เสียงเรียกจากรอยแยกมิติ

กลิ่นอายของฝุ่นดินอัดแน่นผสมกับความชื้นของซากหินโบราณเตะเข้าจมูกทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมา คานะไม่ได้ยินเสียงนกร้อง ไม่มีแสงอาทิตย์อุ่นๆ ยามเช้า มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบลงบนพื้นหินดัง *ติ๊ง... ติ๊ง...* เป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความตาย เด็กหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แขนขวารู้สึกชาด้านจากแรงกระแทก ขณะที่แผ่นหลังแนบสนิทอยู่กับแผ่นหินเย็นเฉียบ ความทรงจำสุดท้ายก่อนสติจะดับวูบคือภาพของรอยแยกมิติสีม่วงเข้มที่ฉีกกระชากท้องฟ้าเหนือหมู่บ้าน เสียงกรีดร้อง และความร้อนระอุของเปลวเพลิงที่กลืนกินทุกสิ่ง—รวมถึงรอยยิ้มของมารดา "อึก..." คานะกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เขาใช้มือข้างที่ยังมีแรงยันพื้นดินลุกขึ้นนั่ง ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองไปรอบตัวด้วยความระแวดระวัง ซากโบราณสถานแห่งนี้พังทลายลงครึ่งหนึ่ง เสาหินขนาดมหึมาสลักลวดลายอสูรโบราณตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงเรืองรองสีฟ้าจางๆ จากผลึกคริสตัลที่ฝังอยู่ตามผนังถ้ำเท่านั้นที่ช่วยให้พอมองเห็นทาง ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวเท้าสำรวจ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว สมองของเขาไม่ได้ยินมันด้วยหู แต่มันก้องกังวานโดยตรงผ่านประสาทสัมผัส *[ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นสมองของสิ่งมีชีวิตรอด 1 หน่วย... ทำการเชื่อมต่อระบบพิทักษ์ทวีปเสร็จสิ้น 100%]* คานะชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวาบด้วยความตกใจ เขาผถอยหลังไปชนกับเสาหินโดยสัญชาตญาณ มือขวากำหมัดแน่น แม้จะเติบโตมาในโลกแฟนตาซีที่เวทมนตร์และสัตว์อสูรเป็นเรื่องปกติ แต่การมี "เสียง" ประหลาดดังขึ้นในหัวอย่างไร้ที่มา ย่อมไม่ใช่เรื่องปรกติธรรมดา "เสียงอะไร... แกเป็นใคร ออกมานะ!" คานะตะโกนก้อง ความเงียบงันตอบรับเขากลับมาด้วยเสียงสะท้อน *[ระบบพิทักษ์ทวีป (Continent Guardian System) ถูกสร้างขึ้นเพื่อคัดเลือก 'ผู้ถือครอง' ในภาวะวิกฤตสูญพันธุ์ ยินดีต้อนรับ คานะ สู่บททดสอบบทแรก: แดนอสูรพันชั้น... ระยะเวลาที่เหลือรอดก่อนรอยแยกมิติปิดตาย: 7 วัน]* ตรงหน้าของเด็กหนุ่ม จู่ๆ ก็ปรากฏหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเรืองรองขึ้นกลางอากาศ ตัวอักษรภาษาโบราณที่เขาเคยเห็นในตำราถูกแปลความหมายให้อ่านออกได้อย่างง่ายดาย * [ชื่อ]: คานะ (Kanal) * [อาชีพ]: ผู้กล้าฝึกหัด (ระดับการเติบโต: 0.01%) * [ฉายา]: ผู้รอดชีวิตจากเศษซาก * [พลังชีวิต (HP)]: 120/120 * [มานา (MP)]: 50/50 * [ทักษะติดตัว]: 'สัญชาตญาณแห่งความตาย' (Level 1), 'ใจเด็ดเดี่ยว' (Level MAX) * [ภารกิจหลัก]: เอาชีวิตรอดจากแดนอสูรชั้นที่ 1 ถึงชั้นที่ 1,000 ภายใน 7 วัน และปิดรอยแยกมิติ * [บทลงโทษเมื่อล้มเหลว]: วิญญาณสลายและสูญสิ้นการมีอยู่ คานะอ่านตัวเลขและข้อความเหล่านั้นด้วยสีหน้าที่นิ่งสนิท ดวงตาที่สะท้อนแสงสีฟ้าไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันมีความเย็นชาและความดุดันฉายแววขึ้นมาวูบหนึ่ง "เจ็ดวัน... กับแดนอสูรพันชั้นเนี่ยนะ?" คานะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "โยนเด็กหนุ่มไร้พลังคนหนึ่งลงมาในนรก แล้วบอกให้ช่วยโลกในเจ็ดวัน สมาคมเวทมนตร์หรือพระเจ้าองค์ไหนกันแน่ที่เล่นตลกแบบนี้" แม้ปากจะบ่นพึมพำ แต่สมองของเด็กหนุ่มกลับทำงานอย่างรวดเร็วราวกับเครื่องจักร คานะรู้ดีว่าการตื่นตระหนกในสถานการณ์ที่มีแต้มต่อเป็นศูนย์มีแต่จะพาไปสู่ความตาย สิ่งที่เขาต้องทำไม่ใช่การตั้งคำถาม แต่เป็นการหา "เครื่องมือ" ที่จะใช้มีชีวิตรอดออกไปให้ได้ กวาดสายตามองไปรอบห้องโถงโบราณอีกครั้ง สัญชาตญาณบางอย่างสะกิดเตือนให้เขาก้มลงมองที่พื้น บริเวณใจกลางแท่นบูชาหินที่แตกหัก มีวัตถุบางอย่างปักอยู่ครึ่งเล่ม มันคือดาบโบราณที่ดูเก่าแก่จนสนิมสีแดงเข้มเกรอะกรัง ตัวใบดาบยาวราวสามฟุต สลักอักขระเวทมนตร์ที่หม่นแสงลงไปนานแล้ว แต่น่าแปลก... แม้จะถูกกาลเวลาและฝุ่นผงกัดกร่อนเพียงใด แต่เมื่อคานะมองจ้องไปที่มัน เขากลับรู้สึกได้ถึง "ชีพจร" บางอย่างที่กำลังเต้นตุบๆ ราวกับมันกำลังหลับใหลรอคอยการปลุกให้ตื่น *ฟุบ...