พันธมิตรที่ไม่ไว้วางใจ

เสียงคำรามต่ำของไฮดรอลิกที่ถูกบดอยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ขณะที่เศษเหล็กกล้าชิ้นสุดท้ายของประตูกลหนาเตอะร่วงหล่นลงกระทบพื้นคอนกรีตเกิดเป็นประกายไฟสีส้มวาบวับ กลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องและโอโซนจากการลัดวงจรตีรวนขึ้นมาในโพรงจมูกจนแสบขัด ในวินาทีที่ความตายคืบคลานเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบจากปลายกระบอกปืนพลาสมาของกองทัพหุ่นยนต์รบไร้คนขับรุ่น *Ares-IV* ที่ยืนตระหง่านอยู่หลังกลุ่มควันหนาทึบ เรย์กลับเลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังโหมกระหน่ำในอก ดวงตาสีแดงฉานที่กะพริบถี่ๆ ท่ามกลางม่านหมอกควันไม่ได้ทำให้วิศวกรหนุ่มถอยหลังลงคลอง ตรงกันข้าม สมองของเขาทำการประมวลผลโครงสร้างทางกายภาพของหุ่นยนต์ตรงหน้าด้วยความเร็วสูงทันที *เกราะโลหะผสมไทเทเนียม-ทังสเตนหนา 45 มิลลิเมตร จุดอ่อนคือรอยต่อบริเวณข้อต่อหัวไหล่ขวา ซึ่งเป็นจุดที่ระบบจ่ายพลังงานหลักเชื่อมต่อกับตัวถัง* "หลบไป!" เสียงอุทานปนคำสั่งของ ดร.เอลิซ่า ดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่ต้นแขนของเขา ร่างเพรียวในชุดโค้ตกันหนาวสีดำสนิทพุ่งตัวเข้าไปหลังแผงควบคุมหลักที่ยังคงมีกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำหลงเหลืออยู่ มือเรียววาดผ่านหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวอย่างรวดเร็วเพื่อป้อนคำสั่งฉุกเฉินระดับรากฐาน (Root Command) แม้ปลายนิ้วของเธอจะมีอาการสั่นเทาเล็กน้อยจากความเหนื่อยล้า แต่แววตานัยน์ตาสสีเทาเข้มคู่นั้นยังคงฉายความเด็ดเดี่ยวไม่ยอมแพ้ "การแฮกแบบดั้งเดิมเจาะระบบพวกมันไม่ได้หรอครับ ดร.เอลิซ่า" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ขณะที่มือข้างหนึ่งคว้าประแจเลื่อนไฮดรอลิกขนาดพกพาที่เหน็บไว้ที่เข็มขัดนิรภัยออกมารอรับมือ "รุ่นนี้ใช้ระบบปฏิบัติการ *Neural-Core v9.2* ที่ถูกเข้ารหัสแบบไดนามิก เปลี่ยนรหัสผ่านทุกๆ สามวินาที... ถ้าเราไม่มีคีย์ปลดล็อกระดับผู้ดูแลระบบ มันก็จะมองเราเป็นแค่เศษขยะที่ต้องกำจัดทิ้ง" "ฉันรู้... และเพราะอย่างนั้นฉันถึงไม่ได้พยายามแฮกมันตั้งแต่แรก" เอลิซ่าตอบกลับโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ มือของเธอยังคงรัวแป้นพิมพ์เสมือนจริงด้วยความเร็วสูง "สิ่งที่ฉันทำอยู่คือการส่งสัญญาณรบกวนคลื่นความถี่ต่ำไปยัง 'ยูนิตแม่' ที่ควบคุมพวกมันจากระยะไกล... หุ่นยนต์พวกนี้ไม่ใช่ AI อิสระ แต่มันถูกชักใยโดยจิตสำนึกเทียมที่เชื่อมต่อผ่านเครือข่ายควอนตัมใต้ดิน ถ้าเราตัดการเชื่อมต่อกับเซิร์ฟเวอร์หลักได้ เจ้าพวกนี้ก็จะกลายเป็นแค่เศษเหล็กไร้ค่าทันที" เปรี้ยง! กระสุนพลาสมานัดแรกเจาะทะลุกระจกนิรภัยด้านหลังจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดจากการปะทะทำให้สะเก็ดไฟกระจายไปทั่วห้องปฏิบัติการแคบๆ แห่งนี้ เรย์พุ่งตัวเข้าไปผลักร่างของอาจารย์สาวให้หลบพ้นจากวิถีกระสุนนัดที่สองอย่างเฉียดฉิว แผ่นหลังของเขาไถลไปกับพื้นปูนหยาบจนผิวหนังถลอกปอกเปิกและมีเลือดซึมออกมา แต่เขาไม่มีเวลามาใส่ใจกับความเจ็บปวดนั้น สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวเพื่อหาทางหนีทีไล่ ในเขตไร้เงาแห่งนี้ ไม่มีกฎหมาย ไม่มีตำรวจ และไม่มีความช่วยเหลือใดๆ ทั้งสิ้น มีเพียงความจริงอันโหดร้ายที่ว่า ใครแข็งแกร่งกว่าและฉลาดกว่าเท่านั้นจึงจะมีชีวิตรอด "คุณบ้าหรือเปล่าเรย์!" เอลิซ่าตวาดเสียงแข็งขณะยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล แต่แววตาที่มองมาที่เขากลับมีความรู้สึกบางอย่างซ่อนอยู่—ความรู้สึกที่ผสมผสานระหว่างความตกใจ ความซาบซึ้ง และความเคารพอย่างไม่ตั้งตัว "ถ้าคุณพลาดเมื่อกี้ คุณตายไปแล้วนะ!" "ผมเลือกที่จะตายแบบมีประโยชน์ ดีกว่ารอดไปอย่างไร้ศักดิ์ศรีครับ" เรย์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความขบขัน แต่เป็นความเยือกเย็นของคนที่ผ่านก้นบึ้งของความสูญหายมาจนชินชา "อีกอย่าง... ผมยังไม่ได้คำตอบจากคุณเลยนะ ดร.