เมื่อตัวท็อปมาเจอกันในสนามแข่ง

เสียงกดคีย์บอร์ดMechanical Switch แบรนด์ดังรุ่นลิมิเต็ดอิดิชันดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบบนหลังคาสังกะสีในคืนพายุเข้า ความเงียบงันภายในห้องพักนักกีฬาโซนหลังเวทีการแข่งขันอีสورتระดับประเทศถูกฉีกกระชากด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่เต็มไปด้วยความหัวร้อนขั้นสุด "ให้ตายเถอะ! นี่มันแก๊งเด็กอนุบาลหรือไงวะถึงเดินเกมแบบนี้!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นตามมาด้วยร่างบางของ 'มีนา' โปรเพลเยอร์สาวดาวรุ่งแห่งทีม Phoenix ที่กระชากหูฟังเกมมิ่งราคาแพงออกเหวี่ยงลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี เส้นผมสีดำสนิทที่ถูกมัดรวบไว้เป็นหางม้าสูงสะบัดตามแรงเหวี่ยง เผยให้เห็นใบหน้าหวานคมที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธจัด ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววตึงเครียดและหงุดหงิดจนแทบจะพ่นไฟออกมาได้อยู่แล้ว ก็จะไม่ให้เธอหัวร้อนได้ยังไงล่ะคะ? ในเมื่อชัยชนะที่ควรจะเป็นของเธอและทีมในรอบชิงชนะเลิศเมื่อห้านาทีที่แล้ว กลับต้องหลุดลอยหายไปต่อหน้าต่อตา เพียงเพราะจังหวะบุกสุดท้ายที่เพื่อนร่วมทีมดันก้าวพลาดไปก้าวเดียว จนเปิดโอกาสให้ฝั่งตรงข้ามพลิกเกมกลับมาชนะไปได้อย่างเจ็บแสบ และไอ้คนที่ยืนหัวเราะร่าเริงอยู่หลังจอฝั่งโน้น... ก็คือ 'คินน์' สตรีมเมอร์หนุ่มตัวท็อปผู้มีฉายาว่า 'ราชาจอมปั่น' คนนั้นนั่นเอง! ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่มันจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อذنเจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปร่งในเสื้อฮู้ดสีดำสนิทก้าวเข้ามาอย่างสบายอารมณ์ มือข้างหนึ่งถือกระป๋องน้ำอัดลมเย็นเฉียบ อีกข้างก็กดหน้าจอโทรศัพท์มือถือยิกๆ เหมือนโลกใบนี้มีแต่เขาเป็นเจ้าของพื้นที่ มีนาหรี่ตามองผู้มาเยือนด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ เธอไขว่ห้างกอดอกแน่น รังสีความอึมครึมแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนแทบจะทำให้บรรยากาศในห้องติดลบ "อุ๊ย ตายจริง... หน้าบูดเป็นตูดแมวแบบนี้ ระวังหน้าแก่เร็วนะครับคุณโปรเพลเยอร์" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักทายด้วยน้ำเนือยๆ เจือแววเย้าแหย่ที่ตั้งใจกวนประสาทให้เธอสติหลุดโดยเฉพาะ คินน์ยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า ดวงตาคมปลาบภายใต้กรอบผมสีน้ำตาลเข้มมองตรงมาที่เธอด้วยความขบขัน มีนากัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน เธอผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างสูงที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งคืบอย่างไม่เกรงกลัว "ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่มีฟันเคี้ยวข้าวในมื้อหน้านะคะคุณสตรีมเมอร์" มีนากระแทกเสียงใส่หน้าเขา ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "ถ้าจะมาเยาะเยวยลโฉมความพ่ายแพ้ของฉันล่ะก็ เชิญไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ ก่อนที่ฉันจะเอาสันหนังสือเล่มหนานี่ฟาดหน้าหล่อๆ ของนายให้แบน!" คินน์หัวเราะในลำคอเบาๆ ท่าทีไม่สะทกสะท้านของเขายิ่งทำให้มีนารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลกในสายตาเขาเข้าไปใหญ่ ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาใกล้เธอเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นความเย็นจากกระป๋องน้ำอัดลมลอยแตะจมูก "ใครบอกว่าผมมาเยาะเย้ยล่ะครับ... ผมแค่จะมาบอกว่า เมื่อกี้จังหวะที่คุณเดินเกมพลาดตรงมุมป้อมน่ะ โคตรจะน่ารักเลยรู้ตัวป่ะ?" ฉับพลัน ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงด้วยความโกรธของมีนาก็ชะงักกึก ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมารวมกันที่พวงแก้มขาวเนียนโดยอัตโนมัติ เธอนิ่งอึ้งไปสามวินาที สมองประมวลผลคำพูดหน้าไม่อายของคนตรงหน้าไม่ทัน นี่เขา... ชมเธอเหรอ? หรือกำลังกวนประสาทเธอกันแน่วะเนี่ย! "ไอ้... ไอ้คนบ้า! ใครน่ารักกับนายฟะ! ถอยไปเลยนะ!" มีนาผลักอกกว้างของเขาเต็มแรงจนร่างสูงเซถอยหลังไปสองก้าว เธอรีบยกมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง พยายามซ่อนอาการใจเต้นรำคาญใจที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้นอย่างไร้สาเหตุ "อย่ามาเล่นลิ้นนะคินน์! เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น!" "อ้าว ก็เห็นหน้าแดงขนาดนั้น นึกว่าเขินซะอีก" คินน์ยัก ไหล่อย่างกวนๆ ยกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาคนมองอยากจะกระโดดเตะก้านคอให้รู้แล้วรู้รอด "แต่เอาเถอะ... ฝีมือระดับคุณน่ะ ถึงจะแพ้แต่ก็สู้ได้สมศักดิ์ศรีดีนี่ครับ ไม่เสียแรงที่ผมตั้งตารอเจอในรอบชิง" น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากทีเล่นทีจริงเป็นความจริงจังขึ้นมานิดหน่อย จนมีนาเผลอช้อนตาขึ้นสบมองดวงตาคมคู่นั้นโดยไม่ ตั้ง ตัว ใน แวว ตา คู่ นั้น ไม่มี ร่องรอย ของการ เยาะเย้ย ถากถาง เหลืออยู่ เลย มี แต่ ประกาย ความ พึงพอใจ และ ความ ท้าทาย ที่ ทำ ให้ หัวใจ ของ เธอ กระตุก วูบ อย่าง แปลก ประหลาด "นาย... พูดจริงหรือแค่ปั่นประสาทฉันเล่นอีกเนี่ย" มีนาถามเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่หายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เหลือเพียงความประหม่าที่เข้ามาแทนที่ "อยากรู้เหรอครับว่าผมพูดจริงหรือเล่น..." คินน์ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง คราวนี้เขาก้มลงกระซิบเบาๆชิดริมใบหู น้ำเสียงทุ้มนุ่มทอดต่ำลงจนชวนให้ขนลุกซู่ "งั้น... คืนนี้แอดไลน์ผมมาสิครับ เดี๋ยวผมเฉลยให้ฟังตัวต่อตัวเลย" พูดจบ เจ้าตัวก็ผละออกไปพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์โบกมือลาเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างลอยชาย ทิ้งให้มีนายืนแข็งค้างอยู่กลางห้อง หัวใจเต้นโครมครามราวกับวิ่งมาราธอนสิบรอบ มีนากัดริมฝีปากล่างแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด เธอยกมือขึ้นทาบอกตัวเองที่กำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ พลางคิดในใจอย่างหัวเสียว่าไอ้ผู้ชายคนนี้มันอันตรายต่อหัวใจเธอเกินไปแล้ว! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตดังขึ้นเบาๆ จากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ มีนากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือดย เธอ เดิน ไป หยิบ มัน ขึ้น มา ดู ช้าๆ ด้วย ความ ลังเล ปน อยาก รู้ หน้าจอ สว่าง วาบ ปรากฏ ชื่อ บัญชี ของ คน ที่ เพิ่ง เดิน ออก ไป หยกๆ พร้อม กับ ข้อความ สั้นๆ ที่ ทำ เอา เธอ แทบ สำลัก น้ำลาย [Kinn.K: "ฝันดีนะครับยัยตัวแสบ พรุ่งนี้เจอกกันใหม่ตาหน้าแก้ตัวนะ :)"] มีนากำโทรศัพท์ในมือแน่น แก้มเนียนร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดยิ่งกว่าเดิม เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความสั่นไหวในอก นิ้วเรียวเล็กจรดลงบนแป้นพิมพ์เตรียมจะพิมพ์ข้อความด่ากลับไปยาวเหยียดด้วยความหมั่นไส้ แต่ทว่า... ปลายเล็บของเธอกลับเผลอไปกดโดนปุ่มส่งสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตสีชมพูหวานแหววที่ระบบแนะนำขึ้นมาโดยอัตโนมัติ! "กรี๊ด! ไม่นะไอ้นิ้วบ้า!" มีนาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบกดปุ่มยกเลิกข้อความยิกๆ ทว่ามันกลับช้าไปเสี้ยววินาทีเดียว เมื่อหน้าจอขึ้นสถานะว่า... *'อ่านแล้ว'* ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูหัวใจต้อนรับความป่วนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าตอนหน้าเคมีคู่นี้จะยิ่งทวีความฟินจนใจเจ็บแน่นอนค่ะ!