ทวงคืนหนี้แค้น

"ผลงานชิ้นนี้... ผมกล้าพูดได้เต็มปากว่ามันคือหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อของเพื่อนคุณ กวิน" เสียงของลินดาดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศอึกทึกในงานปาร์ตี้ระดับวีไอพี เธอไม่ได้ตะโกน แต่ความราบเรียบในน้ำเสียงกลับทำให้ชายหนุ่มในชุดสูทราคาแพงที่ยืนอยู่ตรงหน้าชะงักกึก แก้ววิสกี้ในมือของ 'ศิระ' เพื่อนสนิท (ในนาม) ของผมสั่นไหวเล็กน้อยจนน้ำสีอำพันกระเพื่อม ผมยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ลินดา มองใบหน้าที่เคยไว้ใจที่สุดด้วยสายตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ในชาติก่อน ศิระคือคนที่ขโมยโปรเจกต์ 'อัลกอริทึมทำนายตลาดฟิวเจอร์ส' ไปนำเสนอต่อหน้าบอร์ดบริหารของกลุ่มทุนธันวาจนผมถูกเขี่ยทิ้งเหมือนขยะเปียก และวันนี้... ประวัติศาสตร์กำลังซ้ำรอยเดิมในจุดเริ่มต้น แต่จุดจบของมันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป "ลินดา คุณพูดเรื่องอะไร" ศิระหัวเราะกลบเกลื่อน มุมปากยกยิ้มอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "กวินมันเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะหาเงินจ่ายค่าเช่าออฟฟิศด้วยซ้ำ งานวิจัยชิ้นนี้ผมใช้เวลาหมกตัวอยู่กับทีมวิเคราะห์ร่วมสามเดือนกว่าจะสำเร็จ... กวิน นายคงไม่ได้เอาเรื่องเพ้อเจ้อไปใส่หัวคุณลินดาหรอกใช่ไหม?" ผมก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่ไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ศิระใช้มันช่างน่าสะอิดสะเอียน เมื่อเทียบกับกลิ่นอายของความทะเยอทะยานที่เน่าเฟะในใจเขา "ที่บอกว่าทำเองสามเดือนเนี่ย..." ผมกระตุกยิ้มที่มุมปากเบาๆ สบตาเขานิ่ง "แล้วทำไมรหัสลับที่ซ่อนอยู่ในบรรทัดที่ 402 ของโค้ดชุดนั้น ถึงมีชื่อย่อของแม่ผมอยู่ล่ะครับ ศิระ?" สีหน้าของศิระถอดสีในทันที เขาพยายามคุมสติ แต่แววตาที่สั่นระริกนั้นทรยศเขาเรียบร้อยแล้ว "นั่นมัน... ความบังเอิญ นายคงมโนไปเอง กวิน" "งั้นเรามาพิสูจน์ความบังเอิญกันหน่อยดีไหมครับ" ผมหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา เปิดหน้าจอแล็ปท็อปที่เชื่อมต่อไว้ล่วงหน้า "ในเมื่อคุณบอกว่าเป็นคนเขียนโค้ดเอง งั้นลองอธิบายการทำงานของฟังก์ชัน 'Dynamic Hedging' ที่ผมใส่ลงไปในเวอร์ชันล่าสุดให้ฟังหน่อยสิครับ หรือว่าคุณแค่อ่านคู่มือที่ผมทิ้งไว้ในไดรฟ์เก่าๆ แล้วก๊อปปี้มันออกมาขาย?" บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป คนในงานปาร์ตี้เริ่มหยุดบทสนทนาและหันมามองความขัดแย้งที่เกิดขึ้น ลินดายืนนิ่งราวกับรูปปั้นที่สง่างาม เธอรู้ดีว่านี่คือกับดักที่ผมวางไว้... กับดักที่ใหญ่กว่าแค่การสั่งสอนเพื่อนจอมทรยศ แต่คือการเปิดโปงความฉ้อฉลของกลุ่มทุนธันวาที่หนุนหลังศิระอยู่ "กวิน! นายอย่ามาหาเรื่องแถวนี้ ที่นี่มันงานของธันวา ถ้าแกมีปัญหาก็ไปคุยข้างนอก!" ศิระขึ้นเสียงสูงเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว "อ๋อ... กลัวเหรอครับ?" ผมเดินวนรอบตัวเขาช้าๆ ราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุม "ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมไม่ทำอะไรให้งานเขาเสียหรอก แต่ถ้า 'โปรเจกต์' ที่คุณภาคภูมิใจนักหนา ถูกแฉว่ามีช่องโหว่ร้ายแรงจนอาจทำให้บริษัทล้มละลายได้ในคลิกเดียว... คุณคิดว่าเจ้านายใหม่ของคุณจะยังต้อนรับคุณอยู่ไหม?" ศิระหน้าซีดเผือดเหมือนคนตาย เขาพยายามจะเดินหนี แต่ลินดาก้าวเข้าไปขวางทางไว้อย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น "ถอยไปนะคุณลินดา!" ศิระตะคอก "ฉันไม่ถอยค่ะ" ลินดาตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "เพราะสิ่งที่กวินถืออยู่ในมือน่ะ ไม่ใช่แค่หลักฐานการขโมยงาน แต่เป็น 'ไวรัส' ที่จะล้างบางข้อมูลทั้งหมดที่คุณพยายามแอบอ้างสิทธิ์ครอบครองไว้ในเซิร์ฟเวอร์หลักของธันวา... และมันกำลังจะทำงานในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า" ผมชูสมาร์ทโฟนขึ้นให้เขาเห็นหน้าจอที่เป็นรหัสตัวเลขสีเขียววิ่งผ่านตาอย่างรวดเร็ว ศิระตาค้าง เขาพุ่งตัวเข้ามาหมายจะแย่งเครื่องมือในมือผม แต่ผมเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดายด้วยทักษะที่ฝึกฝนมาอย่างดีในชาติก่อน "คุณพลาดแล้วศิระ" ผมกระซิบข้างหูเขา "คุณคิดว่าผมจะเอาผลงานชิ้นเดียวที่ผมมีมาเสี่ยงในงานปาร์ตี้งั้นเหรอ? โปรเจกต์ที่คุณถืออยู่น่ะ... มันคือขยะที่ผมจงใจวางทิ้งไว้ให้คุณหยิบไปติดคุกต่างหาก" ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของศิระก็ดังขึ้นรัวๆ ตามด้วยเสียงฮือฮาจากกลุ่มบอร์ดบริหารธันวาที่อยู่ไม่ไกล พวกเขาได้รับอีเมลฉบับหนึ่ง... อีเมลที่มีไฟล์หลักฐานการฉ้อโกงและเอกสารจดลิขสิทธิ์ที่ระบุชื่อผมเป็นผู้สร้างสรรค์ตัวจริงแต่เพียงผู้เดียว ศิระเข่าอ่อนลงทันทีที่เห็นร่างของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลเดินตรงเข้ามาหาพร้อมกับบอดี้การ์ดร่างยักษ์ แววตาของชายผู้นั้นไม่ใช่แววตาของคนที่จะมาแสดงความยินดี แต่มันคือแววตาของนักล่าที่พบว่า 'หมากตัวนี้' หมดประโยชน์และสร้างความเสียหายเกินเยียวยา "จัดการเขาซะ" ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยก่อนจะหันมามองผม "ส่วนคุณ... คุณกวิน ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันยาวกว่านี้นะ" ก่อนที่ผมจะทันได้ตอบรับ ร่างหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนอยู่หลังชายผู้ทรงอิทธิพลก็ก้าวออกมา พร้อมกับถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจ... ธันวา ตัวจริงที่ควรจะอยู่ต่างประเทศในเวลานี้ ยืนอยู่ตรงหน้าผมด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก "ยินดีที่ได้รู้จักครับ... กวิน" ธันวากล่าวพลางยื่นมือมาให้ผม "ผมได้ยินชื่อคุณมานานแล้ว โดยเฉพาะเรื่องที่คุณเพิ่งทำกับคนของผมเมื่อกี้... น่าสนใจมากจริงๆ" ผมมองมือคู่นั้น... มือของคนที่เคยเหยียบย่ำชีวิตผมในชาติก่อน และตอนนี้มันกำลังรอให้ผมตัดสินใจว่าจะ 'จับมือ' เพื่อเป็นพันธมิตรหรือ 'ตบหน้า' เพื่อประกาศสงครามอย่างเป็นทางการในค่ำคืนนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายธุรกิจสายนี้กันต่อไปนะครับ เซียนหุ้นย้อนเวลา