ความทรงจำในห้องแล็บ

เสียงแจ้งเตือนจากระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์ *Nexus Online* ดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของคีตะ มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนแบบดิจิทัลที่คุ้นเคยในเกม แต่มันคือเสียงสะท้อนความถี่ต่ำระดับ 40 เฮิรตซ์—ความถี่เดียวกันกับเครื่องมอนิเตอร์สัญญาณชีพในห้อง ICU เมื่อเจ็ดปีก่อน "อัตราการซิงโครไนซ์ของสมองส่วนหน้าแตะระดับ 94.2 เปอร์เซ็นต์แล้วครับ หัวหน้าโครงการ... หากยังฝืนดึงข้อมูลดิบจากสตรีมจิตสำนึกชุดนั้นต่อไป ค่าความต้านทานของระบบประสาทจะพังทลายลงอย่างถาวร" เสียงของระบบ AI ประจำศูนย์วิจัยดังขึ้นเตือน แต่คีตะในโลกแห่งความเป็นจริง—ที่นั่งอยู่เบื้องหน้าจอแสดงผลสามมิตินับร้อยจอในห้องแล็บมืดทึบ—ไม่ได้สนใจคำเตือนนั้นเลย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะจ้องมองเส้นกราฟสีแดงฉานที่กำลังพุ่งทะยานอย่างไร้การควบคุมบนจอภาพ ร่างกายของเขาในแคпซูลจำลองเสมือนจริงกำลังสั่นเทาเล็กน้อยจากภาระงานประมวลผลที่เกินขีดจำกัดของมนุษย์ ในโลกเสมือนของอาเซอร์ร็อธ คีตะในร่างนักวางกลยุทธ์สวมชุดคลุมสีดำสนิทกำลังยืนอยู่ ณ ใจกลาง "ห้องโถงแห่งการสะท้อน" ดันเจี้ยนลับระดับตำนานที่ถูกซ่อนไว้ใต้รากของต้นไม้ยักษ์แห่งปฐพี พื้นเบื้องล่างของเขาไม่ใช่หินหรือดิน แต่เป็นกระจกใสแจ๋วที่สะท้อนภาพเหตุการณ์ในอดีต—ภาพของหน้าจอเขียนโค้ดนับล้านบรรทัด และภาพของเพื่อนร่วมทีมอีสปอร์ตคนเก่าที่หันหลังเดินจากไปในวันที่ทีมล้มละลาย "คุณคีตะคะ... ไม่สิ คุณคีตะ... ทางนี้ค่ะ! แนวป้องกันของโกเล็มเหล็กไหลกำลังจะแตกแล้ว!" เสียงใสแจ๋วของรินดังแทรกเข้ามาในคลื่นความคิด ร่างเพรียวบางในชุดนักเวทย์ฝึกหัดวิ่งฝ่าความมืดเข้ามาหาเขา สองมือของเธอกำคทาไม้เก่าๆ ไว้แน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด แต่มันไม่ใช่ความตื่นตระหนกไร้เหตุผล เป็นความกังวลที่เจือด้วยความเชื่อมั่น—ความเชื่อมั่นที่ไร้ตรรกะทางคณิตศาสตร์รองรับ แต่มันกลับทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจที่ผิดปกติของคีตะเริ่มกลับมาสู่ภาวะสมดุลอย่างน่าประหลาด คีตะหันกลับมามองริน แววตาที่เคยเย็นชาและว่างเปล่าฉายประกายวิเคราะห์บางอย่างแวบหนึ่ง "ถอยมาริน สามก้าวทางซ้าย..." คีตะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบขาดราวกับคำสั่งประกาศิต "องศาการโจมตีของบอสตัวนี้ไม่ได้สุ่ม มันถูกเขียนด้วยอัลกอริทึมวนซ้ำแบบ Fibonacci ทุกๆ เจ็ดวินาที โกเล็มตัวนั้นจะเปิดช่องว่างขนาดสิบเซนติเมตรบริเวณข้อต่อหัวเข่าขวา" รินกะพริบตาปริบๆ แม้จะไม่เข้าใจทฤษฎีซับซ้อนที่ชายหนุ่มพ่นออกมา แต่สัญชาตญาณของเธอบอกให้เชื่อใจ ร่างบางกระโดดถอยหลังตามคำสั่งทันที ชั่วพริบตานั้น หมัดเหล็กขนาดมหึมาของโกเล็มก็ทุบลงกระแทกพื้นจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่จนเศษหินกระจาย "ตอนนี้แหละ!" คีตะออกคำสั่ง พร้อมกับที่มือเรียวยาวกดเรียกใช้งานสกิลเฉพาะตัว *Data Stream* ข้อมูลโค้ดสีฟ้าเรืองแสงนับหมื่นอักขระไหลทะลักออกจากปลายนิ้วของเขา พุ่งตรงเข้ายึดเกาะวงจรเวทมนตร์ภายในร่างของบอสยักษ์อย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวของศัตรูถูกตรึงไว้ด้วยตัวเลขและสมการที่คีตะคำนวณไว้ล่วงหน้าเสร็จสรรพ บรรยากาศภายในห้องโถงเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของระบบประมวลผลที่ดังมาจากเบื้องลึก รินมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เธอสัมผัสได้ถึงความโดดเดี่ยวบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเก่งกาจนั้น มันเป็นความรู้สึกที่ว่า