วาจาฟาดฟัน

กลิ่นอายของชาเผิงلايชั้นเลิศลอยกรุ่นเคล้ากับกลิ่นอายความระแวงที่พวยพุ่งเสียยิ่งกว่าควันจากกาต้มน้ำ ภายในห้องส่วนตัวชั้นสองของโรงน้ำชาอี้หลินเวลานี้ บรรยากาศช่างอึมครึมจนแทบจะใช้มีดตัดแบ่งได้ หลี่จวินกวนผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นกุนซือมือหนึ่งผู้เยือกเย็นและอ่านยากราวกับห้วงสมุทร บัดนี้กลับต้องนั่งตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นหินทราย โดยมีสายตาคู่คมกริบของเซี่ยอวี่ถงจ้องเขม็งราวกับแม่เสือสาวกำลังเล็งเหยื่อ "ท่านกุนซือหลี่... จะนิ่งเงียบไปถึงไหนกันคะ หรือว่าความจำสั้นจนลืมเหตุการณ์เมื่อครู่ไปเสียแล้ว" อวี่ถงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับแฝงไปด้วยความแสบสันชนิดที่ทำเอาคนฟังรู้สึกชาไปทั้งสันหลัง นางยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ท่าทางสบายอกสบายใจราวกับแมวขี้เล่นที่กำลังตะבדะตบหนูในกรง ร่างสูงสง่าของหลี่จวินกวนขยับเล็กน้อย เขาปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่พยายามอย่างยิ่งยวดในการรักษามาดขรึม ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นกลับฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังหงุดหงิดถึงขีดสุด "แม่นางเซี่ย... ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้ากำลังพูดเรื่องอันใด" หลี่จวินกวนตอบเสียงทุ้มต่ำ ปฏิเสธหน้าตายตามวิสัยของคนที่เอาตัวรอดเก่งเป็นที่หนึ่ง "ข้าก็แค่มานั่งจิบชาชมวิวตามประสาบุรุษผู้รักความสงบ เหตุใดเจ้าจึงต้องทำราวกับข้าไปก่อคดีอุกฉกรรจ์" "รักความสงบ?" อวี่ถงแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ นางวางถ้วยมาชาลงกระทบโต๊ะเสียงดัง 'กร๊อก' จนกุนซือหนุ่มยังต้องสะดุ้ง "คนที่รักความสงบที่ไหนเขาแอบสะกดรอยตามสตรีสามัญเพื่อตรวจสอบว่านางจะไปขโมยของโบราณในคลังหลวงกันคะ? หรือว่าท่านกุนซือผู้สูงส่งเกิดว่างงานจนไม่มีราชกิจจะทำแล้ว ถึงได้มาเดินตามก้นชาวบ้านตาดำๆ เช่นข้า" วาจาฟาดฟันที่พ่นออกมาอย่างไร้ความเกรงกลัวทำให้หลี่จวินกวนถึงกับมุมปากกระตุก ตั้งแต่เกิดมาจนอายุเท่านี้ นอกจากองค์ฮ่องเต้และเหล่าแม่ทัพใหญ่แล้ว ยังไม่เคยมีสตรีหน้าไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยน้ำเสียงประชดประชันถึงเพียงนี้ แถมสายตาคู่สวยนั่นยังกวาดมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินราคาเครื่องประดับบนตัวเขาเพื่อเอาไปขายตลาดมืดอย่างไรอย่างนั้น "ปากคอเราะร้ายนัก..." หลี่จวินกวนพึมพำลอดไรฟัน ดวงตาสคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อกดดันนาง "สตรีอื่นยามอยู่ต่อหน้าข้าล้วนก้มหน้าสำรวมวาจา แต่เจ้ากลับ... ช่างเถอะ ข้าขี้Mเกียจจะต่อความยาวสาวความยืดกับคนไม่มีเหตุผล" "อ้อ! กลዳยเป็นว่าข้าไม่มีเหตุผลไปเสียอย่างนั้น?" อวี่ถงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อลดระยะห่างระหว่างกัน กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกเหมยหลงฤดูโชยเข้าแตะนาสิกของกุนซือหนุ่ม จนทำให้ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ "ถ้าท่านคิดว่าข้าใส่ร้าย ก็จงอธิบายมาสิคะว่าเหตุใดตราประทับหยกโบราณของตระกูลหลี่ที่ท่านซ่อนไว้ในอกเสื้อ ถึงได้มีกลิ่นไอพลังปราณเดียวกับคดีปลอมแปลงเอกสารราชสำนักที่ข้าเพิ่งตรวจสอบเจอเมื่อวานนี้ล่ะ?" สิ้นเสียงคำถามนั้น ร่างกายของหลี่จวินกวนก็แข็งค้างไปในทันที ดวงตาคมกเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ความตกใจฉายชัดผ่านแววตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม ทว่า... มันช้าเกินไปเสียแล้ว อวี่ถงยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นางจับจุดอ่อนของเขาได้คาหนังคาเขา ความเงียบที่เกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสองในห้องแคบๆ นี้กลับยิ่งทำให้เคมีบางอย่างพุ่งทะยานสูงขึ้นจนน่าใจหาย ระยะห่างที่เหลือเพียงคืบทำให้ทั้งคู่ต่างได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน "เจ้า..." หลี่จวินกวนเอ่ยขึ้นเสียงพร่า ความเยือกเย็นทั้งหมดที่มีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เมื่อพบว่าสตรีตรงหน้านางไม่ได้เป็นเพียงแค่ช่างซ่อมวัตถุโบราณธรรมดา แต่นางฉลาดเป็นกรดและอันตรายยิ่งกว่างูพิษจำศีล "ว่าอย่างไรคะ ท่านกุนซือ?" อวี่ถงกระซิบเสียงหวานหยด ยิ่งใบหน้าของนางขยับเข้าไปใกล้เขามากเท่าไหร่ หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติของหลี่จวินกวนก็ยิ่งรัวเร็วจนน่ารำคาญ "จะสารภาพแต่โดยดี หรือจะให้ข้าไปฟ้ององค์ชายเหวินหลงว่าคนสนิทของพระองค์กำลังซุกซ่อนหลักฐานชิ้นสำคัญเอาไว้กันแน่" หลี่จวินกวนจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเจรจาพาทีด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู ลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าหากปล่อยให้เรื่องนี้บานปลาย ชีวิตอันแสนสงบของเขาคงพังไม่เป็นท่าแน่ มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะควบข้อมือนางไว้เพื่อไม่ให้พูดมากไปกว่านี้ ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วของเขากำลังจะสัมผัสโดนข้อมือเรียวเล็กนั้นเอง— *ปัง!* ประตูห้องส่วนตัวถูกถีบเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างระหงของคุณหนูซูเหยาที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึงและดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว นางกวาดสายตามองภาพที่ชายหญิงยืนประชิดตัวกันในระยะประชิดด้วยความอิจฉาริษยาที่แผดเผาจนแทบคลั่ง! "หลี่จวินกวน! เจ้า... เจ้ามาทำลับๆ ล่อๆ อะไรอยู่ในห้องกับนังสารเลวผู้นี้!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความแสบสันในตอนนี้ แล้วไปลุ้นระทึกกับศึกชิงไหวชิงพริบในตอนหน้ากันต่อนะคะ!