คืนสู่บัลลังก์มหาเทพ

"หากเจ้าคิดว่าเพียงแค่มีกระบี่อยู่ในมือ ก็สามารถตัดสินโชคชะตาของข้าได้ เช่นนั้นเจ้าก็ช่างเขลาเสียยิ่งกว่าสุนัขข้างถนนเสียอีก" หลินฟานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปถึงดวงวิญญาณของผู้ที่อยู่รอบข้าง เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองคมกระบี่นับร้อยที่พุ่งเข้าใส่จากเงามืด เพียงแค่สะบัดแขนเสื้อเบาๆ มวลอากาศโดยรอบพลันบิดเบี้ยว กลายเป็นม่านพลังลึกลับที่แตกสลายคมกระบี่เหล่านั้นกลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา มู่หรงเซวี่ยยืนอยู่เบื้องหลัง เขาสังเกตเห็นแววตาที่สั่นไหวของนาง นางเซียนผู้สง่างามไร้ที่ติบัดนี้กลับมีหยาดเหงื่อผุดขึ้นตามไรผม ความเย็นชาที่นางยึดถือมาตลอดชีวิตถูกทำลายลงด้วยอำนาจที่ไร้ที่มาของชายที่นางมอบหัวใจให้ "หลินฟาน... เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?" นางเอ่ยถาม เสียงของนางแผ่วเบาราวกับกลัวว่าคำถามนี้จะทำลายความสัมพันธ์ที่เปราะบางนี้ไปตลอดกาล หลินฟานไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขากำลังเผชิญกับพายุโหมกระหน่ำภายในจิตใจ ภาพนิมิตที่เลือนรางมาตลอดสามสิบสองปีบัดนี้เริ่มชัดเจนขึ้นเหมือนหยดหมึกที่หยดลงบนผืนผ้าขาว ความทรงจำในฐานะ 'มหาเทพผู้ครองสัตตบรรณ' ไม่ใช่แค่ตำนานที่ถูกเล่าขาน แต่มันคือตัวตนที่แท้จริงของเขาที่ถูกผนึกไว้ด้วยกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ ความเจ็บปวดจากการทะลวงผ่าน 'ผนึกนิรันดร์' ในจิตวิญญาณเปรียบเสมือนการถูกหอกนับพันทิ่มแทง หลินฟานทรุดตัวลงคุกเข่าหนึ่งข้าง กัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก เขาตระหนักได้แล้วว่าทำไมเขาถึงต้องกลับมาเกิดใหม่ ทำไมเขาถึงต้องมีความแค้นที่ฝังรากลึกถึงเพียงนี้ 'ข้าจำได้แล้ว... ทั้งหมด... ข้าคือผู้ที่ถูกทรยศโดยสวรรค์ที่ข้าเคยปกป้อง' เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของหลินฟานเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากเดิมที่ดุดันและเยือกเย็น บัดนี้มันแฝงไปด้วยประกายของดวงดาวที่ดับสูญและถือกำเนิดใหม่ ออร่ารอบกายของเขาเปลี่ยนจากปราณยุทธ์เป็นพลังเทวะที่บริสุทธิ์และทรงพลังยิ่งกว่าสิ่งใดในยุทธภพ "มู่หรงเซวี่ย" เขาเรียกชื่อนาง เสียงนั้นกังวานลึกราวกับมาจากอีกห้วงมิติหนึ่ง "หากข้าคืนสู่บัลลังก์แห่งมหาเทพ หากข้าต้องทำลายสวรรค์ที่กักขังวิญญาณของข้า เจ้ายังจะยืนอยู่เคียงข้างข้าหรือไม่... หรือเจ้าจะเลือกยืนอยู่ฝั่งเดียวกับผู้ที่พยายามลบตัวตนของข้าให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์?" นางเซียนสาวชะงักงัน หัวใจของนางเต้นระรัว นางไม่เคยรู้จักความกลัว แต่คำถามของเขาทำให้ใจของนางสั่นคลอน นางก้าวเข้ามาหาเขาอย่างไม่ลังเล มือเรียวบางสัมผัสที่ใบหน้าของเขาอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นจากนางทำให้จิตที่กำลังแตกสลายของหลินฟานกลับมามั่นคงอีกครั้ง "ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร... เป็นจอมยุทธ์ผู้โดดเดี่ยว หรือมหาเทพที่โลกหวาดกลัว ข้าจะยังคงเป็นเพียงคนเดียวที่จดจำชื่อของท่านได้ในวันที่โลกทั้งใบหันหลังให้ท่าน" คำพูดของนางไม่ใช่แค่คำสัญญา แต่มันคือนัยสำคัญที่ทำให้ผนึกสุดท้ายในจิตใจของหลินฟานพังทลายลงอย่างสมบูรณ์! ทันใดนั้น ฟ้าเบื้องบนพลันเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆหมอกสีดำทมิฬม้วนตัวเป็นวงกว้างเหนือยอดเขาเมฆาขาว สายฟ้าฟาดลงมาดั่งมังกรเพลิงที่กำลังกราดเกรี้ยว มันไม่ใช่ทัณฑ์สวรรค์ธรรมดา แต่มันคือแรงอาฆาตจากเหล่านพเคราะห์ที่รับรู้ถึงการตื่นขึ้นของ 'ผู้ไร้ลักษณ์' ที่แท้จริง หลินฟานลุกขึ้นยืน กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือส่งเสียงร้องครวญครางราวกับตื่นเต้นที่จะได้ดื่มกินโลหิตของเทพยดาอีกครั้ง เขาก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยแยกของมิติปรากฏขึ้นภายใต้ฝ่าเท้า ราวกับว่าเขาไม่ได้เดินบนพื้นดิน แต่กำลังก้าวเดินบนห้วงอวกาศ "ในเมื่อพวกมันกลัวข้าถึงเพียงนี้" เขากล่าวพลางมองขึ้นไปบนฟ้าด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความสมเพช "เช่นนั้นข้าก็จะไม่ทำให้พวกมันผิดหวัง..." เขายกกระบี่ขึ้นชี้ฟ้า ทันใดนั้น เงาร่างของเทพสงครามขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นซ้อนทับร่างของเขา แรงกดดันมหาศาลทำให้ยอดเขาทั้งลูกเริ่มสั่นสะเทือน พื้นดินแยกออกเป็นเสี่ยงๆ แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะฟาดฟันเพื่อเปิดประตูสู่บัลลังก์มหาเทพ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยและเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายก็ดังก้องขึ้นจากด้านหลัง... มันไม่ใช่ใครอื่น นอกจากอาจารย์ที่เขาสังหารไปเมื่อสิบปีก่อน พร้อมด้วยศิษย์พี่ร่วมสำนักที่บัดนี้กลายเป็นหุ่นเชิดไร้วิญญาณของสวรรค์! "ศิษย์ทรยศ... วันนี้คือวันตายของเจ้า!" เสียงที่ไร้อารมณ์ดังขึ้นจากเงาที่ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น หลินฟานหยุดชะงัก เขายังไม่หันกลับไป แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขานั้นเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ เพราะเขารู้ดีว่าหุ่นเชิดเหล่านี้คือคำตอบสุดท้ายที่จะพิสูจน์ว่า เขากลายเป็นเทพที่แท้จริง หรือจะกลายเป็นปีศาจที่ทำลายทุกสิ่งที่เขารัก ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางวิถีกระบี่ไปกับข้า กระบี่ไร้ลักษณ์ นะครับ