แม้เขาจะยืนอยู่ท่ามกลางข้อมูลนับล้านและการคำนวณที่สมบูรณ์แบบ แต่รอบตัวเขากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งผู้คน "คุณคีตะ... ทำไมคุณถึงต้องคำนวณทุกอย่างให้มันเหนื่อยขนาดนั้นด้วยล่ะคะ?" รินเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ เสียงของเธอนุ่มนวลและเจือความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "บางครั้ง... เกมก็ไม่ได้มีไว้เพื่อหาคำตอบที่ถูกต้องที่สุดหรอกนะคะ บางทีมันอาจจะมีไว้เพื่อให้เราได้แบ่งปันความผิดพลาดร่วมกันต่างหาก" คีตะชะงักไปเล็กน้อย ปลายนิ้วที่กำลังควบคุมสตรีมข้อมูลหยุดกะทันหัน ภาพในโลกจริง—ห้องแล็บมืดทึบที่เต็มไปด้วยจอภาพ—ซ้อนทับเข้ามาในหัวสมองอีกครั้ง เสียงของหัวหน้าทีมวิจัยเมื่อเจ็ดปีก่อนดังแว่วขึ้นมาในความทรงจำ *‘นายมันก็แค่เครื่องจักรที่คิดเป็นแต่ตัวเลข คีตะ นายไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นหรอก’* ชายหนุ่มหลุบตาลงต่ำ ซ่อนแววไหววูบในดวงตาเอาไว้ภายใต้เงาของปีกหมวก "โลกใบนี้... และโลกที่คุณจากมา มันไม่ได้ต่างกันเลยสักนิด ริน... ทุกอย่างถูกขับเคลื่อนด้วยโค้ด และทุกความผิดพลาดล้วนมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ" "แต่ฉันไม่ได้เป็นแค่โค้ดสักหน่อยนะคะ!" รินท้วงเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาตรงๆ "และฉันก็เชื่อว่า... อัลกอริทึมที่คุณกำลังเขียนขึ้นมาเพื่อเคลียร์ดันเจี้ยนนี้ มันไม่ใช่แค่สูตรคำนวณไร้หัวใจ เพราะถ้ามันไร้หัวใจจริง... มือของคุณคงไม่สั่นตอนที่สั่งให้ฉันถอยหนีเมื่อครู่นี้หรอกค่ะ" คำพูดของหญิงสาวราวกับคมมีดที่กรีดผ่าเข้าไปถึงกลางใจ คีตะนิ่งงันไป เขาก้มมองมือตัวเองที่กำเข้าหากันแน่น ความจริงที่ว่าเขาสามารถควบคุมทุกสิ่งในเกมได้ราวกับพระเจ้า แต่กลับไม่สามารถควบคุมอารมณ์ความรู้สึกของตนเองได้เลย คือหลักฐานยืนยันความพ่ายแพ้ที่ชัดเจนที่สุด ก่อนที่คีตะจะได้เอ่ยคำใดแก้ต่าง พื้นกระจกเบื้องล่างที่สะท้อนภาพอดีตก็เกิดรอยร้าวขึ้น เสียง "เพล้ง!" ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับกระจกแก้วแตกละเอียด โกเล็มเหล็กไหลที่ควรจะถูกตรึงไว้ด้วยโค้ดกลับคำรามลั่น มันลุกขึ้นยืนอีกครั้งด้วยดวงตาสีแดงฉานที่สว่างวาบยิ่งกว่าเดิม และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... โค้ดข้อมูลสีฟ้าที่คีตะฝังไว้กลับถูกแทนที่ด้วยชุดคำสั่งแปลกปลอม—ชุดคำสั่งที่ไม่เคยมีอยู่ในฐานข้อมูลของเกม *Nexus Online* "คำเตือนจากระบบกลาง..." เสียงสังเคราะห์ที่เย็นเยียบและไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ดังขึ้นในหัวของทั้งคู่ ไม่ใช่เสียงของ AI ประจำศูนย์วิจัย และไม่ใช่เสียงของระบบเกม *[ตรวจพบการเข้าถึงที่ไม่ได้รับอนุญาต... สตรีมจิตสำนึกหมายเลข 00-KITA กำลังถูกเชื่อมโยงเข้าสู่เครือข่ายแม่ข่ายหลักในโลกจริง...]* *[คำเตือน: นี่ไม่ใช่การทดลองจำลองอีกต่อไป... ยินดีต้อนรับกลับสู่ "ห้องแล็บต้นกำเนิด" ครับ คีตะ]* ดวงตาสีแดงของโกเล็มยักษ์จ้องมองตรงมาที่คีตะ ราวกับมันกำลังมองทะลุผ่านร่างในเกมไปยังร่างจริงที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงทดลอง และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างโปร่งใสสีดำสนิทนับร้อยบานก็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระดับสูงสุดที่ทำให้ลมหายใจของคีตะสะดุดกุน *[ภารกิจลับระดับ SSS: "ถอดรหัสพันธุกรรมแห่งความทรงจำ" ถูกบังคับเปิดใช้งาน...]* *[เงื่อนไขล้มเหลว: จิตสำนึกของผู้เล่นจะถูกหลอมรวมเข้ากับเซิร์ฟเวอร์หลักอย่างถาวรภายใน 180 วินาที]* --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ "ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธ"