วันหยุดที่หรูหรา

กลิ่นอายของเกลือทะเลเจือจางด้วยละอองไอน้ำจากน้ำพุร้อนธรรมชาติ คือสิ่งแรกที่เตือนให้คริสเตียนรู้ว่าเขาไม่ได้อยู่หน้ากองเอกสารกองมหึมาในห้องสภานักเรียนอีกต่อไป "การนอนหลับบนโซฟาหนังแท้ราคาแพđงระยับในห้องกระจกที่มองเห็นวิวหน้าผา 360 องศา... ไม่ใช่สิ่งที่ข้าพเจ้าควรได้รับในฐานะนักเรียนทุนผู้ยากไร้เลยสักนิดครับ รุ่นพี่อาคิราห์" คริสเตียนถอนหายใจยาวเหยียดขณะดึงผ้าห่มแคชเมียร์ออกจากตัว ดวงตาสีกรมท่ากวาดมองไปรอบห้องพักตากอากาศสไตล์มินิมอลโมเดิร์นที่ตั้งอยู่บนคาบสมุทรส่วนตัว ตัวอาคารสร้างจากกระจกนิรภัยและหินอ่อนสีดำสนิทกลมกลืนไปกับแนวหน้าผาหินภูเขาไฟ ด้านนอกคือมหาสมุทรสีครามเข้มที่ซัดสาดเข้ากับโขดหินเกิดเป็นละอองสีขาวโพลน เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่แผ่วเบาดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก อาคิราห์ในชุดลำลองเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก ก้าวเข้ามาพร้อมกับถ้วยเซรามิกบรรจุชาหอมกรุ่น กลิ่นอายของคาโมมายล์และมินต์ลอยอบอวลตัดกับกลิ่นเค็มของลมทะเล "ตื่นเร็วกว่าที่คาดไว้นะครับ คริสเตียน นึกว่าจะนอนยาวไปจนถึงเที่ยงเสียอีก" ประธานนักเรียนหนุ่มส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันคมคายฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "ถ้าข้าพเจ้ายังนอนต่อ คงพลาดโอกาสได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือนความขี้เกียจของตัวเองแน่ๆ ครับ" คริสเตียนรับถ้วยชามาจิบเบาๆ รสชาติละมุนลิ้นช่วยคลายความเหนื่อยล้าจากการสอบภาคปฏิบัติเมื่อสัปดาห์ก่อนได้เป็นอย่างดี "ว่าแต่... นี่มันบ้านพักตากอากาศส่วนตัวของตระกูลวาลคีรีไม่ใช่หรือครับ พาผมมาที่นี่ จะไม่มีปัญหาเรื่องกฎเหล็กของสภาหรอครับ?" อาคิราห์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขาวางถ้วยมาตรวัดเวทมนตร์ลงบนโต๊ะกระจก "กฎเหล็กมีไว้สำหรับคนที่ไม่รู้จักรักษาสิทธิ์ครับ และในฐานะประธานนักเรียน การพาเจ้าหน้าที่วิเคราะห์ระบบผู้ทรงคุณวุฒิมาตรวจเช็ก 'ความเสถียรของเขตอาคมรอบเกาะ' ถือเป็นภารกิจทางการของสภา... ไม่มีใครกล้าทักท้วงหรอกครับ" คำตอบนั้นเต็มไปด้วยความเฉียบขาดตามแบบฉบับของอาคิราห์ คริสเตียนส่ายหัวเบาๆ กับความเจ้าเล่ห์ที่ถูกห่อด้วยความถูกต้องตามระเบียบราชการอย่างแนบเนียน เขาววางถ้วยชาลงแล้วเหลือบมองหน้าต่างกระจกใส ระบบอัจฉริยะในดวงตาของเขาปรากฏข้อความเรืองแสงสีฟ้าจางๆ ขึ้นมาทันที [ ตรวจพบสนามพลังเวทมนตร์ระดับสูง: 'Aegis Barrier' ] [ สถานะ: เสถียร 99.8% ] [ ข้อสังเกต: โครงสร้างการไหลเวียนของมานาถูกออกแบบโดยนักเวทสายปฐพีและวารีกว่าสี่คน ผสานกันอย่างแนบเนียนจนแทบไม่มีจุดบอด ยกเว้นบริเวณฐานรากของระเบียงทิศตะวันตกที่แรงดันมานาต่ำกว่าปกติ 0.04% ] คริสเตียนกะพริบตาปิดหน้าต่างระบบนั้นลง พลางคิดในใจว่าต่อให้เป็นคฤหาสน์ตากอากาศส่วนตัวที่ปลอดภัยที่สุดในอาณาจักร ก็ยังไม่วายมีช่องโหว่เล็กๆ น้อยๆ ให้เขาได้สังเกตเห็นตามนิสัยของคนขี้เกียจที่ชอบมองหาทางลัดเสมอ "มองหน้าผมแบบนั้น มีอะไรผิดปกติกับวิวตรงนี้หรือครับ?" อาคิราห์สังเกตเห็นประกายในดวงตาสีกรม่านั้น จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนได้กลิ่นหอมสะอาดจากตัวของรุ่นพี่ "เปล่าครับ แค่กำลังคิดว่า... พื้นที่กว้างขนาดนี้ ถ้าต้องทำความสะอาดเองคงเป็นฝันร้ายแน่ๆ" คริสเตียนตอบตามตรง "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกครับ ที่นี่ใช้ระบบหุ่นยนต์เวทมนตร์อัตโนมัติทั้งหมด อีกอย่าง..." อาคิราห์หยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรุ่นน้อง "ผมไม่ได้พาคุณมาที่นี่เพื่อให้คุณมาทำงานบ้าน