* ลมหายใจของคานะสะดุดไปเล็กน้อย เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชา แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ซ่านออกมาจากตัวดาบเล่มนั้น มันกดทับบ่าของเขาจนรู้สึกหนักอึ้ง ราวกับมีภูเขาขนาดย่อมๆ มาตั้งอยู่บนไหล่ *[คำเตือน: ตรวจพบวัตถุโบราณระดับตำนาน 'ดาบเพลิงโลหิต' (สถานะ: ผูกพันธะด้วยเลือด) หากผู้ถือครองมีพลังไม่ถึงเกณฑ์ จะถูกสูบพลังชีวิตจนแห้งตายภายใน 3 วินาที]* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นพร้อมกับตัวเลขถอยหลังสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นเหนือดาบเล่มนั้น *3... 2...* คานะไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาพุ่งเข้าไปคว้าด้ามดาบที่หุ้มด้วยหนังอสูรเก่าๆ ทันที *ฉ่า!* ความเจ็บปวดราศีไฟแผดเผาแล่นริ้วขึ้นมาจากฝ่ามือ เลือดสีสดไหลรินหยดลงบนตัวใบดาบที่ขึ้นสนิม ทันใดนั้น อักขระโบราณที่เคยดับมืดก็พลันเปล่งแสงสีแดงฉานเจิดจ้าตัดกับความมืดมิดในซากโบราณสถาน แรงกดดันที่กดทับร่างของเขาหายวับไปในพริบตา แทนที่ด้วยกระแสพลังงานดิบเถื่อนที่ไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือดของคานะจนร่างกายร้อนรุ่มราวกับถูกหลอมด้วยไฟ "อ่า... แบบนี้ค่อยสมน้ำสมเนื้อหน่อย" คานะกำด้ามดาบแน่นขึ้น เสียงกระดูกลั่นกรอบพร้อมกับกล้ามเนื้อที่ถูกกระตุ้นด้วยพลังสายใหม่ ในวินาทีนั้นเอง ที่มุมมืดของซากโบราณสถานห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร เงาร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้น *แปะ... แปะ... แปะ...* "น่าสนใจ... เด็กน้อยจากหมู่บ้านชายขอบที่น่าเวทนาคนหนึ่ง กลับกล้าดึงดาบที่แม้แต่จอมเวทระดับสูงยังไม่กล้าแตะต้อง... เจ้ามีความบ้าบิ่นและสายตาที่ไม่เลวเลยนี่ คานะ" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยความเย้ยหยันและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ดังขึ้น คานะตวัดสายตาคมกริบไปยังทิศทางของต้นเสียงทันที พร้อมกับยกดาบเพลิงโลหิตขึ้นตั้งรับในท่าเตรียมพร้อมรบอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเขา กลับไม่ใช่สัตว์อสูรน่ากลัวอย่างที่ระบบเตือน แต่เป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทที่ขาดวิ่น ใบหน้าคมคายติดจะกวนประสาทเล็กน้อย ดวงตาสีเพลิงประกายระยับ และที่สำคัญ... บนบ่าของชายคนนั้นกำลังแบกคัมภีร์เวทมนตร์เล่มหนาเตอะไว้ด้วยท่าทางสบายๆ "แกเป็นใคร?" คานะเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวดาบ ชายหนุ่มผู้มาเยือนยักไหล่ ยื่นมือข้างหนึ่งเกาแก้มเบาๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว "ข้าเหรอ? ก็แค่นักเวทปากเสียที่บังเอิญติดอยู่ในนรกขุมนี้เหมือนกับเจ้านั่นแหละ... สหาย... ดูท่าทางเราคงต้องร่วมหัวจมท้ายกันอีกยาวนานในแดนอสูรพันชั้นนี่ซะแล้วล่ะมั้ง" เรย์หัวเราะหึๆ ในลำคอ ขณะที่ดวงตาสีเพลิงคู่นั้นกวาดมองไปทางผนังถ้ำด้านหลังคานะ ซึ่งจู่ๆ ก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินร่วงกราวลงมาจากเพดาน พร้อมกับเสียงคำรามต่ำลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจดังขึ้นจากความมืดมิดเบื้องล่าง—เสียงคำรามของสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจจัดอยู่ในหมวดหมู่ของมนุษย์! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกในแดนอสูรไปพร้อมกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