วัตถุโบราณและสายตาคมกริบ

“สามร้อยตำลึงทอง... ราคานี้ถือว่าเป็นการปล้นกันกลางวันแสกๆ หรือท่านคิดว่าข้าดูไม่ออกว่าแจกันใบนี้เป็นของทำเลียนแบบจากโรงงานเถื่อนท้ายเมือง?” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความจิกกัดดังขึ้นท่ามกลางกลิ่นอับชื้นและควันธูปที่อบอวลไปทั่วตลาดมืดใต้ดิน เซี่ยอวี่ถงขยับผ้าคลุมหน้าให้กระชับขึ้น นิ้วเรียวยาวของนางแตะสัมผัสพื้นผิวเครื่องกระเบื้องเบาๆ ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างไม่เกรงกลัวสายตาของพ่อค้าหน้าแผลเป็นที่กำลังยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า “เจ้าเป็นแค่หญิงสามัญ ปากดีเกินไปแล้วระวังจะไม่ได้เดินออกจากที่นี่!” ชายร่างยักษ์คำรามลั่น ขยับมือไปที่ด้ามมีดข้างเอว อวี่ถงไม่สะทกสะท้าน นางแค่นยิ้มผ่านผ้าคลุม นางรู้ดีว่าอาวุธที่อันตรายที่สุดในยามนี้ไม่ใช่มีดพกของพวกโจร แต่เป็น ‘ความจริง’ ที่นางกำอยู่ในมือ “ท่านขู่ข้าไปก็เท่านั้น ของปลอมก็คือของปลอม รอยร้าวตรงก้นแจกันนั่นน่ะ... เป็นรอยที่เกิดจากการรีบอบในเตาไฟจนความร้อนไม่สม่ำเสมอ ฝีมือห่วยแตกแบบนี้ให้ข้าไปประมูลในราคาสามตำลึงเงิน ข้ายังต้องขอคิดดูอีกทีเลยค่ะ” บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบ พ่อค้าหน้าแผลเป็นชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเงื้อฝ่ามือหมายจะสั่งสอนนางให้เข็ดหลาบ แต่อวี่ถงกลับหลับตารอรับแรงกระแทกด้วยความใจเย็น... ทว่าแรงปะทะที่คาดหวังกลับไม่มาถึง “วิชาหมัดมวยไม่ถึงขั้น อย่าได้ริอ่านทำร้ายสุภาพสตรีในที่ลับตาคนเช่นนี้เลย มันดูไร้เกียรติเกินไป” น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงระฆังทองสัมฤทธิ์ดังขึ้นจากด้านหลัง กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและน้ำหมึกพุ่งเข้าปะทะจมูกของอวี่ถง นางลืมตาขึ้นและพบกับแผ่นหลังกว้างในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มที่ดูสูงส่งและเย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้ เขาคือหลี่จวินกวน... กุนซือหนุ่มผู้กุมอำนาจเงาที่ใครๆ ต่างหวาดเกรง “ท่านกุนซือหลี่!” พ่อค้าหน้าแผลเป็นรีบถอยกรูดทันที ความเกรงขามปรากฏชัดบนใบหน้า “ข้า... ข้าเพียงแค่สั่งสอนนางที่มาดูหมิ่นสินค้าของข้า” หลี่จวินกวนไม่ได้ชายตามองพ่อค้าคนนั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาเลื่อนลงมาสบกับดวงตาเรียวสวยของอวี่ถง มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นการเหยียดหยามอย่างมีระดับ “เจ้าก็เช่นกัน... สตรีที่เร่ร่อนอยู่ในตลาดมืดเพื่อหาซื้อของเถื่อน ไม่คิดหรือว่าตนเองกำลังเหยียบเส้นตายอยู่?” อวี่ถงเชิดหน้าขึ้น แววตาดื้อรั้นไม่ยอมแพ้แม้จะตกเป็นรอง “ท่านกุนซือผู้ทรงคุณธรรมคงไม่ได้มาที่นี่เพื่อเทศนาเรื่องศีลธรรมหรอกนะคะ? ถ้าจะมาแย่งของชิ้นนี้ไป ก็เชิญได้เลยค่ะ ข้าไม่มีปัญญาซื้อของปลอมราคาแพงระยับแบบนี้อยู่แล้ว” หลี่จวินกวนก้าวเข้ามาใกล้อีกหนึ่งคืบ ความร้อนจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านจนทำให้อวี่ถงรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด เขาโน้มตัวลงมาใกล้จนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น “ข้าไม่ได้สนใจเศษกระเบื้องแตกๆ นี่หรอก... แต่ข้าสนใจดวงตาของเจ้ามากกว่า” “หมายความว่าอย่างไร?” อวี่ถงถอยหลังหนี แต่หลังของนางกลับชนเข้ากับชั้นวางของไม้เก่าๆ จนเซถลา หลี่จวินกวนคว้าเอวนางไว้ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ มือแกร่งบีบกระชับแน่นจนนางรู้สึกถึงแรงบีบที่หนักหน่วง ทว่าสายตาของเขากลับกวาดมองไปที่ด้ายแดงจางๆ ที่ร้อยเรียงอยู่เหนือศีรษะของนางอย่างเหม่อลอย—ด้ายแดงที่ไม่มีใครในโลกนี้มองเห็นได้นอกจากเขา... ด้ายแดงที่โยงใยมาพันธนาการเข้ากับข้อมือของเขาอย่างหนาแน่นราวกับจะไม่มีวันขาดสะบั้น “ดวงตาที่มองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น... เช่นเดียวกับข้า” เขาพึมพำเสียงแผ่ว ความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเคร่งขรึมเริ่มสั่นคลอนหัวใจของอวี่ถงโดยไม่รู้ตัว ทว่าในจังหวะที่หัวใจของนางเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มทหารรักษาพระองค์ก็ดังแทรกเข้ามาจากปากทางเข้าตลาดมืด “พบตัวนางแล้ว! ผู้หญิงที่ขโมยตราประทับตระกูลซูไป จับตัวนางไว้!” เสียงขององครักษ์หญิงคนสนิทของคุณหนูซูเหยาดังแว่วมา พร้อมกับแสงไฟคบเพลิงที่สาดส่องเข้ามาเป็นทางยาว อวี่ถงเบิกตากว้าง ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาในรูปแบบของอำนาจที่นางไม่มีทางต่อกรได้ นางมองไปที่หลี่จวินกวนอย่างขอความช่วยเหลือ แต่กุนซือหนุ่มกลับปล่อยมือจากเอวนางพลางขยับถอยห่างไปสองก้าวด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์ดังเดิม “เจ้าก่อเรื่องเอง ก็จงรับผิดชอบเองเถิด” เขากล่าวทิ้งท้ายเพียงแค่นั้น ก่อนจะหันหลังกลับทำท่าจะเดินจากไปทิ้งให้นางเผชิญหน้ากับความตายเพียงลำพัง ทว่าในวินาทีที่ทหารนายแรกพุ่งเข้ามาถึงตัวนาง อวี่ถงกลับคว้าข้อมือของหลี่จวินกวนไว้แน่น แล้วกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “หากข้าถูกจับ... ความลับที่ท่านเป็นคนแอบส่งเบาะแสให้ข้าในตลาดมืดคืนนี้ ก็จะถูกเปิดเผยให้คนทั้งเมืองรู้ด้วยเช่นกัน ท่านกุนซือ!” หลี่จวินกวนหยุดชะงัก ร่างสูงสง่าแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพินาศ... ความซวยมาเยือนเขาแล้วจริงๆ เสี่ยวเถาฮวาขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับโชคชะตาที่แสนปั่นป่วนของอวี่ถงและท่านกุนซือนะคะ