เสียงนกหวีดแรกที่กวนใจ

"ถ้าขืนคุณฝืนชู้ตด้วยเข่าข้างนั้นอีกครั้ง ผมจะทำเรื่องถอดคุณออกจากทีมด้วยอำนาจของนักศึกษากายภาพบำบัดฝึกงาน... และบอกไว้ก่อนเลยว่า ลายเซ็นบนใบสั่งพักของคุณ อยู่ในปากกาของผมครับ" เสียงก้องกังวานที่เจือความหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบังดังตัดผ่านเสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นยางปาเก้ในโรงยิมอเนกประสงค์ พายยืนกอดอกแน่น แว่นตาเลนส์ใสสะท้อนแสงไฟนีออนบนเพดานจนมองไม่เห็นประกายตา แต่ออร่าความดุดันที่แผ่ออกมาจากร่างโปร่งในชุดเสื้อกราวน์สั้นทับเสื้อยืดสีขาวนั้นคมกริบพอๆ กับใบมีดโกน ธันวาชะงักมือที่กำลังจะคว้าลูกบาสเกตบอลเบอร์ 7 ขึ้นมาเลี้ยง ลูกบอลกระดอนกระทบพื้นสองสามครั้งก่อนจะสงบนิ่งแทบเท้า เขากวาดสายตามองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนขวางสนามอยู่ด้วยใบหน้านิ่งเรียบ ดวงตาคมกริบใต้คิ้วเข้มจดจ้องร่างของนักศึกษากายภาพปีสองที่เพิ่งก้าวเข้ามาป่วนตารางการซ้อมก่อนการแข่งขันอินเตอร์ยูนิเวอร์シティเพียงสองสัปดาห์ กลิ่นอับชื้นของเหงื่อและยางใหม่คละคลุ้งในอากาศ ธันวายืดตัวขึ้นเต็มความสูงเกือบร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร ร่างกายหนาแน่นด้วยกล้ามเนื้อจากการฝึกหนักบีบอัดบรรยากาศรอบตัวให้แคบลง เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับก้าวเข้าไปประชิดอีกฝ่ายทีละน้อยจนพายต้องเงยหน้าขึ้นมอง "นักกายภาพบำบัดมีหน้าที่รักษาอาการบาดเจ็บครับ... ไม่ใช่มาสั่งห้ามกัปตันทีมซ้อมก่อนแมตช์สำคัญ" เสียงทุ้มต่ำติดแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น รอยยิ้มมุมปากของธันวาไม่ได้ไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของพวกดื้อรั้นที่พร้อมจะหักพังทุกทฤษฎีการแพทย์เพื่อชัยชนะ "ถ้าผมไม่ได้ซ้อม ทีมก็จบ แล้วถ้าทีมจบ หน้าที่คุณที่ถูกส่งมาดูแลผม... ก็ไม่มีความหมายอะไรเหมือนกัน" พายขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น6เหลี่ยมชัดเจน ความหยิ่งทะนงในสายตาของนักกีฬาตัวโตนี่แหละคือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุดในตำราแพทย์ เล่มไหนๆ ก็บอกว่าความร่วมมือของผู้ป่วยคือหัวใจสำคัญ แต่สำหรับธันวา กัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยปี 3 ผู้แบกความหวังของสถาบันไว้บนบ่าข้างซ้ายที่พังยับเยีย์ ความร่วมมือคือสิ่งที่เขาไม่เคยมีในพจนานุกรม "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ฮีโร่ผู้เสียสละเพื่อทีมรึไง?" พายก้าวเข้าไปประชิดบ้าง นิ้วเรียวยาวจิ้มลงบนอกเสื้อของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ "ตารางการฟื้นฟูกายภาพที่ผมเขียนขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและเกรดเอทุกตัวในวิชากายวิภาคศาสตร์ ไม่ได้มีไว้ให้คุณเอาไปขยำแล้วโยนลงถังขยะแบบนั้น! เข่าขวาของคุณมีรอยฉีกขาดของเอ็นไขว้หน้าในระดับที่ถ้ากระโดดชู้ตแล้วลงผิดจังหวะอีกครั้ง... คุณจะได้เลิกเล่นบาสไปตลอดชีวิต!" คำพูดที่เฉียบคมราวกับมีดกรีดลงกลางความเงียบในโรงยิม ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงทันที นักกีฬาคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่รอบสนามต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอและถอยฉากออกไปเงียบๆ ไม่มีใครกล้าปริปาก เพราะต่างรู้ดีว่าเสือสองตัวในกรงนี้ไม่มีทางยอมลดราวาศอกให้กันง่ายๆ ธันวาก้มมองปลายนิ้วที่จิ้มหน้าอกตัวเองอยู่ เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ความเจ็บแปลบที่หัวเข่าขวาแล่นริ้วขึ้นมาเตือนสติเหมือนเข็มทิ่มแทง แต่มันถูกกลบเกลื่อนด้วยความดื้อดึงที่ฝังรากลึกยิ่งกว่า เขาก้มหน้าลงไปกระซิบใกล้ใบหูของคนตัวเล็ก จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดลาดไหล่ "ถ้าผมเลิกเล่นบาสไม่ได้... งั้นผมจะแสดงให้ดูว่า 'สิ่งมีชีวิตที่ดื้อรั้นที่สุด' ตามทฤษฎีของคุณ มันทำอะไรได้บ้าง" ยังไม่ทันที่พายจะได้อ้าปากเถียง ธันวาก็คว้าลูกบาสขึ้นมา หมุนตัวหลบไปด้านข้างด้วยความเร็วสูงราวกับปาฏิหาริย์ แม้จะมีอาการบาดเจ็บรบกวน แต่สัญชาตญาณนักกีฬาอาชีพทำให้เขากระโจนเข้าหาห่วงเหล็ก ทะยานขึ้นสู่อากาศด้วยพลังระเบิดที่ดุดัน เสียงรองเท้าเสียdกับพื้นดังสนั่นพร้อมกับร่างสูงที่ลอยตัวค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ก่อนจะกดลูกบาสลงห่วงอย่างหนักหน่วงด้วยท่าดังค์อันเป็นเอกลักษณ์ ตูม! แรงสะเทือนจากแป้นบาสสั่นสะเทือนไปทั่วโครงสร้างเหล็ก ลูกบาสกระดอนตกลงพื้น เสียงโห่ร้องอย่างตกตะลึงของสมาชิกในทีมดังขึ้นเบาๆ แต่พายกลับไม่ได้สนใจเสียงเหล่านั้นเลย หัวใจของนักศึกษากายภาพบำบัดกระตุกวูบ ความโกรธเกรี้ยวระคนความตกใจพุ่งพล่านจนมือไม้เย็นเฉียบ เมื่อธันวาทิ้งตัวลงพื้น เขากลับลงน้ำหนักผิดจังหวะเพราะความล้าของกล้ามเนื้อ เข่าข้างนั้นทรุดฮวบทันที ร่างสูงเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นโรงยิม ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพราวเต็มกรอบหน้า "ธันวา!" พายสลัดความโกรธทิ้งในเสี้ยววินาที ร่างโปร่งพุ่งเข้าไปหาคนเจ็บด้วยความเร็วที่เหนือกว่าตอนเถียงกันเสียอีก เขากระุกเข่าลงข้างๆ มือเรียวรีบประคองข้อต่อหัวเข่าอย่างระมัดระวังโดยสัญชาตญาณวิชาชีพ "บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัว! คุณมันบ้าหรือไงวะ!" ธันวานั่งชันเข่าข้างหนึ่ง มือหนากุมหัวเข่าตัวเองไว้แน่น แต่สายตากลับเงยขึ้นสบตากับพายที่กำลังหน้าดำหน้าแดงด้วยความโมโหและเป็นห่วงในเวลาเดียวกัน รอยยิ้มมุมปากแบบกวนประสาทถูกยกขึ้นอีกครั้ง ทั้งที่เหงื่อไหลท่วมตัว "ก็บอกแล้ว... ว่าผมดื้อ" เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบaในระยะประชิดที่ใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าของพายที่กำลังก้มลงตรวจเช็กอาการ ทำให้คนปากเก่งถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ในจังหวะที่หัวใจของพายกำลังเต้นระรัวด้วยความโกรธผสมความตื่นตระหนก ประตูโรงยิมด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มกวนๆ และเสียงปรบมือช้าๆ ดังดังก้อง "โอ้โห ภาพบาดตาบาดใจอะไรเนี่ย... กัปตันทีมบาสตัวความหวังของมหาลัย นอนให้เด็กกายภาพนวดขาอยู่เหรอครับเนี่ย น่าสมเพชเป็นบ้า" เสียงกวนประสาทของ 'วิน' คู่ปรับตัวฉกาจจากทีมมหาวิทยาลัยคู่แข่งดังขึ้น พร้อมกับสายตากรุกริบที่มองตรงมายังพายและธันวาที่ยังคงอยู่ในท่ากึ่งกอดกึ่งประคองกันบนพื้นสนาม ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งเดือดและหวานจนใจเจ็บในตอนแรกนี้นะครับ