ความทรมานของคนรอ

กลิ่นอายความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องรับรองวีไอพี ยามนี้ราวกับถูกแผดเผาให้ระอุด้วยอุณหภูมิแห่งความเดือดดาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ของชายผู้ยืนค้ำฟ้าในโลกเบื้องหลัง "คิดจะเล่นตลกอะไรกับฉัน มาร์คัส?" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล คาร์ลอส วินเซนต์ ปรายตามองเอกสารบนโต๊ะกระจกใสด้วยแววตาดิบเถื่อนที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกชีวิตให้แหลกคราบ ร่างกายของเขายังคงจดจำรสสัมผัสและกลิ่นกายหอมหวานของรินรดาได้ดี แต่ในขณะเดียวกัน ปัญหาเกมธุรกิจสกปรกที่ถูกชักใยโดยคู่อริตัวฉกาจก็กำลังบีบให้เขาต้องขีดเส้นตาย ทว่า ในมุมมืดของห้องเดียวกันนั้น... ร่างบางของรินรดากลับสั่นสะเทือนด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าที่เคยรั้นและเต็มไปด้วยศักดิ์ศรี ยามนี้กลับซีดเผือด เธอกำลังตกเป็นเครื่องมือในเกมเดิมพันที่อันตรายที่สุด ระหว่างหัวใจของมาเฟียร้าย กับชีวิตของคนในครอบครัวที่ถูกมาร์คัสใช้เป็นตัวประกัน "ไม่ได้เล่นตลกเลยสักนิด... คาร์ลอส" มาร์คัสแย้มยิ้มเยือกเย็น นัยน์ตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความสะใจขณะก้าวเข้าไปใกล้ร่างของหญิงสาว พร้อมกับใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านไล่แตะที่พวงแก้มเนียนนุ่มของรินรดาอย่างถือวิสาสะ "แต่ผู้หญิงคนนี้... มีค่ามากกว่าที่นายคิดไม่ใช่หรือไง? ถ้าไม่อยากให้ตระกูลของเธอต้องกลายเป็นจุลในชั่วข้ามคืน... นายก็รู้นะว่าควรจะเซ็นเอกสารสละสิทธิ์หุ้นส่วนร้อยละสี่ิบนี้ซะ" รินรดาเบือนหน้าหนีสัมผัสรังเกียจนั้น หัวใจของเธอเจ็บแปลบจนแทบแตกสลาย สายตาสั่นระริกเหลือบมองไปยังคาร์ลอส ชายผู้กุมวิญญาณของเธอไว้ทั้งดวง แววตาของเขาในตอนนี้... ดำมืดและน่ากลัวเสียยิ่งกว่าปีศาจ "อย่าแตะต้องเธอ!" คำรามดุดลั่นจากลำคอหนา พร้อมกับร่างของคาร์ลอสที่พุ่งเข้าประชิดตัวมาร์คัสด้วยความเร็วราวดั่งเสือชีตาห์กระโจนตะครุบเหยื่อ มือหนาคว้าคอเสื้อของศัตรูหนุ่มแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนแก้วไวน์บนโต๊ะสั่นสะเทือน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "แกกล้าดียังไงมาล้ำเส้นฉัน... มาร์คัส!" "หึ... เก่งนักนะคาร์ลอส แต่ระวังเถอะ ผู้หญิงที่นายหวงนักหนาคนนี้ อาจจะไม่เหลือแม้แต่ลมหายใจให้รอนอนอยู่บนเตียงของนาย... ถ้าแกยังชักช้าอยู่แบบนี้" มาร์คัสหัวเราะในลำคออย่างไม่เกรงกลัว แม้จะถูกบีบคอจนหน้าดำคร่ำเครียด เขายังคงส่งสายตาท้าทายมายังเจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล รินรดากลั้นสะื้นจนตัวโยน เธอทนเห็นภาพความรุนแรงตรงหน้าไม่ไหว เสียงหัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนก "พอเถอะค่ะ... คุณมาร์คัส ปล่อยฉันไปเถอะ แล้วฉันจะยอมทำตามทุกอย่าง..." *พรึบ!