ความไว้ใจ

"นายไม่ได้กลับมาคนเดียวใช่ไหม กวิน?" เสียงของลินดาสั่นเครือเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมามั่นคงดั่งหินผา เธอวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบกันของแก้วเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นดาดฟ้า ในมือของเธอมีเอกสารรายงานการเคลื่อนไหวของกองทุนลับที่กวินเพิ่งสั่งการไปเมื่อครู่ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สายตาของเธอที่จ้องมองมานั้นแฝงไปด้วยความกังวลที่ถูกฉาบไว้ด้วยความเข้าใจ ผม – กวิน – นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากที่พยายามสวมไว้ออกต่อหน้าคนที่ไว้ใจที่สุดในโลกที่สองนี้ ผมไม่ได้ตอบทันที แต่ขยับเนคไทที่รัดคอจนอึดอัดเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปเห็นแสงไฟของเมืองที่ระยิบระยับราวกับกราฟหุ้นที่พุ่งทะยานด้วยความโลภของมนุษย์ "เธอรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" ผมถามเสียงเรียบ แม้ในใจจะพายุหมุนโหมกระหน่ำ "ตั้งแต่ตอนที่นายวิเคราะห์วิกฤตซับไพรม์เมื่อสามเดือนก่อน" ลินดาก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวกระทบใบหน้าที่ฉลาดเฉลียวของเธอ "คนเราอาจจะเก่งได้ แต่ไม่มีใครเห็นอนาคตได้อย่างแม่นยำระดับวินาทีแบบนั้นหรอก กวิน... นายรู้อยู่แล้วว่าธันวาจะทำอะไร และนายก็รู้อยู่แล้วว่าเขาจะพลาดท่าตรงไหน" ผมหันกลับไปมองเธอ ดวงตาของเราประสานกัน ในความเงียบนั้นผมเห็นแววตาที่ไม่ได้มีเพียงความอยากรู้อยากเห็น แต่มีความห่วงใยที่จริงใจเกินกว่าที่พันธมิตรทางธุรกิจจะมีให้กัน "ใช่ ผมย้อนเวลากลับมา" ผมตัดสินใจเปิดเผยทุกอย่าง "ผมกลับมาเพื่อทำลายคนที่มันพรากทุกอย่างไปจากผม ในชาติที่แล้วผมคือผู้แพ้ที่โง่เขลา แต่ในชาตินี้... ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาเหยียบซ้ำอีก" ลินดาเดินเข้ามาใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอ เธอวางมือลงบนไหล่ของผม น้ำหนักเบาๆ นั้นกลับเป็นสิ่งเดียวที่เหนี่ยวรั้งให้ผมไม่หลุดลอยไปในความแค้นที่สั่งสมมานาน "กวิน ฟังนะ" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป นุ่มนวลขึ้นแต่หนักแน่น "ฉันไม่ได้สนว่านายจะเป็นใคร หรือมาจากอนาคตที่โหดร้ายแค่ไหน สิ่งเดียวที่ฉันรู้คือตั้งแต่วันที่นายดึงฉันออกมาจากวงจรการทุจริตในวอลล์สตรีท นายคือคนเดียวที่มองเห็นคุณค่าในตัวฉันจริงๆ ไม่ใช่แค่ในฐานะเครื่องมือทำเงิน" "ลินดา..." "อย่าเพิ่งพูด" เธอใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากผมเบาๆ "ธันวาอาจจะมีพวกพ้องที่ย้อนเวลากลับมาเหมือนนาย แต่นายมีฉัน... คนที่รู้ใจนายมากกว่าใคร ฉันจะไม่ถามว่านายทำอะไรลงไปบ้าง แต่จากวินาทีนี้ไป นายจะไม่ต้องเดินเกมคนเดียวอีกแล้ว เราจะคว่ำมันไปด้วยกัน ทั้งในตลาดหุ้นและในความเป็นจริง" ความอบอุ่นไหลซ่านไปทั่วหัวใจ ความโดดเดี่ยวที่ผมแบกรับมาตลอดหลายปีเหมือนจะจางหายไป ลินดาไม่ใช่แค่คู่คิด เธอคือที่ยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้ผมยังคงเป็น 'มนุษย์' ท่ามกลางเกมกระดานที่เต็มไปด้วยการหลอกลวง เรายืนมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยกัน ความเงียบงันของคืนนี้ไม่ได้น่าอึดอัดอีกต่อไป มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยพันธสัญญา แต่ทว่า... ความสงบสุขมักมีอายุสั้นเสมอ เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของผมดังขึ้นกะทันหัน หน้าจอสีดำปรากฏข้อความสั้นๆ ที่ส่งมาจากเบอร์นิรนาม: *'ยินดีด้วยที่พบพวกพ้องที่รู้ใจนะ กวิน... แต่ลืมไปหรือเปล่า ว่าคนที่เคยร่วมงานกับฉันในชาติที่แล้ว ก็คือคนเดียวกับที่ยืนข้างนายในตอนนี้?'* ผมชะงัก ขมวดคิ้วแน่น มือที่ถือแก้ววิสกี้สั่นเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ ลินดาที่เห็นอาการผมจึงหันมามองด้วยความเป็นห่วง "เกิดอะไรขึ้น?" ผมไม่ได้ตอบเธอ แต่สายตาเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในกระจกหน้าต่าง ร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีเข้มกำลังยืนมองขึ้นมาจากชั้นล่างของตึก ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนัก และคนผู้นั้น... กำลังยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเยียบ "ลินดา" ผมคว้าแขนเธอไว้แน่น "มีคนทรยศเรา... และดูเหมือนว่าเกมนี้จะมีตัวละครที่ผมไม่เคยเห็นในบทเรียนของอดีตที่ผ่านมา" ประตูปรับอากาศของห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรง โดยคนที่ผมคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่สิบปีที่แล้ว... ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็น 'ครู' คนแรกที่สอนผมเรื่องการลงทุน และเป็นคนเดียวที่รู้ 'จุดอ่อน' ในกลยุทธ์ของผมดีที่สุด "ไม่เจอกันนานนะ กวิน" เสียงนั้นเย็นชาและคุ้นเคยอย่างน่าสะพรึงกลัว "คิดว่าย้อนเวลามาได้แค่สองคนเหรอ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของกวินและร่วมลุ้นไปกับบททดสอบแห่งความเชื่อใจในครั้งนี้ครับ