เกมที่เริ่มเดือด

“ความลับของบริษัทคุณที่กำลังจะถูกเผาทิ้ง… ดูเหมือนจะราคาแพงกว่าที่ผมประเมินไว้เสียอีกนะครับ คุณอชิร” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานสถาปัตยกรรมมืดสลัว ธันวา ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ใต้แสงไฟสปอตไลท์ดวงเดียวที่ส่องลงกลางห้อง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทตัดเย็บเนี๊ยบกริบไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใจเลยแม้แต่น้อยที่เห็นทนายความสาวมือหนึ่งอย่างรันทาดายืนอยู่เคียงข้างคู่แข่งคนสำคัญ รินรดาไม่ขยับเขยื้อn ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปยังคงยืนนิ่งสงบ ทว่าสายตาคมกริบดุจใบมีดโกนของเธอตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยการประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ในฐานะทนายความที่ผ่านคดีธุรกิจมาโชกโชน เธอย่อมรู้ดีว่าการปรากฏตัวของธันวาในยามวิกาลเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเปิดเผย อชิรดึงสายตากลับมาจากร่างของธันวาอย่างช้าๆ ความเย็นชาบนใบหน้าคมสันกลับมาเด่นชัดอีกครั้งราวกับหน้ากากเหล็ก เขาหมุนตัวกลับไปหยิบแก้ววิสกี้บนโต๊ะทำงาน ยกขึ้นจิบช้าๆ เพื่อซ่อนความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะในเกมที่เขากำลังเป็นฝ่ายคุมเชิง “ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ธันวา คงไม่ใช่เวลามาตรวจงานสถาปัตยกรรมกระมัง หรือว่าโครงการ ‘The Zenith’ ที่คุณอยากได้จนตัวสั่น กำลังทำให้นอนไม่หลับจนต้องมาเดินเร่ร่อนในตึกร้างผู้คนแบบนี้” อชิรเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงรังสีคุกคามที่ทรงพลัง ธันวายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาเดินทอดน่องเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดยืนห่างจากรินรดาเพียงแค่เอื้อมมือ “ผมคงไม่ต้องอธิบายหรอกกระมังครับว่าทำไมผมถึงมาที่นี่ ในเมื่อเอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินแปลงสุดท้ายกำลังจะหลุดมือคุณ แถมหลักฐานการทุจริตในบริษัทสถาปนิกของคุณก็กำลังจะถูกเปิดโปง… เอ่อ ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะครับที่เข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของ ‘ที่ปรึกษา’ คนใหม่ของคุณ” ธันวาจงใจเน้นเสียงคำว่าที่ปรึกษาพร้อมกับชายตาคมกริบมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความจาบจ้วง รินรดาขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอไม่ชอบสายตาแบบนั้น สายตาที่มองผู้หญิงเป็นเพียงเครื่องมือหรือเบี้ยตัวหนึ่งในกระดานอำนาจ “ถ้าคุณมีเวลามาเดินเล่นพูดจาไร้สาระในพื้นที่ส่วนบุคคลแบบนี้ สู้เอาเวลาไปเตรียมตัวขึ้นศาลในฐานะจำเลยข้อหาพยายามฮุบกิจการโดยมิชอบด้วยกฎหมายจะดีกว่าไหมคะ คุณธันวา” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และเฉียบคมจนธันวาหุบยิ้มแทบไม่ทัน ธันวาหันขวับมามองทนายความสาว เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างขบขัน “ปากคอเราะร้ายสมคำร่ำลือจริงๆ ครับ คุณรินรดา น่าเสียดายนะ… ที่ทนายฝีมือดีอย่างคุณดันเลือกเดินเรือผิดลำ ซ้ำร้ายเรือลำนั้นกำลังจะจมลงก้นทะเลลึกอยู่รอมร่อ” “เรือลำนี้จะจมหรือไม่ คุณธันวาคงไม่มีสิทธิ์มาตัดสินหรอกค่ะ เพราะในฐานะที่ปรึกษาเชิงลึกที่อชิรเพิ่งแต่งตั้งเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา หน้าที่ของฉันคือการกู้ซากเรือลำนี้ขึ้นมา และจัดการสับเปลี่ยน ‘กัปตันจอมปลอม’ ที่แอบลอบกัดอยู่ข้างหลังให้หลุดจากตำแหน่ง” คำพูดของรินรดาคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงกลางใจของคู่แข่ง อชิรที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ เหล่ตามองหญิงสาวข้างกายแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่ง เคมีอันตรายระหว่างพวกเขาทั้งสองคนส่องประกายวาววับท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่น ธันวาหุบยิ้มสนิท ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง “ปากดีให้ได้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกันครับ… แล้วเราจะได้เห็นว่า