* คาร์ลอสสะบัดมือปล่อยมาร์คัสออกอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหันขวับมามองหญิงสาวด้วยแววตาที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะที่ถูกเติมเชื้อเพลิง ความหึงหวง ผสมผสานกับความโกรธที่เธอคิดจะยอมจำนนต่อคนอื่นเพื่อปกป้องเขา ทำให้สติของมาเฟียหนุ่มขาดผึง "เธอไม่มีสิทธิ์พูดคำนั้น... รินรดา!" คาร์ลอสสาวเท้าเข้าไปหากลุ่มร่างบางด้วยก้าวอันทรงพลัง แรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าทำให้รินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเยียบ ลมหายใจร้อนผ่าวของเขารดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม แววตาคมกริบจดจ้องมองริมฝีปากสั่นระริกนั้นราวกับต้องการจะกลืนกินเธอลงไปทั้งตัว "คิดจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องฉันอย่างนั้นหรือ? หึ... เธอกล้าดียังไงมาทำตัวเป็นฮีโร่ลับหลังฉัน!" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความตึงเครียด มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอไว้มั่น บังคับให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา บังคับให้เธอเห็นความเจ็บปวดและแรงปรารถนาอันบิดเบี้ยวที่อัดแน่นอยู่ภายในอกของเขา "ปล่อยนะ... คาร์ลอส ฉันเจ็บ" รินรดาเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดจากแรงบีบ แต่แววตาของเธอยังคงมีความดื้อรั้นฉายชัด "ถ้าฉันไม่ทำ... คุณก็จะเสียทุกอย่างที่คุณสร้างมา! ฉันไม่อยากเห็นคุณพังเพราะผู้หญิงอย่างฉัน..." "ใครบอกว่าฉันจะพัง?" คาร์ลอสโน้มใบหน้าลงมาแนบชิด จนปลายจมูกของเราชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนหัวใจของเธอเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดมาเป็นความกระซิบพร่าเลือนที่เต็มไปด้วยมนต์สะกดอันตราย "จำใส่สมองของเธอไว้ให้ดี... รินรดา โลกใบนี้ไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์มาพรากอะไรไปจากฉันทั้งนั้น... รวมถึงตัวและหัวใจของเธอด้วย!" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทิ้งไว้เพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่ยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด แรงดึงดูดระหว่างความแค้น อำนาจ และเสน่หาอันเร่าร้อนหลอมรวมกันจนแทบจะระเบิดออกเป็นจุล มาร์คัสที่ยืนจัดเสื้อผ้าอยู่มุมห้องลอบยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดส่งข้อความบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยแทรกขึ้นทำลายความเงียบ "ดูเหมือนว่าการแสดงจะเริ่มสนุกขึ้นเรื่อยๆ แล้วสินะ... คาร์ลอส นายคิดว่าลูกน้องของนายที่โกดังริมท่าเรือ จะทนทานแรงกดดันจากฉันได้อีกสักกี่น้ำกันเชียว?" สิ้นคำพูดนั้น คาร์ลอสก็ชะงักกึก นัยน์ตาคมกริบหันขวับไปมองหน้าศัตรูตัวฉกาจทันที ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อรู้ว่านี่คือเกมซ้อนเกมที่มาร์คัสวางเอาไว้เพื่อตลบหลังเขา คาร์ลอสขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน มือข้างหนึ่งที่ไม่ได้จับคางรินรดาไว้ กำเข้าหากันจนแน่นสนิทจนเส้นเลือดปูดโปน ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคาร์ลอสก็แผดเสียงดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก มาเฟียหนุ่มก้มมองหน้าจอช้าๆ ก่อนที่นัยน์ตาคู่คมจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรเข้ามา... เป็นเบอร์ของหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ประจำการอยู่ ณ จุดลับตาที่สุดของคฤหาสน์ "นายท่านครับ..." เสียงปลายสายสั่นเครือและขาดหายไปเป็นช่วงๆ "เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีคนบุกเข้ามา..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและอยู่เคียงข้างกันมาโดยตลอดนะครับ ภูริศร์ยินดีมากๆ ครับ