิติซ้อนที่ปรากฏขึ้นเป็นหน้าต่างโปร่งใสในห้วงความคิด [ ตรวจพบการประยุกต์ใช้ทฤษฎีเวทระดับสูง: การเคลื่อนย้ายในมิติซ้อน (Nested-Dimensional Displacement) ] [ ความเข้ากันได้ของมานา: 98.4% ] [ ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ: สิทธิ์ในการเข้าถึงห้องสมุดต้องห้ามชั้นที่ 4 ] เสียงแจ้งเตือนจากระบบเวทส่วนตัวดังขึ้นเบาๆ ในหัว ทำให้รินต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ห้องสมุดต้องห้ามชั้นที่ 4 คือสถานที่เก็บรักษาบันทึกโบราณยุคสงครามมหามتรา ซึ่งเป็นเบาะแสสำคัญในการตามหาต้นตอความผิดปกติของมานาทั่วทั้งทวีปในตอนนี้ "เอาล่ะครับ ถ้าไม่มีใครมีคำถามอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับสมการเมื่อครู่ ผมคิดว่าเราควรปล่อยให้รุ่นพี่ได้จัดการทำความสะอาดห้องทดลองกันตามลำพังดีกว่า" รินเอ่ยตัดบทอย่างสุภาพ ก่อนจะหมุนตัวเดินเลี่ยงออกมาจากกลุ่มคน ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะเดินผ่านประตูห้องทดลองเพื่อไปหาอาจารย์เซเรน่าที่มุมห้อง ประตูบานใหญ่กลับถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่ามือของใครบางคน แรงลมจากการเปิดประตูพัดกระโชกจนเส้นผมสีเงินสลวยของเด็กหนุ่มปลิวไสว ร่างของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิท ปักตราสัญลักษณ์สภาสูงแห่งสถาบันก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ บรรยากาศรอบตัวของเขาเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนนักเรียนปีสองหลายคนทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น ดวงตาคมกริบใต้ฮู้ดสีดำกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของริน รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของแขกผู้มาเยือนยามเอ่ยวาจา "เจอตัวสักที... เจ้าของทฤษฎีเวทต้องห้ามที่สภาสูงกำลังตามตัวอยู่" รินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มสุภาพบนใบหน้ายังคงประดับอยู่ แต่ในหัวสมองกลับคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดเจ็ดร้อยแปดสิบแบบในเสี้ยววินาที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" นะครับ