กับดักน้ำผึ้ง

"กลิ่นสารเคมีผสมกับควันธูปเทียนแบบนี้... ไม่ใช่พิธีกรรมล้างป่าช้าทั่วไปแน่นอนครับคุณรณกร" เสียงทุ้มต่ำของเพลิงกัลป์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมัวของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา แสงไฟฉายคาดหัวของรณกรกวาดผ่านลังไม้เก่าที่วางซ้อนกันเป็นชั้นๆ บนพื้นปูนซีเมนต์มีรอยคราบของเหลวสีคล้ำแห้งกรัง ส่งกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยมาปะทะนาสิก อดีตวิศวกรหนุ่มย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วสวมถุงมือยางแตะลงบนเศษกระดาษสาที่เปื้อนคราบน้ำมันและอักขระขอมโบราณที่ถูกฉีกทิ้งไว้ "ความถี่ของสนามแม่เหล็กไฟฟ้าแถบนี้ผิดปกติครับ... หน้าจอเครื่องวัดคลื่นความถี่ในมือผมแกว่งขึ้นลงเกินกว่าสองร้อยเกาส์ในเวลาไม่ถึงสามวินาที" รณกรกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังคำนวณโครงสร้างทางเรขาคณิต "มันไม่ใช่แค่เรื่องไสยศาสตร์งมงาย แต่มันคือการใช้พลังงานสนามแม่เหล็กโลกบิด องศาเพื่อดึงดูดกระแสจิตวิญญาณ... คนที่ออกแบบค่ายกลนี้มีความรู้ด้านฟิสิกส์เชิงซ้อนระดับปริญญาโทเป็นอย่างน้อยครับ" เพลิงกัลป์เงียบไปชั่วขณะ มือหนาชักกริชโบราณออกจากฝักช้าๆ เสียงโลหะกระทบฝักดังแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจ "ศัตรูของเราไม่ได้มีแค่ความแค้นส่วนตัวเหมือนคดีที่ผ่านมาแล้วนะครับรณกร ลัทธินี้... พวกมันกำลังพยายามสร้าง 'ทางเชื่อม' ระหว่างสองโลกเพื่อแลกเปลี่ยนบางอย่าง" ยังไม่ทันที่รณกรจะได้วิเคราะห์สมมติฐานทางวิทยาศาสตร์ต่อ ประสาทสัมผัสพิเศษที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิตก็ส่งเสียงเตือนดังลั่นในหัว ขนอ่อนลุกชันทั่วร่างราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงวิ่งผ่านผิวหนัง ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านมาจากมุมมืดของเสาปูนต้นใหญ่เบื้องหน้า "ระวังครับ!" รณกรพุ่งตัวเข้าไปกระชากหัวไหล่ของเพลิงกัลป์ให้หลบพ้นวิถีของวัตถุลึกลับที่พุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูง เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว พื้นปูนซีเมนต์แตกละเอียดเป็นรอยร้าววงกว้าง เศษปูนกระเด็นบาดเข้าที่แก้มของอดีตวิศวกรจนมีเลือดซึม จากเงาลับหลังเสาปูน ร่างของชายสวมฮู้ดสีดำสนิทก้าวออกมาอย่างช้าๆ ใบหน้าของมันถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากโลหะรูปอสุรีที่สะท้อนแสงไฟฉายวาววับ ในมือของมันถือลูกแก้วคริสตัลที่หมุนวนด้วยกลุ่มควันสีดำทมิฬ ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณนับร้อยดังระงมออกมาไม่ขาดสาย "เก่งมาก... ที่ตามรอยมาถึงที่นี่ได้ เจ้าหนูวิศวกรผู้ยึดมั่นในตรรกะ" เสียงแหบพร่าราวกับเสียงกบ3ตัวขูดกันดังลอดออกมาจากใต้หน้ากากอสุรี "แต่ความรู้ทางวิทยาศาสตร์อันน้อยนิดของแก จะช่วยอะไรได้... เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังที่แท้จริงของความมืด" สมุนลัทธิมืดสะบัดมือขวา คลื่นพลังงานความร้อนสูงพุ่งตรงเข้าใส่ทั้งสองคนในพริบตา เพลิงกัลป์ไม่รอช้า พลิกตัวควงกริชในมือวาดเป็นวงโค้งกลางอากาศ ท่องคาถาอาคมบทโบราณเสียงดังลั่น แสงสีทองสว่างวาบพุ่งชนเข้ากับคลื่นพลังสีดำเกิดเป็นแรงปะทะมหาศาลจนฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วโกดัง "รณกร! ใช้เครื่องมือของคุณวัดจุดอับสนามพลังของมันซะ! มันกำลังดึงพลังงานจากแนวคานเหล็กด้านบน!" เพลิงกัลป์ตะโกนสั่งท่ามกลางเสียงระเบิดย่อยๆ ของอาคม รณกรกัดฟันแน่น ความลังเลใจถูกปัดตกไปจนหมดสิ้น สมองอันชาญฉลาดทำงานด้วยความเร็วสูง เขายกอุปกรณ์สแกนสนามแม่เหล็กขึ้นเล็งไปที่โครงสร้างเหล็กเบื้องบน "เจอแล้วครับ! จุดรับพลังงานของมันอยู่ที่เสาเหล็กหมายเลขสี่ มุมองศาที่สิบหี่!" อดีตวิศวกรหนุ่มไม่รอช้า เขาคว้าท่อเหล็กยาวที่วางอยู่ใกล้ตัว ขว้างมันออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มีพุ่งตรงไปยังจุดอับที่คำนวณไว้ ท่อเหล็กพุ่งแหวกอากาศปักเข้าที่จุดเชื่อมต่อกระแสพลังงานพอดีเป๊ะ เสียงช็อตของประจุไฟฟ้าดังเปรี๊ยะใหญ่ ลูกแก้วคริสตัลในมือของสมุนลัทธิสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงก่อนจะแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ "อาร์กส์!" สมุนลัทธิมืดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อพลังงานตีกลับเข้าตัว มันทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น เลือดสีดำไหลทะลักออกจากมุมปากภายใต้หน้ากาก เพลิงกัลป์พุ่งเข้าไปประชิดตัวในพริบตา ใช้สันกริชฟาดเข้าที่ท้ายทอยจนร่างนั้นสลบเหมือดไปทันที ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้งท่ามกลางกลิ่นควันจางๆ และเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของรณกร "เราทำได้..." รณกรพ่นลมหายใจออกยาวเหยียด เช็ดเลือดที่แก้มลวกๆ แต่ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังจะคลี่คลาย หน้าจอแท็บเล็ตวิเคราะห์ข้อมูลในกระเป๋าเสื้อของรณกรก็ส่งเสียงแจ้งเตือนประหลาด หน้าจอสีฟ้าสดใสเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที พร้อมข้อความแปลกปลอมที่รันขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่งจากผู้ใช้— *["ระบบตรวจพบสัญญาณชีวภาพปริศนา: ระดับพลังงานเกินขีดจำกัด... เป้าหมายหลักกำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดปัจจุบัน... ยินดีต้อนรับสู่ 'ประตูบานที่สาม' สู่ความจริงที่คุณตามหา รณกร"]* ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับเรา แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