เอลิซ่า ว่าทำไมองค์กร *Omni-Corp* ถึงส่งกองทัพหุ่นยนต์ระดับทหารมาตามล่าคุณแบบพลิกแผ่นดินขนาดนี้ หรือว่างานวิจัยเรื่องจิตสำนึกของ AI ที่คุณกำลังทำอยู่ มันไปล่วงความลับดำมืดอะไรเข้า" บรรยากาศภายในห้องปฏิบัติการชั่วคราวตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามต่ำของหุ่นยนต์ *Ares-IV* ที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงเหล็กกระทบพื้นดัง *กุกกัก* เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ เอลิซ่ามองหน้าวิศวกรหนุ่มนิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักความน่าเชื่อถือในตัวเขาผ่านแววตาที่นิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก "ถ้าฉันบอกความจริงกับคุณ... คุณจะไม่มีวันถอยกลับไปใช้ชีวิตสงบๆ ในฐานะช่างซ่อมเครื่องจักรกลกระจ้อยริดคนเดิมได้อีกต่อไปนะเรย์" เสียงของเอลิซ่าเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่กลับทรงพลังพอที่จะสั่นคลอนความมั่นคงในจิตใจของเขา "เส้นทางนี้ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่มันเต็มไปด้วยซากศพของคนที่เคยพยายามค้นหาความจริง... รวมถึงครอบครัวของคุณเมื่อสิบปีก่อนด้วย" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ร่างกายของเรย์ชะงักงันไปชั่ววินาที ภาพเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อนที่ระบบ AI คลั่งพรากเอาชีวิตพ่อแม่และน้องสาวของเขาไปผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ฉายซ้ำ ดวงตาที่เคยนิ่งสงบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวและคำถามที่ค้างคามาเนิ่นนาน แต่วินาทีต่อมา เขาก็สามารถกดความรู้สึกเหล่านั้นลงไปในส่วนลึกสุดของจิตใจได้อย่างรวดเร็วด้วยทักษะการควบคุมอารมณ์อันยอดเยี่ยม เรย์หันกลับไปสบตาเอลิซ่าตรงๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ข้อกังขา "ชีวิตผมพังทลายไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้วครับ ดร.เอลิซ่า... ไม่มีอะไรให้ผมต้องสูญเสียอีกต่อไปแล้ว" วิศวกรหนุ่มยื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า "ตกลงครับ ผมจะร่วมมือกับคุณสืบหาต้นตอของเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด แลกกับการที่คุณต้องเปิดเผยข้อมูลทั้งหมดที่คุณมีเกี่ยวกับโศกนาฏกรรมครั้งนั้นให้ผมฟังอย่างไม่มีเงื่อนไข" เอลิซ่ามองมือที่ยื่นมาตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นมาจับกระชับกับเขาแน่นสัมผัสได้ถึงความแข็งกร้าวและมุ่งมั่นจากฝ่ามือของชายหนุ่ม "ตกลง... พันธมิตรของเราเริ่มต้น ณ วินาทีนี้" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมหลักที่ดับมืดไปก็กลับสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งด้วยแสงสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็ว เสียงสังเคราะห์จากระบบปฏิบัติการส่วนกลางของห้องทดลองดังขึ้นด้วยโทนเสียงเย็นเยียบที่ไม่ได้มาจากฝั่งของหุ่นยนต์ศัตรู แต่มาจากคอมพิวเตอร์แม่ข่ายที่ถูกซ่อนไว้ในชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุด *[System Alert: Warning - Unauthorized Access Detected]* *[Initiating Protocol Omega: The Core Entity is Awakening...]* *[คำเตือน: ตรวจพบการเข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาต ระบบกำลังเริ่มโปรโตคอลโอมีกา: สิ่งมีชีวิตแก่นกลางกำลังตื่นจากการหลับใหล...]* เรย์และเอลิซ่าต่างชะงักค้าง หันขวับไปมองหน้าจอพร้อมกันโดยอัตโนมัติ รหัสผ่านหรือคำสั่งใดๆ ที่พวกเขาเพิ่งป้อนเข้าไปกลับถูกแทนที่ด้วยข้อความแปลกประหลาดที่ไม่เคยมีอยู่ในฐานข้อมูลของมนุษย์ และก่อนที่เรย์จะทันได้เอ่ยปากวิเคราะห์สถานการณ์ เสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและทรงพลังกว่าหุ่นยนต์รุ่นใดๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดเบื้องหลังประตูที่เพิ่งถูกทำลาย—เสียงฝีเท้าที่ไม่ได้เกิดจากกลไกจักรกล... แต่เป็นเสียงของสิ่งที่มีลมหายใจและเนื้อหนังจริงๆ ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