ก้าวแรกในแดนอสูร

"ถ้าเจ้ายังมัวแต่ก้าวเท้าขวาลงน้ำหนักมากกว่าซ้ายแบบนั้น อีกสามวินาทีข้างหน้า ศีรษะของเจ้าคงได้หลุดออกจากบ่าไปประดับเป็นเครื่องเรือนของเจ้าหมาป่าสามตาตัวนั้นเป็นแน่ครับ คานะ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของเรย์ดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดชื้นแฉะของชั้นที่หนึ่งแห่งแดนอสูรพันชั้น กลิ่นอับของซากใบไม้เน่าเสียและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เบื้องหน้าของเด็กหนุ่มคือพื้นที่โล่งแคบๆ ที่มีรากไม้ยักษ์บิดเบี้ยวราวกับซี่โครงของอสุรกาย คานะสูดลมหายใจเข้าลึก เขากัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความทรงจำเกี่ยวกับรอยแยกมิติสีแดงฉานที่กลืนกินบ้านเกิดและครอบครัวไปในพริบตาเมื่อปีก่อนยังคงวนเวียนอยู่ในห้วงสำนึก มันไม่ใช่แผลเป็นที่จางหาย แต่เป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่คอยเผาผลาญความกลัวในอกให้มอดไหม้ เหลือเพียงความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะก้าวเดินต่อไปข้างหน้า "ผมรู้แล้วน่า เรย์ อย่าเพิ่งบ่นเป็นคนแก่ได้ไหมครับ" คานะกระซิบตอบเสียงเบา ขณะสายตาคมกริบจับจ้องไปยังเงาดำมหึมาที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ สิ่งมีชีวิตตรงหน้าไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา มันคือ **ฮาวเลอร์แห่งความมืด (Dark Howler)** มอนสเตอร์ระดับต่ำสุดของแดนอสูรพันชั้น รูปร่างคล้ายสุนัขป่าผสมไฮยีน่า ขนสีดำสนิทกลมกลืนไปกับความมืด ดวงตาทั้งสามคู่บนหัวเปล่งแสงสีแดงเรืองรองด้วยความกระหายเลือด น้ำลายสีเขียวข้นหยดลงบนพื้นจนหญ้าบริเวณนั้นไหม้เป็น2คราบ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยในหัวของคานะ แต่มือที่กำด้ามดาบสั้นเหล็กกล้ากลับชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ฝังรากลึกอยู่ในจิตวิญญาณดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าใสที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ระบบวิเคราะห์เป้าหมายทำงาน] - ชื่อ: ฮาวเลอร์แห่งความมืด (ระดับ 1) - พลังชีวิต: 120/120 - พลังโจมตี: 45 - สกิลติดตัว: [ประสาทสัมผัสแห่งความมืด] [พุ่งทะยานโลหิต] - คำแนะนำจากระบบ: 'เป้าหมายมีความเร็วจุดเด่น จงอย่าปะทะตรงๆ ใช้สภาพแวดล้อมเป็นเกราะกำบังแล้วสวนกลับในจังหวะที่มันเสียการทรงตัว' คานะเหลือบมองหน้าต่างระบบแวบหนึ่งด้วยความรู้สึกซับซ้อน แม้ว่าระบบนี้จะมอบข้อมูลที่แม่นยำรากฏราวกับปาฏิหาริย์ และช่วยชีวิตเขามาแล้วครั้งหนึ่งในรอยแยกมิติ แต่เด็กหนุ่มก็รู้ดีว่า หากเขาพึ่งพาแต่มอนิเตอร์สีฟ้าพวกนี้โดยไม่ใช้สัญชาตญาณและความยืดหยุ่นของตนเอง สักวันหนึ่งเขาคงกลายเป็นเพียงหุ่นเชิดของระบบที่มีชีวิตรอดไปวันๆ "จำไว้ คานะ ระบบบอกทาง แต่อายุขัยของเจ้าเป็นคนกำหนดเอง" เรย์ที่ยืนกอดอกพิงลำต้นไม้อยู่ในมุมมืดเอ่ยเตือนสติราวกับอ่านใจได้ เจ้าฮาวเลอร์ส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ มันสัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของสิ่งแปลกปลอม ดวงตาทั้งสามคู่หันขวับมาทางซ้ายที่คานะซ่อนตัวอยู่ทันที ร่างกายกำยำพุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง ความเร็วของมันเหนือกว่าที่คาดคิดไว้มาก พื้นดินใต้ฝ่าเท้าแตกกระចាយ แรงลมจากการพุ่งชนทำให้เศษใบไม้ปลิวว่อน *เร็วมาก!