กลิ่นคาวเลือดกับน้ำหอมหวาน

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยปนมากับสายลมในห้องทำงานส่วนตัวของคิรากรไม่ได้ทำให้ลินินหวาดกลัว แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คือแววตาของชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เขาไม่ได้มองมาที่เธอเหมือนคนปกติ แต่มองราวกับจะผ่าร่างเธอออกเป็นชิ้นๆ เพื่อค้นหาความลับที่เธอซุกซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มจอมปลอม "ในถุงมือของเธอมันมีอะไรหรือลินิน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คิรากรวางปากกาหมึกซึมในมือลง จังหวะการเคลื่อนไหวของเขานั้นเชื่องช้า ทว่าเปี่ยมไปด้วยอำนาจคุกคาม เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างผ่อนคลาย แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับจดจ้องที่มือขวาของหญิงสาวไม่วางตา ลินินพยายามบังคับมือที่สั่นเทาให้หยุดนิ่ง เธอซ่อนเศษกระดาษที่จารึกรหัสลับของบัญชีมืดเอาไว้ในถุงมือลูกไม้เส้นบาง ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลังเมื่อเขาเริ่มลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาเธอเหมือนเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม "ดิฉันไม่ได้เก็บอะไรไว้หรอกค่ะท่าน... ก็แค่ถุงมือแฟชั่นธรรมดา" เธอตอบพยายามรักษาจังหวะการหายใจให้ราบเรียบที่สุด "งั้นหรือ?" คิรากรหยุดลงตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้ลินินได้กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายที่แสนจะอันตราย มันเป็นกลิ่นไม้หอมผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ชวนให้มึนเมา ทว่ากลับแฝงไปด้วยความกดดันมหาศาล เขาเอื้อมมือหนาขึ้นมาจับที่ข้อมือของเธออย่างถือวิสาสะ ลินินสะดุ้งสุดตัวแต่ก็ทำได้เพียงกัดฟันแน่น "มือสั่นนะ" เขาเหยียดยิ้มที่มุมปาก มือที่จับข้อมือเธอไม่ได้บีบแรง แต่มันกลับมีความร้อนระอุถ่ายทอดผ่านเนื้อผ้าลูกไม้จนผิวหนังของเธอแทบไหม้ "หรือว่ามีอะไรที่น่าตื่นเต้นซ่อนอยู่ข้างในจริงๆ กันแน่?" เขาเริ่มใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปตามข้อมือบางอย่างช้าๆ สัมผัสนั้นแฝงไปด้วยความวาบหวามที่ทำให้ขาของลินินอ่อนแรง เธอรับรู้ได้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่การจับ แต่เป็นการ 'สำรวจ' เขาค่อยๆ ปลดกระดุมถุงมือของเธอทีละเม็ดอย่างเชื่องช้า สายตาสีดำสนิทของเขาวาววับราวกับอสูรที่พบเหยื่ออันโอชะ "อย่าค่ะ..." เธอประท้วงเสียงแผ่ว พยายามจะถอยหนี แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเสียก่อน "อย่าปฏิเสธสิคะคนสวย" คิรากรโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ข้างใบหู มืออีกข้างของเขาเริ่มโอบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอไว้แน่น ดึงร่างบางให้เบียดเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง "ยิ่งเธอดิ้นรน... เลือดในกายเธอก็ยิ่งสูบฉีด ฉันได้กลิ่นความกลัวของเธอนะ แต่มันกลับหอมหวานเกินกว่าที่ฉันจะปล่อยให้มันผ่านไปเฉยๆ" ริมฝีปากหนาเฉียดผ่านติ่งหูของเธอไปเพียงนิด เขาจงใจใช้ปลายลิ้นแตะสัมผัสเบาๆ จนลินินต้องหลับตาลงแน่นพร้อมกับความรู้สึกที่ปั่นป่วนไปทั่วร่าง ความเกลียดชังที่เธอเคยมีต่อเขาถูกรบกวนด้วยสัมผัสอันแสนอันตรายนี้ มือของเขาถอดถุงมือจนหลุดออกไปกองที่พื้น และตอนนี้ปลายนิ้วหยาบกร้านของเขากำลังไล้ไปตามปลายนิ้วเรียวของเธออย่างแผ่วเบา สลับกับกวาดสายตามองหน้าเธอด้วยความท้าทาย "ถ้าฉันพบอะไรที่ไม่ควรอยู่ในนี้..." เขาเว้นจังหวะ เสียงกระซิบนั้นต่ำจนเกือบจะเป็นเสียงคำราม "ฉันจะทำให้เธอรู้ว่า ความทรมานที่แท้จริงน่ะ... มันไม่จบลงแค่ที่นี่หรอกนะ" นิ้วของเขาไล้ต่ำลงมาถึงฝ่ามือ ลินินพยายามกำมือแน่นเพื่อซ่อนกระดาษชิ้นนั้น แต่คิรากรกลับหัวเราะในลำคอ เขาออกแรงบีบมือเธอเบาๆ บังคับให้เธอต้องแบมือออกด้วยแรงดึงดูดที่ไม่สามารถขัดขืนได้ ขณะที่เศษกระดาษกำลังจะถูกเปิดเผยจากกำมือของเธอ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงรายงานของลูกน้องคนสนิทที่แทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศอันตึงเครียด "นายครับ! เกิดเรื่องที่คลังสินค้า... สินค้าถูกโละออกไปแล้วครึ่งหนึ่ง!" คิรากรชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความหลงใหลชวนสยิวเป็นความเหี้ยมเกรียมในพริบตา เขาละมือจากลินินอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะหันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ไปเฝ้าที่ประตู อย่าให้ใครเข้าออก!" เขาหันกลับมามองลินินอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นกวาดมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากห่างจากปากของเธอเพียงลมหายใจกั้น "โชคดีนะที่ลูกน้องฉันเข้ามาขัดจังหวะ แต่จำไว้ว่า... ของที่อยู่ในมือนั่นน่ะ มันเป็นของฉันตั้งแต่วินาทีที่เธอคิดจะเหยียบย่างเข้ามาในตึกนี้แล้ว" เขาสะบัดตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ลินินยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางความเงียบ เธอเปิดกำมือออกแล้วมองดูเศษกระดาษในมือที่เปื้อนเหงื่อ แต่ก่อนที่เธอจะได้ผ่อนลมหายใจ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดย 'ใครบางคน' ที่เธอยิ่งกว่าหวาดกลัว... ปรากฏการณ์ครั้งนี้ทำเอาเธอก้าวถอยหลังจนล้มลงไปกองกับพื้น มือที่สั่นเทาสั่นยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นบุคคลที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ หวังว่ารี้ดทุกท่านจะได้รับอรรถรสแห่งความเข้มข้นจนหัวใจแทบหยุดเต้นในตอนนี้นะคะ - มิคายามวิกาล