หรือมานั่งเครียดเรื่องทฤษฎีเวทมนตร์ในตำราหรอกนะครับ" บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปชั่วขณะ ลมทะเลที่พัดผ่านเข้ามาทางช่องระเบียงทำให้ผ้าม่านสีขาวพลิ้วไหว เสียงคลื่นกระทบฝั่งกลายเป็นฉากหลังอันเงียบสงบ อาคิราห์ยื่นมือออกไปราวกับจะปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของคริสเตียน แต่แล้วก็ชะงักมือไว้กลางอากาศ ราวกับกำลังยับยั้งชั่งใจบางอย่าง คริสเตียนไม่ได้ถอยหนี เขายังคงยืนนิ่งรับสัมผัสทางสายตานั้นด้วยความสงบ ในฐานะอัจฉริยะที่อ่านโครงสร้างเวทมนตร์ออกทุกตารางนิ้ว เขากลับรู้สึกว่า 'โครงสร้างทางอารมณ์' ของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าช่างซับซ้อนและเดาทางยากยิ่งกว่าวงจรเวทของมังกรโบราณเสียอีก "แล้ว... รุ่นพี่พาผมมาทำไมล่ะครับ?" คริสเตียนเอ่ยถามทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหยอกเย้าเล็กๆ อาคิราห์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ทรงอำนาจเหมือนเวลาอยู่ท่ามกลางสภา แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง "พักผ่อนไงครับ คริสเตียน... คุณใช้สมองประมวลผลเรื่องยากๆ มาทั้งเทอมแล้ว วันนี้ผมอยากให้คุณลองใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาดูบ้าง... สักวันหนึ่งก็ยังดี" ทันใดนั้น เสียงเตือนทุ้มต่ำจากระบบภายในของตัวบ้านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ติ๊ง!* [ คำเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัย: ตรวจพบการบุกรุกจากคลื่นมานาแปลกปลอมบริเวณพิกัด 12.4491, 45.8820 ] [ พิกัดดังกล่าว: ชายหาดส่วนตัวด้านล่างหน้าผา ] [ ระดับการคุกคาม: ปานกลาง (กำลังประเมินรูปแบบการปลอมแปลงสัญญาณ) ] คริสเตียนหรี่ตาลงทันที รอยยิ้มสบายๆ เมื่อครู่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เขามองหน้าอาคิราห์ที่เปลี่ยนกลับเป็นสีหน้าเคร่งขรึมและเย็นชาภายในเสี้ยววินาที "ดูเหมือนว่า 'วันหยุดที่หรูหรา' ของเราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแวะมาเยี่ยมเยียนเร็วกว่าที่คิดนะครับ รุ่นพี่" คริสเตียนเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมกับที่มือขวาเริ่มมีแสงสีฟ้าเรืองรองขึ้นมาเงียบๆ ใต้ชายเสื้อ อาคิราห์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอแผ่วเบา แววตาคมกริบเปล่งประกายความดุดันราวกับนักล่าที่รอคอยเหยื่อมานาน "ช่างเป็นการรบกวนเวลาส่วนตัวที่เสียมารยาทเสียจริง... เดี๋ยวผมจะลงไปต้อนรับพวกเขาด้วยตัวเองครับ คริสเตียน คุณรออยู่บนนี้..." "ไม่ต้องหรอกครับ" คริสเตียนขัดขึ้นพร้อมกับก้าวเดินนำไปที่ประตูระเบียง ดวงตาสีกรมท่าฉายแวววาวโรจน์อย่างที่หาดูได้ยาก "ปล่อยให้ผมจัดการบริหารจัดการ 'แขก' กลุ่มนี้เองดีกว่าครับ... ถือเป็นการออกกำลังกายย่อยอาหารเช้า ก่อนที่เราจะไปทานมื้อเที่ยงกัน" อาคิราห์มองแผ่นหลังของรุ่นน้องที่เดินนำออกไปอย่างไร้ความเกรงกลัว มุมปากของประธานนักเรียนหนุ่มยกย่องขึ้นเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูระคนทึ่ง แต่ก่อนที่คริสเตียนจะก้าวพ้นขอบประตู หน้าต่างระบบสีฟ้าสดใสที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในสถานการณ์ปกติ ก็เด้งพรวดขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบถี่รัว พร้อมเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังเสียดแก้วหูในหัวของเขา [ ⚠️ แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS กำลังเชื่อมต่อเข้ากับเขตอาคมของบ้านพัก ] [ ชื่อรหัสเป้าหมาย: 'ผู้กล้าแห่งเงา' ที่ถูกลบชื่อออกจากบันทึกประวัติศาสตร์ ] [ ⚡ คำสั่งระบบฉุกเฉิน: จงเลือก... เปิดประตูรับ หรือทำลายทิ้งทันทีก่อนที่อาณาเขตจะล่มสลาย ] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!