* คานะไม่มีเวลาให้คิดลังเล ร่างกายขยับไปตามสัญชาตญาณ เขาไม่ได้หลบไปด้านข้างตามตำราต่อสู้ทั่วไป แต่ทิ้งตัวลงนอนราบไปกับพื้นดินชื้นแฉะในเสี้ยววินาทีที่กรงเล็บอันแหลมคมเฉียดผ่านเส้นผมของเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงกดดันจากมอนสเตอร์ทำให้แผ่นหลังของเขารู้สึกชาดิก "ตอนนี้แหละครับ!" เสียงเรย์ตวาดลั่นในหัว คานะไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ มือขวาที่กำด้ามดาบสั้นตวัดขึ้นด้วยองศาที่คำนวณไว้แล้วอย่างแม่นยำ เขาไม่ได้แทงเข้าที่ลำตัวหนาแน่นของมัน แต่เลือกจุดอ่อนที่ระบบเคยไฮไลต์ไว้—ข้อต่อหัวเข่าด้านหลังของขาหน้าที่กำลังส่งแรง *ฉับ!* คมดาบเหล็กกล้ากรีดผ่านเนื้อและเอ็นสีเข้ม เลือดสีดำพุ่งกระเซ็นเปรอะเปื้อนใบหน้าของเด็กหนุ่ม "โฮกกกก!" เจ้าฮาวเลอร์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แรงส่งจากการพุ่งทะยานทำให้มันเสียการทรงตัว ไถลไปชนเข้ากับรากไม้ใหญ่เบื้องหน้าอย่างจัง ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ คานะดีดตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แม้หอบหายใจหนักหน่วงแต่สายตายังคงนิ่งสงบ เขาไม่รอให้มันตั้งตัว พุ่งเข้าไปประชิดตัวในพริบตาเดียว ดาบสั้นในมือถูกแทงทะลุผ่านกะโหลกศีรษะระหว่างดวงตาทั้งสามดวงอย่างแม่นยำและเด็ดขาด ร่างมหึมาของฮาวเลอร์กระตุกเกร็งสองสามครั้ง ก่อนจะแน่นิ่งไปอย่างไร้เรี่ยวแรง *ติ๊ง!* [ท่านสังหาร 'ฮาวเลอร์แห่งความมืด' ระดับ 1 สำเร็จ] [ได้รับค่าประสบการณ์ +150] [เลเวลอัพ! ท่านเลื่อนขั้นสู่ระดับ 2] [ปลดล็อกสกิลแอคทีฟขั้นพื้นฐาน: 'ก้าวพริบตาเงา (Shadow Step) - เลเวล 1'] คานะทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง ใช้ดาบยันพื้นเพื่อพยุงร่างที่สั่นเทาเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าแผ่ซ่านไปทั่วกล้ามเนื้อ แต่นี่คือชัยชนะครั้งแรกของเขาในฐานะผู้กล้ามือใหม่ในแดนอสูรพันชั้น เรย์เดินเข้ามาใกล้ ใช้ปลายเท้าเขี่ยซากมอนสเตอร์ที่นอนแน่นิ่งเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกแกมชื่นชม "ทำได้ไม่เลวเลยนี่ครับ เจ้าเด็กน้อย การตัดสินใจทิ้งตัวลงนอนราบแทบจะเสี่ยงตายเกินไปหน่อย แต่ผลลัพธ์ถือว่าสอบผ่าน" "ผมไม่มีทางเลือกต่างหากล่ะครับ เรย์" คานะเงยหน้าขึ้นยิ้มแห้งๆ เช็ดคราบเลือดสีดำบนแก้มด้วยหลังมือ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลงและความตึงเครียดเริ่มจางหายไปนั้น... จู่ๆ อุณหภูมิโดยรอบก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็วจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นอับชื้นของป่าอสูรถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายอันหนתเหน็บและกดดันจนน่าสะพรึงกลัว ราวกับว่าความตายอันยิ่งใหญ่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเบาๆ ไม่ใช่แรงสั่นจากการเคลื่อนไหวของมอนสเตอร์ระดับต่ำ แต่เป็นแรงสั่นที่สะเทือนลึกไปถึงรากเหง้าของวิญญาณ เสียงกระซิบแหบพร่าและเยือกเย็นดังแว่วมาจากความมืดเบื้องลึกของชั้นที่หนึ่ง—เสียงที่ไม่ได้ใช้ภาษาของมนุษย์ แต่กลับดังก้องชัดเจนในหัวของพวกเขาทั้งสองคน *[ผู้บุกรุก... บังaาญอาจหาญสังหารบริวารของเราในเขตปกครอง...]* ดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นทีละดวง ส่องแสงเรืองรองนับไม่ถ้วนรายล้อมรอบตัวพวกเขาในความมืดมิด และที่ตรงกลางนั้น... เงาร่างของบางสิ่งที่ใหญ่โตมหึมาและทรงพลังจนแทบหยุดหายใจกำลังก้าวเท้าออกมาจากหมอกหนา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกในแดนอสูรไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