วิศวกรรมความป่วน

"คุณกำลังทำลายสถาปัตยกรรมระดับมาสเตอร์พีซของผม ด้วยการเอาไอเดียละครน้ำเน่าช่องเก้าสมัยคุณแม่ยังสาวมายัดใส่ห้องนี้ครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของกวินดังขึ้น ท่ามกลางความชุลมุนของกองถ่ายซีรีส์เรื่องใหม่ กลิ่นฝุ่นปูนจากฉากที่กำลังถูกรื้อถอนตีคละคลุ้งไปกับกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มในมือเขา สถาปนิกหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อถึงข้อศอกยืนกอดอกพิงผนังปูนเปลือย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองร่างบางที่กำลังยืนชี้ไม้ชี้มือสั่งทีมงานพร็อบอย่างเอาเป็นเอาตาย พายสะดุ้งเล็กน้อย เธอหันขวับมาพร้อมกับแฟ้มบทละครหนาเตอะในมือ ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสไตล์นักเขียนบทผู้กุมชะตากรรมของตัวละครทั้งหมดในเรื่อง ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มร้ายกาจทันทีที่เห็นเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย "โอ๊ะ สถาปนิกผู้เคร่งขรึม หลุดจากห้องกระจกแอร์เย็นฉ่ำมาเหยียบฝุ่นดินกับเขาด้วยเหรอคะ... อ๊ะ ขอโทษทีครับ ผมติดปากพูดครับ/ค่ะกับผู้หญิงน่ะ" พายจงใจลากเสียงกวนประสาท แกล้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดปากตัวเองด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก กวินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่วุ่นวาย แต่เธอกำลังทำให้จังหวะชีวิตที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยของเขารวนเรตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าสตูดิโอแห่งนี้ "ถ้าสมองของคุณใช้งานได้ดีเท่ากับปาก ผมคงไม่ต้องมานั่งแก้แบบห้องพักพระเอกในบทงี่เง่าของคุณรอบที่สามหรอกนะครับ" กวินเดินเข้าไปใกล้ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงจนพายต้องเป็นฝ่ายผถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "นี่! มันไม่ใช่บทงี่เง่าสักหน่อย มันคือสMTP... สุนทรียศาสตร์ทางอารมณ์ต่างหากเล่าที่คุณสถาปนิกสมองทึบอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจ" พายเถียงคอเป็นเอ็น ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความท้าทาย เธอไม่เคยกลัวผู้ชายมาdนิ่งแบบนี้เลยสักครั้ง ยิ่งอีกฝ่ายนิ่งเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งอยากกระตุกหนวดเสือให้หลุดฟอร์มมากเท่านั้น "สุนทรียศาสตร์เหรอครับ?" กวินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "เตียงนอนสี่เสาแบบหลุยส์ตั้งอยู่กลางห้องสตูดิโอสไตล์ลอฟท์ปูนเปลือยเนี่ยนะที่คุณเรียกว่าสุนทรียศาสตร์ ถ้าคนดูไม่คิดว่าพระเอกเป็นโรคจิต ผมก็คงต้องคิดว่าคนเขียนบทนี่แหละที่เสพติดความเว่อร์วังจนกู่ไม่กลับ" พายอ้าปากค้าง เธอกำแฟ้มในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีผู้ชายหน้าไหนกล้าวิจารณ์งานเขียนของเธอตรงไปตรงมาขนาดนี้มาก่อน แถมสายตาที่เขากำลังมองมามันไม่ใช่สายตาโกรธเกลียด แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังเอือมระอา... ซึ่งมันน่าโมโหกว่าการโดนด่าตรงๆ เสียอีก! "นี่คุณ! ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ระวังวันหนึ่งจะตกหลุมรักคนเขียนบทจอมเพ้อเจ้อคนนี้นะครับ... เอ๊ย! หมายถึง... เชอะ!" พายเกือบหลุดปากพูดจาแปลกๆ ออกไปเพราะความโมโหจนสติหลุด เธอสะบัดหน้าหนี หมายจะเดินหนีความกดดันประหลาดนี้ไปให้พ้นทาง ทว่า... ก่อนที่พายจะทันได้ก้าวเท้าหนี เสียงทุ้มของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้นกลางวงสนทนา "อ้าว พาย อยู่นี่เอง ผมกำลังหาตัวอยู่พอดีเลย... อ้าว สวัสดีครับคุณกวิน สถาปนิกคนเก่งของเรา" ธีร์ โปรดิวเซอร์หนุ่มหล่อเจ้าเสน่ห์เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ มือหนาวางลงบนไหล่บางของพายอย่างสนิทสนมเกินความจำเป็น สายตาของธีร์มองกวินด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก คล้ายจะประกาศอาณาเขตกลายๆ กวินมองมือที่วางอยู่บนไหล่ของพาย แววตาคมกริบไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นริ้วขึ้นมาในอก เป็นความรู้สึกที่เขาไม่อยากนิยามมันว่าอะไร แต่มันทำให้ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ พายเองก็สังเกตเห็นบรรยากาศรอบตัวที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เธอยังไม่ทันได้แก้ตัวหรือขยับตัวหนีมือของธีร์ จู่ๆ กวินก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้สัญญาณเตือน มือหนาของสถาปนิกหนุ่มเอื้อมมาจับข้อมือเธอไว้แน่นด้วยแรงที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป แต่เด็ดขาดพอที่จะดึงเธอกลับมาอยู่ข้างกายเขาได้อย่างแนบเนียน ดวงตาคมกริบของกวินจ้องมองตรงไปยังธีร์ นิ่งสนิทไร้รอยยิ้ม แต่ทรงพลังจนโปรดิวเซอร์หนุ่มต้องชะงักรอยยิ้มค้าง "ขอโทษทีนะครับคุณธีร์..." กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กดดันจนบรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ "พอดีผมกับคุณพาย... กำลังเคลียร์ 'ดีเทล' สำคัญของห้องพักกันอยู่... แบบที่คนนอก... เข้ามาแทรกไม่ได้ครับ" พายเบิกตากว้าง หันขวับไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของกวินที่อยู่ใกล้เสียจนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟ หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับเริ่มรัวเร็วจนน่าตกใจ... นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องงานออกแบบแล้วล่ะมั้งครับ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "สายลมแผ่วเบา" นะครับ