ฟิลเตอร์ชีวิตที่ไม่ตรงกัน

"ถ้าคุณกวินจะยึดหลักฟังก์ชันจนตารางเมตรสุดท้ายแบบนี้ ผมแนะนำให้เราเอาเตียงไปตั้งไว้กลางห้องครัวแล้วนอนกอดตู้เย็นซะเลยดีกว่าครับ จะได้ไม่ต้องเปลืองพื้นที่เดิน" เสียงใสๆ ที่เจือความหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องประชุมชั้นสิบสอง พายผลักสมุดบันทึกเล่มหนาลงบนโต๊ะไม้สักตัวใหญ่ เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังปึ้ง สะท้อนความไม่สบอารมณ์ของนักเขียนบทสาวผู้รักความอิสระเป็นชีวิตจิตใจ ดวงตากลมโตมองค้อนสถาปนิกหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเอาเรื่อง กวินยังคงนิ่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดจางๆ ที่ท่อนแขนแกร่ง มือเรียวยาวข้างหนึ่งกำลังหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงอย่างใจเย็น ราวกับว่าพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำฝั่งตรงข้ามเป็นเพียงแค่สายลมเบาๆ ที่พัดผ่านหน้าต่างกระจกใส หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติของผม... เอ้ย ของกวิน กลับเริ่มรัวเร็วจนน่าตกใจตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ครับ นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องงานออกแบบแล้วล่ะมั้งครับ ตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อวานที่เผลอสบตากันนานเกินไป ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็คอยแต่จะปั่นป่วนสมาธิของสถาปนิกผู้เคร่งขรึมคนนี้ให้พังทลายลงทีละน้อย "ห้องครัวกับห้องนอนควรแยกออกจากกันเพื่อสุขอนามัยที่ดีครับคุณพาย และอีกอย่าง แปลนที่คุณร่างมาเนี่ย มันมีมุมโซฟาอ่านหนังสือที่ยื่นล้ำเข้าไปในเขตโครงสร้างรับน้ำหนักหลักของอาคาร ถ้าเกิดแผ่นดินไหวขึ้นมาเบาๆ ตัวละครเอกในบทของคุณคงไม่ได้ตายตอนจบหรอกครับ แต่คงโดนซากผนังทับตายคาฉากโรแมนติกซะก่อน" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบแต่เฉียบคม สายตาดุคมมองสบตาเธอนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย แต่มุมปากหยักสวยกลับกระตุกขึ้นน้อยๆ อย่างเหนือกว่า "โอ้โห! นี่คุณแช่งตัวละครผมทางอ้อมเหรอครับเนี่ย!" พายอ้าปากค้างเล็กน้อยก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้า มือเรียวเท้าคางมองหน้าเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "ความสุนทรีย์มันต้องมาก่อนความปลอดภัยสิครับคุณสถาปนิก เมืองนี้มันมีแต่ความตึกสูงคอนกรีตเย็นชาเต็มไปหมดแล้ว ถ้าห้องของพระเอกนางเอกในเรื่องยังต้องเป๊ะตามหลักเรขาคณิตจนน่าเบื่อ คนดูเขาจะเอาแรงบันดาลใจที่ไหนไปใช้ชีวิตคู่ล่ะครับ" "ชีวิตคู่ไม่ได้สร้างขึ้นมาจากความเพ้อฝันหรอกนะครับคุณพาย มันสร้างจากรากฐานที่มั่นคง ท่อประปาที่ไม่รั่วซึม และระบบระบายอากาศที่ดีต่างหากล่ะครับ" กวินตอบกลับทันควัน นัยน์ตาสีเข้มไหววูบไปชั่วขณะเมื่อเผลอมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอดๆ ของเธอ บรรยากาศในห้องประชุมแคบลงถนัดตา กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วบดลอยวนอยู่ในอากาศ ผสมผสานกับความตึงเครียดที่เจือความหวานประหลาดอย่างน่าประหลาดใจ กวินรู้สึกได้เลยว่าลมหายใจของตัวเองเริ่มไม่เป็นจังหวะเมื่อพายขยับเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น จนกลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ป่าอ่อนๆ จากตัวเธอลอยมาแตะจมูก มันเป็นความต่างที่ลงตัวอย่างน่าหงุดหงิด พายคือความยุ่งเหยิง สีสัน และจินตนาการที่ไร้ขอบเขต ส่วนกวินคือกรอบ ระเบียบ และตรรกะที่แข็งกระด้าง เหมือนฟิลเตอร์ชีวิตของคนสองคนถูกตั้งค่าไว้คนละขั้วอย่างสิ้นเชิง แต่ไม่รู้ทำไม... ยิ่งเถียงกันมากเท่าไหร่ กวินกลับยิ่งไม่อยากให้บทสนทนานี้จบลงเลยสักนิด "งั้นเรามาลองเดิมพันกันไหมล่ะครับ" พายหรี่ตามองเขาอย่างเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้าผมทำให้คุณเห็นว่ามุมห้องนั่งเล่นติสท์แตกตามแบบฉบับของผม มันใช้งานได้จริงและโรแมนติกกว่าแปลนแข็งกระด้างของคุณได้... คุณต้องยอมเลี้ยงกาแฟผมหนึ่งเดือนเต็ม แต่ถ้าผมแพ้ ผมจะยอมนั่งเงียบๆ เชื่อฟังคุณทุกอย่างเวลาตรวจแบบ... ว่าไงครับ กล้าพอไหม สถาปนิก" กวินชะงักไปนิด ปากกาในมือหยุดหมุน ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่เต็มไปด้วยความท้าทายนั้น หัวใจที่พยายามควบคุมไว้เริ่มเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง... ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้อันตรายต่อความสงบสุขในหัวใจของเขาจริงๆ "ตกลงครับ" กวินตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา "แต่ถ้าคุณแพ้... ผมไม่ได้ต้องการให้คุณเงียบหรอกนะครับ" พายเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย "อ้าว แล้วคุณต้องการอะไรล่ะครับ?" กวินโน้มตัวเข้าหาเธอช้าๆ จนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำเอาคนฟังถึงกับลมหายใจสะดุด "ผมต้องการให้คุณ... มานั่งเขียนบทข้างๆ โต๊ะทำงานของผมทุกวันแทนครับ" ประโยคกำกวมที่แฝงความนัยนั้นยังไม่ทันที่พายจะได้อ้าปากโต้แย้ง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างสูงโปรดของโปรดิวเซอร์หนุ่มหน้าตาดีที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส "อ้าว ทุกคนยังประชุมกันอยู่เหรอครับ พอดีเลย ผมเอาแบบร่างโครงเรื่องช่วงกลางของซีรีส์มาให้ช่วยรีวิวหน่อยครับคุณพาย... เอ๊ะ ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ธีร์ส่งยิ้มเป็นมิตรมาให้ แต่สายตาที่มองระหว่างกวินและพายกลับมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ กวินหุบยิ้มทันที ใบหน้าหล่อเนี๊ยบกลับมาเย็นชาไร้ระลอกคลื่นอีกครั้ง แต่กำปั้นที่วางอยู่ใต้โต๊ะกลับกำเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