หนี้แค้นเดิมพันด้วยร่าง

กลิ่นอายของความตายและความพินาศลอยอบอวลอยู่รอบตัว รินรดากำโทรศัพท์มือถือในมือจนชื้นเหงื่อ หน้าจอสีดำมืดสะท้อนภาพใบหน้าซีดเผือดที่พยายามซ่อนความหวาดกลัวไว้ภายใต้กรอบของความนิ่งงัน เบื้องหน้าของเธอคือประตูไม้สักทองบานมหึมา สูงตระหง่านจนกดทับความรู้สึกของมนุษย์ตัวเล็กๆ ให้แหลกสลายลงไปทีละนิด และถัดจากบานประตูนั้นไป คือดินแดนของ "คาร์ลอส วินเซนต์" บุรุษผู้ที่วงการมืดขนานนามว่า "มัจจุราชไร้เงา" "คุณผู้หญิงเชิญทางนี้ครับ นายรออยู่ข้างในแล้ว" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของบอดี้าร์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสากลสีดำสนิท ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน รินรดาไม่ตอบคำถาม เธอเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปลายเท้าเรียวใต้รองเท้าคัทชูสีดำก้าวเดินผ่านธรณีประตูเข้าไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองศึก ภายในห้องโถงใหญ่สไตล์โกธิคของคฤหาสน์ตระกูลวินเซนต์ มืดสลัวและเย็นเยียบ แสงไฟจากโคมระย้าคริスタルส่องกระทบลงมาเพียงบางส่วน ขับเน้นให้บรรยากาศดูน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ทว่าสิ่งที่สะดุดตารินรดากลับไม่ใช่ความโอ่อ่าหรูหราของสถานที่ หากแต่เป็นร่างสูงใหญ่ที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้มตัวยาว คาร์ลอส วินเซนต์... เขานั่งอยู่ในเงาสลัว แก้วคริスタルใสในมือหมุนวนของเหลวสีอำพันช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันทอดตัวยาวนานราวกับต้องการลงทัณฑ์จิตใจของผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่ ดวงตาคมกริบสีเทาดั่งพายุฤดูหนาวเงยขึ้นสบตาเธอ นิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมและทรงพลังจนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจ "กล้ามากนะที่เหยียบเข้ามาถึงที่นี่คนเดียว... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล มันไม่ได้ดัง แต่กลับก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของเธออย่างชัดเจน คาร์ลอสวางแก้วลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบกันเบาๆ กลับฟังดูคล้ายเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "ฉันมาที่นี่เพื่อพี่ชายของฉันค่ะ... เอ่อ... ดิฉันมาเพื่อเคลียร์หนี้ที่พี่ชายก่อไว้กับคุณคาร์ลอส" รินรดาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เธอยืดตัวขึ้นตรง พยายามรักษาศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายไว้ท่ามกลางสายตาดุจเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า คาร์ลอสแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเย้ยหยัน เขาเอนกายพิงพนักโซฟา ดวงตาคมกวาดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกสนุกสนานเจือความเหยียดหยาม รินรดานั้นงดงาม แม้ในยามที่หวาดกลัว ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโตที่พยายามฉายแววแข็งกร้าว ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น และสัดส่วนอรชรที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อเชิร์ตสีอ่อนกับกระโปรงทรงแคบ ทั้งหมดนี้คือเหยื่ออันโอชะที่เดินเข้ามาหาคมเขี้ยวของเขาด้วยตัวเอง "หนี้สิบล้าน..." คาร์ลอสทวนคำ น้ำเสียงลากยาวราวกับกำลังพิจารณาราคาของสินค้า "พี่ชายเธอเอาเงินของฉันไปเล่นการพนันจนหมดตัวแถมยังกล้าเชิดเงินล็อตใหญ่หนีหายหัวไป คิดว่าตัวเธอเองในตอนนี้ มีค่าพอที่จะแลกกับเงินจำนวนนั้นหรือรินรดา?" "พี่ชายฉันไม่ได้ตั้งใจ..." "คำแก้ตัวของคนขี้แพ้!" คาร์ลอสตัดบทเสียงกร้าว ดวงตาสีเทาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทราคาแพงก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าว ช้าๆ ทว่ามั่นคง ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "เธอรู้ไหมว่าความเสียหายที่มันทำไว้ มันเทียบเท่ากับชีวิตคนกี่คน? เงินสิบล้าน สำหรับฉันมันเป็นแค่เศษเงิน แต่ศักดิ์ศรีที่มันเหยียบย่ำ... ฉันต้องชำระด้วยความเจ็บปวดเท่านั้น" รินรดาถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงใหญ่เคลื่อนเข้ามาประชิด กลิ่นกายบุรุษเพศผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมกลิ่นไม้ยิ่งทำให้เธอดำดิ่งสู่ความหวาดหวั่น ทว่าเธอกลับไม่มีทางถอยหลังได้อีกแล้ว ด้านหลังของเธอคือผนังห้องเย็นเฉียบ "แล้วคุณต้องการอะไรจากฉัน..." เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง "ถ้าไม่ใช่เงินสด... คุณก็คงมีข้อเสนออื่นใช่ไหมคะ?" คาร์ลอสหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเอื้อมมือหนาออกไป ปลายนิ้วแข็งกระด้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอเงยหน้ารับสายตาคมกริบของเขา สัมผัสนั้นร้อนผ่าวจนรินรดาเผลอสะดุ้ง "ฉลาดนี่..." กระแสเสียงของเขานุ่มนวลขึ้น แต่มันกลับอันตรายยิ่งกว่าเดิม "เงินสิบล้านแลกกับตัวเธอ... มาเป็นผู้หญิงของฉัน ชดใช้หนี้ด้วยเรือนร่างและเวลาของเธอ จนกว่าฉันจะพอใจ" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความรู้สึกชาหนาแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย แม้เธอจะเตรียมใจไว้บ้างแล้วกับการมาเยือนถ้ำเสือในครั้งนี้ แต่เมื่อได้ยินข้อเสนอที่ดิบเถื่อนและไร้ซึ่งเกียรติเช่นนี้ออกจากปากเขาโดยตรง เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้าวรานในอก "ฉันไม่ใช่สิ่งของที่คุณจะเอามาซื้อขาย..." เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ แต่ไม่อมพยศยอมให้มันร่วงหล่นลงมาให้เขาได้เห็น "เธอไม่มีสิทธิ์ต่อรอง รินรดา" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกซู่ "ทางเลือกมีแค่เธอจะเซ็นสัญญาฉบับนี้ แล้วก้มหน้ารับบทบาทอีตัวขัดดอก หรือจะปล่อยให้พี่ชายของเธอถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ส่งกลับมาให้ครอบครัวเธอดูล่าง... เลือกเอา!" มือหนาเลื่อนลงมาบีบข้อมือบางของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล ตรึงเธอไว้กับที่ราวกับกุญแจมือเหล็กที่ไม่มีวันสะเด็ดหลุด รินรดานิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่เธอกลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะสะบัดหนี ปลายจมูกโด่งเป็นสันของเขาคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนสูดดมความหอมหวานจากซอกคอของเธออย่างถือวิสาสะ ขณะที่มืออีกข้างโอบกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง แรงปะทะระหว่างความโกรธแค้นและเพลิงปรารถนาเริ่มปะทุขึ้นในความเงียบงัน ดวงตาคมกริบของคาร์ลอสทอประกายวับวามอย่างผู้ชนะ ขณะก้มลงกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำลายทิฐิทั้งหมดของเธอลงจนไม่เหลือชิ้นดี "คืนนี้... เธอเป็นของฉัน" และก่อนที่รินรดาจะได้เปล่งเสียงปฏิเสธใดๆ ประตูห้องทำงานด้านหลังที่ปิดสนิทก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน ซึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นและกระสุนในรังเพลิงที่พร้อมลั่นไก! ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันตรายนี้ไปด้วยกันนะครับ