ฟื้นคืนชีพในร่างศิษย์สวะ

ความเจ็บปวดราวน้ำกรดสาดซัดแผดเผาไปทั่วทุกเส้นประสาท ไม่ได้มาจากบาดแผลฉกรรจ์บนแผ่นหลัง แต่มาจากความจริงอันโหดร้ายที่ว่า "ลมปราณเก้าสวรรค์" ที่เคยค้ำจุนจักรวาล บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าอันเย็นเยียบ "ไอ้สวะหลี่มู่เฉิน... เจ้าคิดจะนอนตายอยู่ที่นี่จริงๆ หรือ? วันนี้ยังเหลือโควตาแบกฟืนขึ้นเขาอีกสามหาบ หากทำไม่เสร็จ เบี้ยเลี้ยงเดือนนี้ของเจ้าทั้งหมดจะตกเป็นของข้า!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังแว่วมาจากเบื้องบน พร้อมกับแรงถีบอันหนักหน่วงที่ซัดเข้าบริเวณชายโครงจนร่างผอมบางกระเด็นไปกระแทกกับกองฟืนแห้ง ฝุ่นผงคละคลุ้งคาวเลือดคาวสนิมคละคลุ้งในโพรงปาก หลี่มู่เฉิน ไม่... ในตอนนี้เขาคือเด็กหนุ่มผู้มีนามเดียวกัน ศิษย์สายต้อยต่ำแห่งสำนักย่อยผาเมฆา เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาคู่นั้น... นัยน์ตาที่เดิมทีควรจะหวาดกลัวและยอมจำนนต่อโชคชะตา ทว่ายามนี้ มันกลับลึกล้ำราวกับห้วงมหาสรรพาลที่ผ่านกาลเวลามานับหมื่นปี แvงประกายเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปีสะท้อนเงาจันทร์เพ็ญ ยามที่จ้องมองไปยัง "จ้าวเฟยหลง" ศิษย์พี่ผู้มีลมปราณหลอมรวมขั้นที่สาม ซึ่งยืนค้ำหัวอยู่เบื้องหน้า จ้าวเฟยหลงชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปซ้ำเติม สันหลังของมันเย็นวาบอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับถูกคมกระบี่ที่มองไม่เห็นจ่ออยู่ที่ลำคอ ทั้งที่เบื้องหน้าเป็นเพียงศิษย์ไร้ลมปราณที่มันเพิ่งซ้อมไปเมื่อครู่ "สายตาของเจ้า..." จ้าวเฟยหลงกัดฟันกรวดด้วยความรู้สึกเสียหน้า มันบันดาลโทสะ เงื้อมือขึ้นตบลงมาหมายสั่งสอนให้หลาบจำ "ไอ้ขยะเดรัจฉาน กล้าดียังไงมามองหน้าข้าเช่นนี้!" ในห้วงความคิดของหลี่มู่เฉิน ความทรงจำอันกระจัดกระจายหลอมรวมกันอย่างรวดเร็ว เขาคือมหาเทพกระบี่ผู้ครองเก้าทวีป ผู้เคยใช้กระบี่เดียวทะลวงฟ้าดินจนสะเทือนถึงบัลลังก์สวรรค์ แต่กลับถูกหักหลังโดยสหายรักและคนสนิทในศึกสุดท้าย นึกไม่ถึงว่าจิตวิญญาณอันอมตะของเขาจะยังไม่ดับสูญ กลับมาจุติใหม่ในร่างของศิษย์สวะผู้ไร้รากปราณเช่นนี้ ทว่า... แม้ไร้ซึ่งลมปราณ แม้ร่างกายนี้จะอ่อนแอเปราะบางปานกระดาษ แต่กระดูกสันหลังและวิญญาณแห่งมหาเทพกระบี่ หาใช่สิ่งที่ปุถุชนจะเหยียบย่ำได้! มือเรียวผอมที่เต็มไปด้วยรอยแผลเปื้อนเลือดค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างช้าๆ ไม่มีเสียงคร่ำครวญ มีเพียงความเงียบงันที่น่ากลัวแผ่ซ่านออกไปโดยรอบ อุณหภูมิบริเวณลานเก็บฟืนลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว "เจ้า..." หลี่มู่เฉินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าแต่กลับก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ ราวกับเสียงกัมปนาทจากหุบเหวนรก "กล้าดียังไง... มาแตะต้องตัวเรา?" สิ้นคำพูดนั้น รัศมีกดดันอันไร้รูปก็ระเบิดออกมาจากร่างที่บอบบางราวกับใบไม้ไหว แม้จะไม่มีลมปราณแม้แต่น้อย แต่จิตสังหารอันเข้มข้นระดับบรรพจารย์ที่สะสมมานับพันปี กลับทำให้จ้าวเฟยหลงถอยหลังกรูดไปสามก้าวโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ราวกับลูกนกตกในอุ้งมือพญาอินทรี "เป็น... เป็นไปได้ยังไง? เจ้าไม่มีลมปราณนี่นา..." จ้าวเฟยหลงละล่ำละลักเสียงสั่น หลี่มู่เฉินไม่สนใจคำพูดไร้สาระเหล่านั้น สายตาทรงอำนาจกวาดมองไปรอบกาย สำนักย่อยผาเมฆาอันเสื่อมโทรมนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้น การแก้แค้นผู้ที่ทรยศเขาบนแดนสวรรค์ยังอีกยาวไกลนัก แต่ก่อนอื่น... เขาต้องทวงคืนความยุติธรรมให้แก่เจ้าของร่างเดิมที่ตายตาไม่หลับเสียก่อน ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือสำนักย่อยผาเมฆากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอย่างไร้สาเหตุ เมฆทมิฬม้วนตัวบรรจบกันเป็นเกลียวพายุหมุนวนรอบดวงจันทร์เพ็ญ แรงกดดันจากฟ้าดินอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ปกคลุมไปทั่วสารทิศ เหล่าผู้อาวุโสในตำหนักหลักต่างพากันตื่นตระหนกพุ่งทะยานออกมามองท้องฟ้าด้วยความหวาดผวา ในหมู่เมฆทมิฬอันกว้างใหญ่ เงาร่างของสตรีชุดขาวบริสุทธิ์นางหนึ่งกำลังลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ นางงดงามหยาดเยิ้มจนฟ้าดินต้องหมองหม่น ทว่ารอบกายกลับแผ่ไอเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปีที่พร้อมจะแช่แข็งทุกสรรพสิ่ง นางคือไป๋ชิงหลัน... นางเซียนผู้เย็นชาและโดดเดี่ยวที่สุดแห่งยุค ผู้ซึ่งไม่เคยชายตาดูลมหายใจของใคร ทว่ายามนี้ แววตาคู่สวยกลับจดจ้องลงมายังทิศทางของลานเก็บฟืนสำนักย่อยอย่างไม่กะพริบ หลี่มู่เฉินแหงนหน้าขึ้นมองสตรีผู้นั้น หัวใจที่ด้านชามานานนับหมื่นปีกลับกระตุกวูบอย่างรุนแรง นาง... ตามหาเขาจนพบคืนชีพมายังดินแดนนี้เช่นกัน! ทว่า ก่อนที่หลี่มู่เฉินจะทันได้เอ่ยเรียกชื่อนาง เงาดาบมหึมาสีเลือดเล่มหนึ่งก็แหวกมิติพุ่งตรงลงมาจากสรวงสวรรค์ หมายจะปลิดชีพนางเซียนผู้เลอโฉมกลางเวหา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับมหากาพย์บทใหม่นี้นะครับ