อาคมที่ไหลเวียน

"อย่าเพิ่งขยับ เพลิงกัลป์... เลือดนายไหลไม่หยุดเลย" ผมกดผ้าพันแผลลงบนแผลฉกรรจ์ที่สีข้างของเขา แรงกดนั้นทำให้ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมกัดฟันจนกรามขึ้นสันนูน เพลิงกัลป์ไม่ได้ร้องโอดครวญแม้แต่นิดเดียว แม้ว่าไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขาจะเริ่มแปรปรวนจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวเหมือนเปลวไฟบนพื้นถนนที่ร้อนระอุ "วิชาอาคมของมัน... ไม่ใช่แค่ทำลายเนื้อหนัง แต่มันกำลังกัดกินเส้นชีพจรเวทในตัวฉัน" เพลิงกัลป์เค้นเสียงออกมาพลางหอบหายใจ ดวงตาที่เคยคมปลาบดั่งใบมีดบัดนี้เริ่มพร่าเลือน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปกับกลิ่นธูปไหม้ที่ยังคงตลบอบอวลอยู่ในห้องเช่าแคบๆ แห่งนี้ สถานที่ที่เราใช้เป็นฐานที่มั่นชั่วคราวหลังจากหลบหนีออกมาจากการปะทะกับ 'ผู้ใช้ศาสตร์มืด' ปริศนาที่ซุ่มโจมตีเราในตรอกมืดหลังโรงพยาบาลร้าง ผมหยิบแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมา กราฟคลื่นพลังงานที่ผมตั้งโปรแกรมตรวจจับไว้ยังคงวิ่งพล่าน หน้าจอแสดงค่าความหนาแน่นของ 'อีเธอร์' ในห้องที่สูงเกินมาตรฐานมนุษย์ไปหลายเท่าตัว ผมไม่ใช่คนเชื่อเรื่องงมงายโดยธรรมชาติ แต่หลังจากเห็นเพลิงกัลป์ซัดฝ่ามือที่อัดแน่นด้วยอักขระโบราณเข้ากับกลุ่มหมอกสีดำเมื่อครู่ ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าโลกที่ผมรู้จักกำลังพังทลายลง "นายกำลังใช้ร่างกายฝืนระบบอยู่" ผมพึมพำขณะวิเคราะห์ข้อมูลในหัว "ร่างกายมนุษย์ไม่มีทางรองรับกระแสพลังงานระดับสูงได้นานขนาดนี้ ถ้าเทียบกับหลักการไฟฟ้า แรงดันเกินขนาดทำให้สายไฟละลาย นายก็กำลังเป็นแบบนั้น" "หึ... วิศวกรอย่างคุณนี่นะ ชอบเปรียบเทียบทุกอย่างเป็นเครื่องจักร" เพลิงกัลป์แค่นยิ้ม มือที่สั่นเทาของเขาพยายามจะร่ายมนตร์บทหนึ่งเพื่อปิดแผล แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน กระแสไฟฟ้าสีฟ้าแปลบปลาบก็ดีดตัวออกมาราวกับสนามแม่เหล็กที่ถูกรบกวน "หยุด! อย่าเพิ่งใช้พลัง" ผมคว้าข้อมือเขาไว้แน่น "ฟังผมนะเพลิงกัลป์ ในเมื่อทางไสยเวทมันต้านทานไม่ได้ เราก็ต้องใช้ทางสายวิทย์เข้าสู้ ผมมีอุปกรณ์สำรองอยู่ในกระเป๋า นายแค่ต้องสงบจิตใจ อย่าปล่อยให้อาคมมันไหลเวียนจนควบคุมไม่ได้ ไม่อย่างนั้นนายจะกลายเป็นระเบิดเวลามีชีวิตซะเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเพลิงกัลป์และเสียงพัดลมระบายความร้อนจากโน้ตบุ๊กของผมที่ทำงานหนักเกินกำลัง ผมพยายามประคองสติ สายตาจับจ้องไปที่บาดแผลที่ดูเหมือนจะลุกลามราวกับรอยไหม้บนฟิล์มภาพถ่าย มันไม่ใช่แผลธรรมดา แต่มันคือสัญลักษณ์... สัญลักษณ์ที่ผมเคยเห็นในแฟ้มคดีของน้องสาวผม "รณกร..." เพลิงกัลป์เรียกชื่อผมเบาๆ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป มันดูสุขุมและลึกซึ้งขึ้นราวกับกำลังคุยกับวิญญาณที่สถิตอยู่รอบตัว "สิ่งที่ตามล่าเราอยู่... มันไม่ใช่แค่คน แต่มันคือ 'รอยต่อ' ระหว่างความตายกับชีวิตที่ถูกฉีกออก มันรู้ว่าผมเป็นใคร และมันยิ่งรู้ดีว่าคุณกำลังมองหาอะไร" มือของเขาเอื้อมมาจับแขนเสื้อผมแน่น พลังงานบางอย่างที่เย็นเยียบส่งผ่านมายังผิวหนังของผม มันไม่ใช่ความเย็นของน้ำแข็ง แต่มันคือความเย็นของความว่างเปล่า "เตรียมตัวให้ดี" เพลิงกัลป์กระซิบ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ประตูห้องที่ปิดสนิท "มันไม่ได้แค่ตามมา แต่มันกำลังจะพังทลายมิติเข้ามาในที่แห่งนี้" ทันใดนั้น แสงไฟในห้องก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับสนิท ทั้งห้องจมลงสู่ความมืดมิดที่มีเพียงแสงสีเขียวจากหน้าจอแท็บเล็ตของผมที่สว่างวาบขึ้นมาเองโดยที่ผมไม่ได้แตะต้อง มันไม่ใช่การแจ้งเตือนจากระบบปกติ แต่มันคือข้อความรหัสแปลกๆ ที่วิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูงจนอ่านไม่ทัน ก่อนที่มันจะหยุดนิ่งพร้อมกับคำสั่งสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นตัวเบ้อเริ่ม **[คำเตือน: ตรวจพบรอยแยกมิติระดับ SSS - สิ่งที่ก้าวข้ามผ่านขีดจำกัดกำลังปรากฏตัว]** ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบแล่นปราดไปทั่วร่าง เมื่อผมได้ยินเสียงลากของหนักบางอย่างบนพื้นไม้ด้านนอกห้อง เสียงนั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้... ช้าๆ แต่หนักแน่นราวกับค้อนทุบลงบนพื้นใจของผม เพลิงกัลป์ยันกายลุกขึ้น แม้เลือดจะยังคงไหลซึมออกมาไม่หยุด แต่เขากลับคว้าด้ามดาบเหล็กจารที่วางพิงผนังไว้มั่น ขณะเดียวกัน ประตูห้องที่ล็อคไว้อย่างแน่นหนาก็เริ่มปรากฏรอยร้าวเป็นเส้นใยสีดำมืดมิดเหมือนกิ่งไม้ที่งอกออกมาจากผนังปูน "มันมาแล้ว" เพลิงกัลป์พูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับดูแปลกประหลาด "และคราวนี้ มันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว" เงาร่างหนึ่งทาบทับลงบนบานประตูที่เริ่มแตกละเอียด ร่างนั้นสูงใหญ่เกินกว่ามนุษย์ปกติ และที่หน้าอกของมัน... มีตราสัญลักษณ์เดียวกับที่ติดอยู่บนล็อกเก็ตของน้องสาวผมที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