หลักฐานชิ้นใหม่ที่ผมกำลังจะยื่นให้สื่อในวันพรุ่งนี้ จะทำให้สถาปนิกผู้สูงส่งคนนี้เหลือเกียรติภูมิไว้กราบไหว้ตัวเองอีกหรือไม่” พูดจบ ธันวาก็กวาดสายตามองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินสาวเท้าก้าวออกจากห้องทำงานไปอย่างมั่นใจ ทิ้งเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนเปลือยดังสะท้อนก้องในความเงียบ ปัง! บานประตูไม้บานใหญ่ปิดสนิทลงอีกครั้ง ความเงียบงันกลับคืนสู่ห้องทำงาน แต่บรรยากาศกลับไม่เหมือนเดิม ร่างสูงของอชิรขยับเข้าหารินรดาอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นอายความเป็นชายผสมผสานกับกลิ่นวิสกี้และบุคลิกอันดุดันโอบล้อมรอบตัวเธอ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัว มีเพียงประกายแห่งความท้าทายและแรงปรารถนาที่ถูกจุดชนวนขึ้นจากความตึงเครียดเมื่อครู่ “คุณดึงฉันเข้ามาเป็นที่ปรึกษาเชิงลึก… เพื่อเอาฉันมาเป็นเกราะกำบังจากธันวาอย่างนั้นเหรอคะ คุณอชิร” รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงนิ่งสนิททว่าท้าทาย อชิรโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับผิวแก้มเนียนนุ่ม เขาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะทำงานกักขังเธอไว้ในวงแขน เป็นการแสดงออกถึงการครอบครองโดยปริยาย “คุณเข้าใจผิดแล้ว รินรดา…” เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม “ผมไม่ได้ดึงคุณมาเป็นเกราะกำบัง… แต่ผมดึงคุณเข้ามาเพราะผมรู้ว่า… มีเพียงผู้หญิงอย่างคุณเท่านั้น ที่จะช่วยผม ‘เผด็จศึก’ เกมนี้ได้” ปลายนิ้วเรียวแกร่งของอชิรเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียกรอบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย้ายวนและเต็มไปด้วยอำนาจทำให้หัวใจของทนายความสาวผู้เยือกเย็นเต้นผิดจังหวะ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่สายตาของเขาลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่พร้อมจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว “ระวังตัวด้วยนะคะ อชิร…” รินรดากระซิบตอบ ริมฝีปากสีแดงระเรื่ออยู่ห่างจากริมฝีปากเขาเพียงแค่เซนติเมตรเดียว “ถ้าเกมนี้คุณพลาดแม้แต่น้าวเดียว ฉันนี่แหละ… จะเป็นคนฟ้องร้องคุณเอง” อชิรหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เซ็กซี่และอันตรายที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน “ผมรอให้คุณมาพิพากษาผมอยู่พอดี…” เขากดริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างรวดเร็วและหนักแน่น ไม่มีการลังเล ไม่มีการขออนุญาต เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความเร่าร้อน ความดิบเถื่อน และความต้องการที่สะสมมาภายใต้หน้ากากทางวิชาชีพ รินรดาสะดุ้งเฮือกเล็กน้อยก่อนที่สัญชาตญาณจะผลักดันให้เธอตอบสนอง มือเรียวเล็กขยุ้มปกเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อดึงรั้งร่างหนาให้เข้ามาชิดยิ่งขึ้น รสจูบที่ลึกซึ้งและดุดันดึงสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ท่ามกลางสงครามธุรกิจที่กำลังลุกเป็นไฟและเดิมพันด้วยเกียรติยศทั้งหมดที่มี เส้นแบ่งระหว่าง "พันธมิตร" และ "คนรัก" เริ่มพร่าเลือนจนแทบมองไม่เห็น ทว่า ในขณะที่ริมฝีปากของพวกเขายังคงเกี่ยวพันกันอย่างเร่าร้อน เสียงแจ้งเตือนอีเมลฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นตัดผ่านความเงียบ *ติ๊ง!* อชิรผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นในความมืด รินรดายืนหอบหายใจเล็กน้อย พยายามดึงสติของตนเองกลับคืนมาขณะก้มมองหน้าจอตามเขา ข้อความจากอีเมลนิรนามส่งตรงถึงกล่องข้อความส่วนตัว พร้อมกับแนบไฟล์เอกสารลับชิ้นหนึ่งที่มีหัวข้อว่า... *[หลักฐานชิ้นสุดท้าย: โครงการก่อสร้างตึก A ที่ถูกซ่อนไว้โดยพ่อของคุณ]* อชิรเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเย็นชาพังทลายลงในเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง—ไม่ใช่ธันวา แต่เป็นชื่อของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในเกมอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!